Bodo Katotoloyoh


Lamun ngarasa teu apal, lamun ngarasa teu nyaho, ulah cicing waé. Komo bari jeung maksakeun siga jalma anu apal mah, éta dipahing. Lamun teu apal atawa teu nyaho, teu meunang keukeuh yén geus nyaho atawa geus apal. Lamun teu apal, gancang tatanya. Teu meunang éra najan kudu tatanya. Gancangan tatanya ka anu apal atawa anu geus nyaho. Ulah éraan najan kudu nanya ka budak satepak atawa sahandapeun. Da anu ngaranna pangarti mah teu bisa diukur ku kaayaan diri atawa ku urusan umur. Najan raga mah siga anu pamohalan apaleun, tapi tacan tangtu kitu kaayaanana.

Ngacung jeung nanya

Anu ngaranna teu nyaho jeung teu apal ulah digugulung ku sorangan. Bisi ahir baring matak malindes ka diri sorangan. Meungpeung aya kasempetan pikeun nanya, gunakeun pikeun tatanya. Meungpeung aya kénéh anu bisa ditanyaan, tanyakeun heula.

Ulah nepikeun ka henteu nyaho, tapi embung tatanya. Komo ngarasa éra jeung boga pikiran ‘piraku kudu nanya sagala’ mah, bisi jadi jalan anu nyangsarakeun jeung matak mawa nyasar. Saméméh lumaku leuwih jauh, aya alusna lamun apal heula naon anu bakal jeung keur disinghareupan. Supaya dina nyinghareupanana moal kagét jeung hémeng.

(Gambar meunang nginjeum ti http://arnellis.files.wordpress.com/)

Lamun Papanggih di Pasampangan, Biasa Nanya


Dina papanggihna di jalan atawa pasampangan, geus jadi kabiasaan lamun kudu patanya téh. Nya sahanteuna nanya arék ka mana atawa langsung nebak badé ka dayeuh, atawa pananya séjénna misalna keu naon. Pananya anu kadang ngan ukur tamba euweuh tanyaeun. Dina ieu hal, anu jadi cekelan mah nyaéta béréhanana ka batur utamana tatangga salembur atawa tatangga lembur. Tatangga di lembur atawa tatangga lembur, anu geus apal atawa wawuh mah geus jadi kabiasaan lamun kudu patanya téh. Lamun papanggih reujeung anu wawuh bari teu patanya teh asa kumaha…, jeung asa ku anéh. Siga jeung musuh atawa teu wawuh waé.

Dalah reujeung jalma anu teu wawuh ogé biasana mah, najan henteu patanya ogé nya sahanteuna méré imut mah geus jadi tanda ngahargaan. Komo deui lamun bisa nanya mah, apanan bisa leuwih raket deui. Lamun dina hiji waktu papanggih deui téh apanan moal kararagok deui da geus kungsi nanya. Nanya ieu, jadi tanda ngahargaanana hiji jalma ka jalma anu ditanyana. Leuwih jauhna nya bisa jadi kawawuhan anyar, anu tadina teu wawuh bisa jadi wawuh. Bisa ngalobaan sobat atawa kawawuhan.

Gambaran jalma keur papanggih di pasampangan

Ku pentingna patanya lamun papanggih, kadang anu geus jelas katempo ogé osok ditanyakeun. Teuing bakating ku euweuh deui hal anu kudu ditanyakeun atawa ngan ukur heureuy. Lamun panggih reujeung jalma séjén anu keur migawé hiji hal, biasan mah osok ditanyakeun deui keur naon atawa dicelok keur migawé naon. Nya anu ditanya ogé ngarti, ngajawab waé sajalantrahna, henteu nepikeun ka neuteuli geus jelas kitu bet ditanyakeun.

(Gambar meunang nginjeum ti http://belingkaca.files.wordpress.com/2011/04/doa-bertemu-sesama-muslim4.jpg)