Mulung Muncang


Dina mangsa usum muncang mah, anu dipikaresep téh taya deui kajaba ti mulung muncang. Balik sakola téh langsung waé ider-ideran ka kebon batur, ngahaja néangan kebon anu aya tangkal muncangan najang ngan satangkal ogé. Itung-itung bari ulin.

Anu diajakan téh tara lobaan, paling ogé duaan atawa ngan sorangan. Maksudna mah supaya ulah parebut dina mulung muncangna. Muncang anu dipulung téh apanan tacan tangtu aya anu murang, dina muragna ogé apanan tacan tangtu loba. Atuh lamun ku lobaan téh tangtuna ogé bakal parebut. Lamun sorangan, najan moal parebut reujeung batur ogé, da asa teu puguh taya batur cacarita (sieun lamun kudu sorangan mah).

Muncang pikeun naon kitu?

Tangkal muncang di kebon

Muncang anu dipulung téh biasana mah osok dikumpulkeun terus diteundeun di pipir hawu atawa parako supaya garing. Sanggeus loba tuluy dijual. Kabeneran osok aya anu néangan muncang pikeun dibeuli. Ngan tara saeutik lamun meulina téh, da kagok. Matak kudu ngumpulkeun heula muncang sina loba. Ngumpulkeun muncang sina loba hasil tina mulung mah tara sakeudeung-sakeudeung. Da anu ngaranna mulung mah tacan tangtu dina sakali mulungna bakal meunang. Aya kalana henteu meunang pisan. Dina meunangna ogé ngan ukur sababara siki.

Salian ti dijual, kadang lamun anu alus mah osok dipaké ngadu, nyaéta ngadu muncang. Muncang meunang mulung téh osok ngahaja dipilihan heula néangan muncang gendul pikeun dipaké ngadu. Buah muncang anu dijerona ngan ukur aya sasiki muncangna, dipisahkeun pikeun diberesihan reujeung dipiara supaya alus dipaké ngaduna. Sedengkeun anu eusina dua siki (muncang dampa) mah osok dikumpulkeun pikeun dijual.

(Gambar meunang nginjeum ti http://www.disbun.jabarprov.go.id/)

Mulung Limus


Rebun-rebun kénéh geus saget muru ka tampian anu perenahna di sisi lembur. Lamun teu kitu, bakal kabeurangan. Da tampianana biasa mah ti subuh kénéh geus pinuh ku urang lembur anu ngadon mandi jeung ngala cai. Indit ka cai ngan ukur mawa awak wungkul jeung anduk. Teu angkaribung barangbawa kawas anu séjén. Batur mah aya anu mawa wawadahan gérohaneun atawa komplang eusian, manéhna mah ngagandeuang waé. Ngan anu béda téh, leungeunna ngeukeuweuk kérésék.

Buah tangkal limus

Tayohna mah, isuk-isuk geus indit ka tampian téh lain ngan saukur hayang mandi wungkul. Aya pamaksudan séjén salian ti arék mandi.
Saméméh anjog ka tampian, manéhna nyimpang heula ka kebonn Mang Juha. Oh…, sigana mah arék barangpulung. Kabeneran apanan di kebonna Mang Juha téh keur usum bungbuahan utamana buah tangkal Limus. Limus téh keur meujeuhna karolot maju ka asak. Atuh ninggang dina buah (limus) anu asak, osok murag ku sorangan. Lamun bungbuahan anu geus murag tina tangkalna, biasana mah teu bisa diaku masih kénéh milik anu boga kebon atawa tangkal buahna. Buangbuahan anu geus murag mah biasana osok jadi milik anu manggihanana. Saha anu manggihan ti heula, nyaéta anu ngapimilikna. Hal ieu geus jadi kabiasaan jeung geus kamaphum. Anu boga tangkal atawa kebonna ogé teu bisa kukumaha deui. Paling carana téh kebonna dipageran atawa buahna dipupu keur kolotna kénéh atawa ditalian supaya ulah maruragan.

Najan kitu, sabenerna apanan anu ngapimilik mah tetep anu bogana. Teu meunang nyokot bogana batur lamun taya ijin tinu bogana….

(Gambar meunang nginjeum ti internet)