Ninggalkeun Romadhon Mapag Syawwal


Sabulan campleng urang manteng,
Anu gawe atawa ngadon ngedeng,
Ngambah sagara lain na impleng,
Dibarung ku rasa keyeng,

Jog anjog ka pajaratan,
Sega mungkas bakal lekasan,
Ninggalkeun sagara pangbuian,
Ngambah hirup nu anyaran,

Tungtung nu ditunggu-tunggu,
Ayeuna geus henteu di ditu,
Isukan mangsa nu tangtu,
Bakal manggih poe anu kembu,

Teuteup bareubeu bungah sedih,
Ngahiji na dada ngalindih,
Sakeudeung deui bakal patebih,
Jeung lalakon beberesih,

Rasa bungah sugan jadi tanda,
Lubarna sagala dosa,
Pungkasna beresih tanpa ceda,
Mapag poe kalawan sampurna,

Ngan hiji nu dianti-anti,
Rasa sedih lain sajadi-jadi,
Susuganan ngajadi ciri,
Taun hareup panggih deui,

Wilujeng Boboran Shiam 1 Syawwal 1431H, Hiji nu dipiharep, bukakeun lawang panghampur, kanggo silih lubarkeun sagala dosa

(Dicutat tina: http://www.facebook.com/note.php?note_id=464067566893)

Poék jeung Caang


Nu poék éta tetep poék,
Hamo katempo najan soék,
Loba nu kadar jadi golék,
Ngan tetep kudu ditalék,

Poék mongkléng buta rajin,
Lolobana tetep tigin,
Nyekel pageuh tanpa idin,
Hirupna lir keur ulin,

Nu caang éta tetep caang,
Jelas nyacas mun ngaringkang,
Lalakon teu wudu ringrang,
Geus jelas kamana mulang,

Caang padang narawangan,
Masih papada néangan,
Iraha rék beubeunangan,
Hirup téh keur makalangan,

Poék caang moal ngahiji,
Éta geus jadi jangji,
Bakal nyata na hiji wanci,
Éta téh geus pasti,

(Dicutat tina: http://www.facebook.com/note.php?note_id=443877226893)

Ngalalakon Nu Didongdon, Ti Pasamon Ka Saban Wewengkon


Cing caringkas, jagjag waringkas, kudu jadi jalma bedas
Awakna kudu teuas lir ibarat batu cadas
Teu gampang, teu haringhang, jauh tina ngahelas
Sanajan kitu tetep bisa ngabedakeun mana hideung mana bodas

Masing jujur, supaya hirup henteu palalaur
Ulah lamur, mun nempo batur keur mujur
Ulah sirikan, ulah hayangan, lamun batur aya di luhur
Alukan milu bungah bungangang, milu sukur

Tong loba kahariwang, sanajan hirup kudu ngayang
Tong haleungheum, sanajan poe kawas lain beurang
Tong hanaangan, sanajan poe keur bayeungyang
Tong sieunan, da doa kolot teu weleh marengan ujang

Tong nguyung, komo kudu ngukur kabingung
Tong elat inget, yen hirup mah kudu padungdung
Tong talangke, tong nganti jalma-jalma geus suwung
Poma inget, kana doa jeung harepan anu jadi indung

Omat ulah poho kana diri, diri anu sajati
Lapampahan di dieu lain pikeun kaluli-luli
Da nu ngaranna wanci mah geus aya anu ngonci
Kudu inget, kana penggeuing jeung pepeling ti nini aki

Hirup kudu satuhu, kana naon anu geus kaelmu
Pagawean, paripolah, tetep aya anu kudu digugu
Pangaweruh mangpaat, satru oge tangtu bakal milu
Inget, kudu inget, sagala piwejang anu jadi guru

(Dicutat tina: http://www.facebook.com/note.php?note_id=404673441893)

Kukumpul


Kotektak, nepi kapanggih
Korehan, nepi kapendak
Sasieureun sabeunyeureun
Kumpulkeun gundukeun
Sampeureun mangsa nu bakal datang

Euweuh basa engke jadi talangke
Taya carita kudu nunggu
Tanda pamohalan wakca cacarita
Ciri baris nyamuni dinu sepi
Dangiang nu bakal datang

Cangreud pageuh supaya leumpeuh
Sagalana jadi anu dipikadeudeuh
Tetep tumetep jadi pangeusi maneuh
Piceunan sagala anu dpikageuleuh
Piceun masing jauh nepi ka euweuh

(Dicutat tina: http://www.facebook.com/amid.abdul.malik.imanuddin?v=app_2347471856&ref=profile#!/note.php?note_id=303187076893)

Hirup Teh Lir Ibarat Anu Keur Nyawah


Jadi inget kana wejangan pun guru. Cenah, hirup manusa teh lir ibarat anu keur nyawah. Naha naon pakaitna atuh antara hirup jeung nyawah teh?

