Lalangiran


Langir téh sasatoan anu miboga peurah dina tungtung buntutna. Buntut langir mah biasana posok melengkung ka luhur, atawa ka béh tukangeun awakna.

Kabiasaan atawa pagawean lalangiran, nyarupaan kana  pasipatan langir anu osok melengkungkeun buntutna ka luhur. Jalma atawa budak anu lalangiran ogé sarua, ngan anu dipelengkungkeunana téh nyaeta sukuna. Jalma atawa budak anu ngadon ngadapang atawa dadapangan, aya kalana suku semet tuur ka handap téh osok ditangtungkeun ka luhur (ditilepkeun ka tukang), naha sabeulah atawa duanana. Ngan biasana mah anu osok ditangtungkeunana téh kadua sukuna. Nilepkeunana téh naha arék diulang-ulang (ditilepkeun-dilempengkeun bulak-balik) atawa ditilepkeun wungkul. Sikep ieu téh disebutna lalangiran.

Orok anu lalangiran

Ngan ceuk kolot mah, sikep ieu téh teu menang dipigawé. Paribasana téh ulah lalangiran, pamali. Cenah, pamalina teu meunang lalangiran téh bisi ditinggalkeun kolot pangpangna ditinggalkeun ku indung. Lamun lalangiran téh bisi paéh indung. Kitu cenah.

(Gambar meunang nginjeum ti http://www.dokterkoas.com/wp-content/uploads/2011/06/bayi-merangkak.jpeg)