Ambon Sorangan


Ninggang mangsa rumaja mah mangsana loba pangaresep jeung loba kahayang. Resep itu, resep ieu. Sagala resep, sagala hayang. Lamun kongang mah hayang kapimilik sakabéhanana.

Nempo lain jinis osok aya kereteg rasa anu béda. Aya geter-geter rasa anu nyangkaruk dina haté. Komo lamun nempo anu rada hérang-hérang mah, teu butuh waktu anu lila. Datangna rasa téh osok gancang mangaruhan kana haté. Haté kumejot hayang deukeut, hayang gera wawuh. Saha atuh inyana jeung urang mana.

Hanjakal geter-geter rasa téh aya kalana tara nyambung. Geter rasa ngan ukur kapimilik ku sorangan. Inyana mah tong boro mibanda rasa anu sarua, dalah noléh ogé teu daékeun. Teu wawuh-wawuh acan kanu mibanda geter-geter rasana ogé.

Ambon sorangan
Ambon sorangan

Geus kitu mah, bati hanjelu anu aya dina haté. Geter-geter rasa téh henteu ditémbalan, henteu diwaro.

(Potret meunang nginjeum ti Keajaiban Cinta)

Lir Ngudag-ngudag Kalangkang Heulang


Lain teu surti lain teu ngarti. Da lamun nurutkeun kana rasa mah, saha anu teu miboga rasa anu sarua. Rasa mah sigana sarua waé, henteu jauh bédana. Ngan hanjakal teu bisa betus kitu waé, aya hahalang anu ngahalangan. Hahalang anu susah pikeun diungkulananana. Hahalang anu nganggangkeun, anu ngajauhkeun. Najan raga padeukeut, lain harti bisa deukeut. Deukeut anu taya hartina, deukeut anu taya gunana.

Najan haté mah teu bisa dipangpalérkeun, najan kanyaho teu bisa dibobodo, najan rasa teu bisa digunasika, kudu tetep pageuh kana cekelan. Inget kana dangiang, inget kana papatah. Papatah anu geus dicutat digurat ti baheula. Cekel pageuh ulah dileupaskeun.

Heulang jeung kalangkangna

Najan rasa rumasa sarua, rasa karunya papada jalma. Rasa anu bisa tumuwuh ku murudulna waktu, nyérélékna wanci, teu bisa diantep kitu waé. Bibitna teu meunang jadi, teu meunang tumuwuh nepikeun ka gedé. Komo nepikeun ka kembangan jeung buahan. Teu meunang dianteur kahayangna, teu meunang leupaskeun tina cangcangna.

Cekel pageuh, najan dianteur ogé hamo bisa kasorang. Najan diantepkeun ogé moal bisa kadongkang. Lir ibarat ngudag-ngudag kalangkang heulang. Siga anu deukeut, siga anu gampang, teu bisa diudag jeung moal bisa kaudag.

(Gambar meunang nginjeum ti http://www.blogspot.com/)

Sieun Teu Patepung


Naha kieu gening rasa
Bet inget baé ka jisim
Tos lami henteu patepang
Hayang pisan amprok deui
Mulangkeun nu kamari
Mikeunkeun nu béh ditu
Males kana cintana
Alam éndah jadi saksi
Basa urang patepung waktos mimiti

Mun inget teu ngeunah rasa
Mun saré kaimpi-impi
Mun dahar tara mirasa
Mun nyaring osok kapikir
Mun émut sieun gering
Gering nangtung ngalanglayung
Naha kudu kumaha
Haté sok ngarasa risi
Lamun inget kana nasib ieu diri

Rarayna kabayang-bayang
Imutna osok kaciri
Ucapna sok nongtorékan
Naha kitu masih sami
Jeung kaayaan kamari
Naha teuing da ku baku
Lamun geus émut ka diri
Naha bakal patepung
Nuluykeun nu jadi cita-cita urang

Langit dipinuhan ku méga
Ngahalangan cahya diri
Rasa asa poék taya cahya
Sedih kingkin sieun diri
Teu bisa patepung deui
Jeung manéhna anu kembu
Sieun puyar cintana
Anu gedéna kamari
Luntur da ku kanyeri haté jeung rasa

Cikago, 9 Februari 2002
Pangropea: A.M.I.D

Teu Tangtu, Jauh Jeung Deukeut Nurutkeun Rarasaan


Kabeneran pasosore teh mani bengras pisan. Jalan-jalan ulin ka imah babaturan, make sapedah. Anjog ka imah babaturan, teu nyampak di imah. Ceuk kolotna cenah mah kira-kira maghriban balikna teh. Sedengkeun ayeuna kakara jam lima. Hartina teh kudu ngadagoan sajam lilana. Dititah ngadagoan di imah babaturan teh kuring embung, da sieun kesel lamun kudu ngadagoan lila. Nya, kuring nyieun alesan hayang ulin heula, jalan-jalan. Nya kolot babaturan teh teu maksa pikeun ngadagoan di imahna. Sanggeus pamitan heula, kuring indit naek sapedah. Ngan…, bingung kudu ka mana? Ulin ka mana atuh…?