Mun dititenan wah jalma anu nyawah teh pasti ngabogaan kahayang atawa tujuan anu kudu hasil atawa nyata di akhir nyawahna. Nu matak patani nyawah teh pasti ngabogaan maksud. Maksudna patani migawe cape-cape nyawah teh kumaha supaya bisa panen pare. Malahan harepan anu leuwihna mah bisa panen anu kacida mucekilna. Hasilna kacida alusna pisan. Ulah nepikeun ka kaserang hama, komo deui mun parena hapa mah. Eta mah teu pisan dipiharep.

Jadi, patani dina nyawahna teh ngabogaan maksud hayang panen pare anu alus, beuneur parena.

Supaya bisa hasil pamaksudanana, patani kudu apal kana cara-cara nyawah anu alus. Nu utamana mah nyaeta dina nyiapkeun binih pare. Da nu ngaranna hasil mah biasa gumantung kana binihna heula. Mun hayang hasilna alus, tangtuna oge binihna kudu alus oge. Jadi modal mimiti dina nyawah teh nyaeta binih pare anu alus. Terus oge anu mangaruhan teh nyaeta taneuh reujeung caina (lahan). Taneuh reujeung cai anu cukup, eta anu dipiharep. Ulah nepikeun ka loba teuing cai, komo banjir mah. Kitu deui ulah nepikeun ka saat cai atawa kagaringan. Sanggeus kitu tinggal ngolah lahan supaya bisa dipelakan pare, naha arek diwuluku atawa dipacul.

Dina cara melakna oge, patani kudu apal carana melak pare (tandur). Awahan antara hiji binih jeung binih sejenna kudu sarua jeung aturan anu alus.

Dina salila nungguan panen, pare teh ku patani henteu diantepkeun sakahayangna wae. Tapi dipiara supaya jadina alus. Mun aya hama dibasmi hamana. Mun keri, dibere gemuk supaya subur. Mun pinuh ku jujukutan, dirambet heula sawahna. Jadi saacan dipanen, pare teh tetep wae dipiara ku patani tea. Mun mangsana geus beuneur hejo, komo deui beuneur koneng mah, patani teh osok nungguan sawah da bisi parena dihakanan ku manuh.

Aya sababaraha perkara atawa hal anu kapetik ku patani salila nungguan panen. Da nu ngaranna panen mah pastina oge kaala hasilna teh di tungtung atawa di akhir. Salila nungguan panen, patani osok beubeunangan anu memang teu pernah disiapkeun ti mimitina keneh. Beubeunangan teh misalna wae genjer atawa bengok. Taneman ieu bisa dimangpaatkeun ku patani/panyawah. Nu padahal mah patani teh teu pernah ngahajakeun melak atawa nanem eta genjer. Nu lianna, aya oge impun atawa lauk laleutik. Dina nungguan sawah panen, dina miara pare osok loba lauk leutik atawa impun anu bisa diala pikeun saharitaeun, pikeun bekel nungguan panen. Padahal mah sarua keneh, patani teh teu pernah melak eta lauk. Kadang aya oge belut jeung tutut, anu sarua bisa dimangpaatkeun keneh. Eta kabehanana bisa langsung dimangpaatkeun, henteu kudu nungguan panen pare.

Ari hirup jalma kumaha atuh…?

Hirup jalma oge sarua. Jalma hirup di dunya ieu teh pasti ngabogaan tujuan atawa maksud. Tujuan anu bakal kaala di tungtung atawa di akhir. Tujuan anu kudu bisa kaala tur alus jeung matak senang bungah. Tujuan ieu ngan hiji jeung diteundeun di tungtung. Satutas tujuan ieu taya deui tujuan sejenna.

Terus oge dina nyiapkeun kumaha supaya tujuan eta bisa kaala, mangka jalma kudu ngabogaan binih anu bener jeung alus. Binih eta kudu dipelak dina tempat anu cocok atawa bener. Sanggeus dipelak, mangka teu meunang ditinggalkeu kitu wae, tapi kudu dipiara, digemukan mun keri, kudu dibasmi hamana mun aya hama.

Naon atuh tujuan manusa hirup teh? Naon anu jadi maksud manusa hirup di dunya teh?

Tujuan utama pikeun hirupna jalma teh nyaeta Rido Allah. Eta mangrupakeun tujuan pangakhirna, tujuan anu utama. Taya deui tujuan sejen pikeun kahirupan jalma. Da eta tujuan anu panggedena jeung panungtunganana mah. Rido Allah anu aya engke di akhir teh taya deui kajaba ti Sawarga. Jadi tujuan utama pikeun jalma hirup teh taya deui kajaba ti Sawarga. Kitu oge pikeun jalma anu apal.

Terus, naon atuh binihna teh supaya bisa panen Rido Allah engke di akhir? Manusa hirup di dunya ieu teh dibere binih pikeun dipelakeun jeung dipiara, nyaeta Akidah. Eta mangrupakeun modal hirup anu pangawalna dibikeun ka jalma. Jalma gubrag ka dunya teh samemehna ditanya heula perkara akidah ieu. Sanggeus akidahna bener, manehna kakara digubragkeun ka dunya.

