Batur ogé Bisa, Piraku Kuring Henteu


Pikeun ngabeberah haté, susugan jadi ngabogaan gedé haté. Haté anu gedé jadi modal pikeun nyanghareupan kahirupan anu keur diteuteup jeung disanghareupan. Kalimah pangbeberah manah, supaya ulah leutik haté kusabab diri anu tacan bisa nanaon, tacan miboga bekel elmu jeung pangabisa sakumaha jalma séjénna.

Lamun nilik kana diri mah, da euweuh bédana antara kuring jeung batur sabatur-baturna atawa manéhna. Batur miboga dedeg pangadeg, kuring oge apanan sarua. Batur miboga akal, kuring ogé apanan boga. Leungeun, suku, panon jeung anu séjénna apanan sarua boga. Tapi naha, asana téh mani susah hayang siga batur téh. Batur mah bisa naon bisa naon. Sedengkeun kuring…?

Ngarobah pamadegan

Tapi teu meunang dipikiran ngeunaan batur bisa sedengkeun kuring henteu. Anu penting mah lamun kuring hayang bisa, tangtuna ogé kudu nyekelan kana éta kecap. Lamun batur bisa, piraku kuring teu bisa. Tinggal kuring diajar kumaha supaya bisa. Da geningan modalna mah sarua geus nyampak di diri kuring.

Kumaha lamun teu apal jalanna?

Nya tinggal turutan waé naon anu dipilampah ku batur sabatur-baturna nepikeun ka bisa kitu. Naon waé pangalamanana tinggal dkoréhan dipetik saeutik-saeutik, dilakonan dijalankeun lalampahanana. Susuganan waé atuh ari geus apal jalanna mah bisa meunangkeun jalan anu leuwih hadé deui jeung leuwih alus.

Cekelan waé, KURING PASTI BISA!

(Gambar meunang nginjeum ti http://celotehsasak.files.wordpress.com/2008/11/berubah.jpg)

Ngasah jeung Diajar/Latihan


Dina kahirupan, anu ngaranna ngasah téh lain ngan ukur ngasah pakarang wungkul. Atawa ngan ukur ngasah pakarang pikeun digawé di pakebonanan wungkul. Anu ngaranna ngasah téh dina rupa-rupa widang ogé kacida diperlukeunana. Arék pangabisa atawa pangaweruh kudu diasah. Éta pangaweruh atawa pangabisa téh kudu diasah supaya seukeut.

Barudak keur dialajar

Dina hal ngasah pangaweruh atawa pangabisa ieu, kabéh ogé geus papada ngarti atawa surti jeung apal. Ngan dina ngasahna sahanteuna aya dua golongan jalma.

Sakumaha anu bisa katempo dina kajadian dua urang patani anu disebutkeun ti heula (Mang Édas jeung Mang Édun), duanana ogé sarua ngasah heula pakarangna; anu ngabédakeun téh dina kumaha ngasah pakarangna wungkul. Dina ngasah pangaweruh ogé sarua waé aya anu matak béda dina perkara kumaha atawa waktu ngasahna. Aya anu ngasahna téh ngan ukur sakali wungkul dina arék nyanghareupan hiji perkara. Aya ogé anu ngasahna téh dina arék nyanghareupan reujeung eukeur nyanghareupan éta perkara.

Dina ngasah pangaweruh bisa ku cara latihan atawa diajar. Diajarna lain ngan ukur sakali dina waktu mimiti wungkul, tapi ogé dina sapanjang jalan kudu terus latihan.