Ras inget kuring teh hayang apal wewengkon Banjaran. Nya kuring indit wae mapay jalan ka Banjaran. Ka Banjaran teh baheula wae basa ka babaturan, eta oge poho deui lebah-lebahna mah, teuing wewengkon mana.

Sasapedahan

Indit ti Baleendah teh kira-kira jam lima leuwih sapuluh menit. Mapay jalan ka beh kidulkeun. Jalanna lumayan datar oge, jadi teu pati cape ngaboseh sapedahna. Ngan jalanna teu lempeng, pungkal-pengkol. Ngaliwatan sababaraha pengkolan, tapi tacan katempo-tempo acan geningan anu ngaranna Banjaran teh. Anu ku kuring masih keneh apal mah, cirina Banjaran teh alun-alun reujeung masigitna. Nempo jam, geus nuduhkeun jam satengah genep. Hartina geus ampir satengah jam tapi tacan nepi wae ka Banjaran. Naha geningan jauh oge nya, Banjaran teh. Asa geus jauh ngaboseh sapedah teh, tapi tacan nepi keneh wae ka tempat tujuan. Sanggeus satengah jam leuwih, kakara katempo munara masigit Banjaran teh. Mani jauh geningan Banjaran teh. Sanggeus nepi mah kuring balik deui ka Baleendah. Da ti tadi ge tujuanana teh ngan ukur hayang apal wungkul lebah-lebahna Banjaran. Ari pek geningan Banjaran teh jauh oge ti Baleendah teh. Lamun ka Banjaran kira-kira satengah jam, tangtuna oge balikna ka Baleendah teh moal jauh ti sakitu. Pastina waktu maghrib teh geus nepi deui ke imah babaturan tea.

Anu jadi pikiran kuring mah ngeunaan anggangna Baleendah jeung Banjaran. Naha bet jauh geningan? Padahal mah basa kuring indit ti Cileunyi ka Bandungkeun, waktu satengah jam teh bisa nepi ka Gedebage, lamun ngabosehna antare teh. Sedengkeun Cileunyi ka Gedebage teh da rarasaan mah deukeut, teu jauh-jauh teuing. Tapi, naha nya waktu lalampahan Baleendah ka Banjaran, waktu satengah jam teh asa jauh pisan. Naha bet bisa?

Satengah jam Cileunyi ka Gedebage mah deukeut, sedengkeun satengah jam Baleendah ka Banjaran mah jauh? Naha bet bisa beda kitu? Naha pedah Cileunyi ka Gedebage mah mindeng pisan kitu? Sedengkeun ari ti Baleendah ka Banjaran mah kakara pisan?

Bisa jadi…!

Tapi da eta mah teu bisa jadi jaminan. Soalna lamun bener gara-gara anu ngabedakeunana teh mindeh jeung kakara, ari anggang anu sabenerna teh anu mana? Naha jauh atawa deukeut. Naha gara-gara mindeng disorang, lalampahan anu jauh teh jadi deukeut, atawa gara-gara kakara sakali, lalampahan anu deukeut teh jadi jauh?

Lamun ngukur kana waktu mah, lalampahan antara Baleendah ka Banjaran jeung Cileunyi ka Gedebage teh ampir sarua (lain sarua), kira-kirana mah ngabutuhkeun waktu satengah jam. Tapi, dina pipikiran lalampahan Cileunyi ka Gedebage teh asa leuwih deukeut tibatan lalampahan ti Baleendah ka Banjaran. Naha ieu kusabab diukurna teh ngan ukur ku rarasaan wungkul, henteu make ukuran anu bener atawa anu sarua.

Bisa jadi…!

Rasa nu Boga Rasa


Rasa eta, enya da rasa eta
Tetep aya, tetep minuhan, tetep nyaangan
Nu nyangkaruk dina kalbu, beuki husu jeung tawadu
Nu sidengdang na manah, matak betah tumaninah
Nu nyarande dina hate, teu weleh mepende

Nyaangan na waktu taya anu nyaangan
Nu nungtun na waktu taya anu nungtun
Nu ngajurung waktu taya anu ngajurung
Ka mana nya lampah lalampahan
Muru ka mana urang nuju

Diipuk digemuk, supaya henteu buruk
Disiram, anu dicaram nepi ka param
Dicaangan, nepi ka pakarangan, ti tukang
Diteang didongkang ulah nepi ka ilang
Didama-dama, ulah kaserang ku hama

(Dicutat tina: http://www.facebook.com/mr.vikersta#!/note.php?note_id=350579061893)

Ranggeuyan Rasa


Dina ranggeuyan rasa anu heman
Aya tali rasa anu nganteng
Nganteng ka tuntung deuleu
Di saha atuh jeung di mana tungtungna

Saha atuh anu ngeundeuk-ngeundeuk ieu rasa
Ranggeuyan nepi ka eundeuk-eundeukan
Gugupay teuing ka saha
Gugupay kanu nyangreudkeun tali

Ulah nepikeun ka tarik teuing
Ulah nepikeun ka lila teuing
Ulah tarik teuing nyangreudkeunana
Ulah nyan ukur ngalelewang rasa

(Dicutat tina: http://www.facebook.com/#/note.php?note_id=151569861893)