Tah binih ieu teh kudu dipelak di tempat anu cocok, di tempat anu bener supaya eta binih atawa akidah teh bisa jadi kalayan alus. Da teu sambarangan tempat bisa dipelakan. Kitu deui pikeun melakeun Akidah ieu. Akidah bisa jadi kalawan mulus banglus di tempat anu memang pitempateunana.

Sanggeus melakeun eta binih di tempat anu bener, kakara bisa nungguan panen. Ngan salila nungguan panen ieu, jalma kudu ngaroris atawa miara jeung nempoan eta pelak. Teu beunang diantep kitu bae. Da sanajan binihna geus bener, terus tempatna geus bener oge, lamun henteu dipiara mah moal bisa panen kalawan mucekil atawa sakumaha anu dipikahayang. Bisa-bisa teu hasil atawa teu bisa panen. Jadi jalma masih keneh ngabogaan tugas pikeun miara eta tatanen.

Dina salila miara eta tatanen, eta jalma pasti bakal beubeunangan perkara anu bisa dimangpaatkeun pikeun sahariteun atawa pikeun hirupna di dunya, hirup anu nungguan panen. Eta beubeunangan teh bisa langsung dimangpaatkeun pikeun bekel nungguan panen.

Jadi Manusa Sagemblengna


Manusa diciptakeun teh jadi mahluk anu sampurna, anu ngabogaan pangleuleuwih tibatan mahluk Allah nu sejenna saperti Malaikat jeung Jin. Sampurna dina dedegan, oge sampurna dina bekel (fitrah) anu dibikeun langsung ku Allah. Manusa ngabogaan jasad anu sampurna pikeun ngalakonan hirupna di dunya. Manusa ngabogaan akal pikeun mikir jeung milih anu kudu dipilih. Manusa ngabogaan hate jeung nafsu.

Manusa gubrag ka dunyana teh bari dibere modal pikeun ngalumangsungkeun kahirupanana. Modal anu pangmimitina dipiboga ku manusa teh nyaeta fitrah, suci beresih tina kokotor jeung sagala dosa. Kaasup dina kayakinanana oge masih beresih, ngaku yen Pangeran manehna teh Allah.

Tapi sanggeus gubrag ka dunya, taya anu ngajamin manehna teh bakal tetep dina kaayaan suci beresih. Da nu ngaranna dunya mah pinuh ku gogoda. Loba jalma anu teu bisa ngajaga dirina supaya beresih tina dosa. Pangpangna ngajaga kayakinan ka Pangeranana. Loba jalma anu kasasaran, katipu ku kaayaan dunya, ku kani’matan dunya. Teu saeutik jalma anu ngorbankeun kayakinanana pikeun ngudag dunya, ngudag harta, ngudag tahta jeung wanoja. Parandene kitu teu saeutik oge jalma anu bisa ngajaga kayakinanana. Sanajan dibibita ku kani’matan dunya anu sakitu matak poho kana wiwitan, kana asalna.

Manusa digubragkeun ka dunya teh tangtuna oge ngabogaan tujuan atawa tugas anu kudu dijalankeun di dunya ieu. Da teu ujug-ujug Pangeran teh nyiptakeun ciciptaan, mun euweuh maksudna mah. Jadi manusa digubragkeun ka dunya teh pasti ngabogaan tujuan.

Naon atuh tujuan manusa digubragkeun ka dunya teh?

Ceuk guru mah, cenah, manusa diciptakeun ka dunya teh supaya ibadah. Sakumaha dina Quran disebutkeun, yen tujuan Pangeran nyiptakeun manusa jeung jin teh taya deui pikeun ibadah. Jadi tujuan manusa hirup di dunya teh taya deui iwal ti pikeun ibadah. Mun henteu ibadah tangtuna oge teu saluyu jeung tujuan manehna hirup di dunya salaku manusa. Da ciciptaan Pangeran anu disebut manusa mah tugasna teh ibadah.

Ceuk guru nu lianna, cenah, tujuan manusa diciptakeun teh nyaeta supaya jadi kholifah di dunya ieu. Jalma teh ngabogaan tugas pikeun ngokolakeun ieu dunya. Jalma teh ngabogaan tugas pikeun jadi wakil Pangeran di dunya anu ngamakmurkeun anu ngolah dunya ieu. Anu ngaranna wakil, tangtuna oge kudu turut-tumut kanu ka anu diwakilanana. Ceuk anu diwakilanana kitu, mangka kudu kitu. Ceuk anu diwakilanana kudu kieu, mangka kudu kieu.

Jadi manusa anu bener-bener jadi manusa teh, nyaeta jalma anu hirupna pikeun ibadah jeung jadi wawakil Pangeran dina ngokolakeun dunya ieu.