Peré Sakola: Ngalongokan Sakola


Dina mangsa keur peré sakola anu waktuna lila, ti sakola téh sok dibagi tugas pikeun ngalongokan sakola. Nya minangkana mah pikét pikeun nalingakeun sakola, bisi salila ditinggalkeun ku barudak kusabab peré sakolana jadi barala. Jadi, tugas utamana mah pikeun meresihan sakola supaya ulah barala teuing dina waktuna asup sakola deui. Unggal kelas biasana mah miboga jadwal séwang-séwangan. Unggal poéna aya anu bagéan ngalongokan sakola. Ngan henteu sakabéh kelas dikudukeun, da anu kabagéan mah barudak anu kelasna geus luhur (ti kelas opat nepikeun ka kelas genep lamun teu salah mah).

Kabeneran waé barudak anu sakarola téh henteu jarauh teuing patempatanana. Jadi najan kudu ka sakola ogé henteu capé teuing. Komo ngan ukur ngalongok wungkul mah. Sanajan tugasna pikeun meresihan sakola, nu penting mah geus ngalaksanakeun tugas pikeun ngalongok sakola. Atuh nepi ka sakola téh kadang beberesihna mah henteu. Ukur ulak-ilik ka jero kelas, tuluy balik deui. Komo lamun taya batur mah tara lila-lila di sakolana.

Sakola

Indit ti imah mah biasana sumanget pisan. Komo lamun inget mangsa anu enggeus-enggeus, nalika engké asup sakola deui téh osok ditanya ku guru, nanaonan waé keur peré sakola téh. Tah, lamun ngiluan pikét ngalongok sakola mah apanan bisa nambahan alesan jeung pagawéan anu diancokeun ka guru, yén dina poé anu mah kuring téh bagéan pikét ka sakola. Nya itung-itung ngalengkepan pagawéan anu dipigawé nalika keur peré. Henteu ngan ukur ulin waé ari keur peré téh. Kudu ada anu bener-benerna.

Kunaon ‘Idul Adha Kurang Ramé Tibatan ‘Idul Fitri?


Lamun dibandingkeun mah, antara Boboran Saum jeung Boboran Haji taya bédana. Duanana kaasup poéan anu agung pikeun urang Islam. Duanana sarua miboga ngaran ‘Hari Raya’.

Ngan dina kanyataanana mah geningan osok aya bédana. Dina nyanghareupanana jeung ngaliwatan dua poe anu agung éta osok béda. Poéan ‘Idul Fitri (Boboran Saum) biasana mah leuwih ramé jeung leuwih diagung-agungkeun katut leuwih direuah-reuah tibatan poéan ‘Idul Adha (Boboran Haji). Sikep dina nyanghareupan dua éta poé katara bédana. Naha bet béda atuh nya?

Bedana Boboran Saum jeung Boboran Haji

Sigana mah aya sababaraha perkara anu ngajadikeun bédana téh:

  1. Boboran Saum mah kacida dianti-antina ku jalma-jalma kusabab jadi tanda lekasanana Ibadah Puasa. Lamun dina bulan puasa mah loba panyengker atawa larangan, sanggeus nepi ka Boboran Saum mah apanan taya deui panyengker (panyengker anu lamun dirempak bakal ngabatalkeun ganjaran puasa).
  2. Anu ilubiung atawa miboga hajat kana Boboran Siam mah kacida lobana (ampir sakabéh urang Islam), sedengkeun apanan Boboran Haji mah dianggap ngan ukur pikeun anu mampuh pikeun munggah haji wungkul.
  3. Ditambah deui dina nyanghareupan Boboran Saum mah aya istilah peré lila, bisa mulang ka lembur heula (mudik). Sedengkeun ari Boboran Haji mah peréna téh apanan ngan ukur dina poéan Boboranana wungkul.

Mimiti Puasa


“Cim! Acim!” Si Omon ngageroan si Acim siga anu gumbira pisan bari nyampeurkeun si Acim anu eukeur diuk dina golodog imah si Duyéh.

“Kunaon ari manéh siga anu kaganggu waé.” Si Acim teu euleum-euleum.

“Ari manéh…. Teu kaop batur meunang kagumbira….” Si Omon melong ka si Acim. Tapi teu kateterusan kituna téh.

“Apal teu manéh, yén puasa téh mimitina poé isukan?” Ceuk si Omon deui sanggeus deukeut ka si Acim.

Wilujeng mapag Sasih Shaum 1431 H

“Teu…. Manéh apal ti saha kitu?”

“Ti lanceuk kuring atuh.” Témbal si Omon. Siga anu agul pédah boga lanceuk anu cicing di dayeuh.

“Iraha panggihna kitu?”

“Apanan poé kamari balik ka lembur.” Témbal si Omon bari diuk. Manéhna ulak-ilik ka jero imah si Duyéh, siga aya anu ditéangan. “Ari si Duyéh ka mana, Cim?”

“Di jero imah kénéh.” Témbal si Acim bari ngalieuk ka lawang panto imah. “Peré kitu lanceuk manéh téh?”

“Nya heueuh atuh. Da hayangeun munggahan di lembur.”

“Eta lanceuk manéh meunang warta ti mana kitu?” Si Acim melong ka si Omon anu diuk di gigireun manéhna, “apanan ka urang mah acan aya béja-béjana acan. Di urang mah acan aya béjana puasa téh iraha-irahana. Acan aya uar-uar tina TOA.”

“Nya di urang mah osok telat atuda.”

“Telat kumaha…?” Si Acim panasaran.

“Heueuh di urang mah béjana osok telat. Béda jeung di dayeuh. Di dayeuh mah cenah béja téh osok gancang nepina.”

“Kitu nya?”

“Bener….”

“Tapi puasana mah sarua lain?”

“Maksud manéh sarua kumaha?” Si Omon melong ka si Acim. “Dina ngalaksanakeunana mah nya moal béda atuh. Sarua waé di mamana ogé.”

“Lain éta. Maksud kuring mah, mimitina puasa mah sarua waé lain?” Ceuk si Acim ngajéntrékeun.

“Nya lamun mimitina isukan mah, nya sarua atuh. Ngan teuing tah lamun mimitina pagéto mah. Sigana béda.”

“Béda nya?” Si Acim nguji si Omon.

“Nya heueuh.”

“Nya ceuk kuring mah sarua waé atuh. Arék isukan atawa pagéto ogé.”

“Nya béda atuh. Isukan mah Jumaah, pagéto mah Saptu.”

“Kéla…,” si Acim megat caritaan si Omon. “Ceuk manéh anu bener téh, mimiti puasa iraha kitu?”

“Nya isukan atuh. Apanan ceuk lanceuk kuring ogé isukan.” Si Omon negeskeun pamadeganana.

“Ceuk kuring mah lain isukan.”

“Pagéto nya…?” Si Omon mencrong.

“Lain….”

“Iraha atuh?”

“Anu bener mah mimiti puasa téh tanggal 1 Romadon.” Ceuk si Acim bari nyengir.