Bébéné jeung Beubeureuh


Bébéné jeung beubeureuh téh ampir sarua. Duanana miboga harti anu ampir sarua. Duanana sarua nuduhkeun kana kabogoh. Ngan béda dina nerapkeunana. Anu ngaranna kabogoh atawa calon pasangan téh aya dua rupa, lalaki jeung awéwé. Lamun saurang lalaki atawa jajaka jeung awéwé atawa nyi mojang bobogohan atawa geus miboga tatali arék laki rabi, disebutna téh apanan kabogoh. Jajaka jadi kabogoh éta mojang, jeung sabalikna.

Jajaka jeung mojang keur bobogohan

Anu ngabédakeunana mah nyaéta dina nerapkeunana. Kecap bébéné dipaké pikeun sesebutan kabogoh ti jajaka ka nyi mojang. Saurang jajaka anu miboga kabogoh ka hiji mojang, jajaka éta nyebutna ka kabogohna téh nyaéta bébéné. Sedengkeun ari beubeureuh mah sesebutan ti hiji mojang ka kabogoh jajakana atawa calon pisalakieun.

Kecap anu dua ieu kadang osok pahili dina nerapkeunana. Kadang anu kuduna disebut bébéné kalahka disebut beubeureuh. Pon kitu deui sabalikna.

Budak Lalaki mah Kudu Loba Pangabisa


Salaku lalaki, budak lalaki mah ulah héngkéran. Budak lalaki mah kudu loba pangabisa jeung jeung kudu ngabogaaan wawanén atawa wanian. Hal ieu téh lain kabeneran, tapi da ieu mah pikeun bekel kahareupna.

Dina ngalakonan kahirupanana, barudak lalaki mah dididik pikeun jadi lalaki deui anu miboga sikep siga lalaki. Kusabab kitu, pagawéan anu dipigawéna téh nyaéta pagawéan anu biasa dipigawé ku lalaki. Pagawéan lalaki mah biasana mentingkeun kana wawanén jeung tanaga atawa otak. Béda reujeung pagawéan awéwé.

Budak keur nanggung suluh

Barudak lalaki mah biasa dididik pikeun digawé mantuan bapana. Contona waé magawé di kebon atawa di sawah. Naha arék macul atawa pepelakan. Najan keur budak kénéh ogé ka kebon mah osok dibabawa, da di lembur mah arék ulin reujeung saha. Dina mangsana nincak rumaja, geus dibabawa ka kebon pikeun mantuan magawé di kebon. Lamun mangsana macul téh apanan geus kabiasaan lamun mantuan macul, dina waktuna babad téh geus mimiti mantuan atawa diajar babad jukut anu minuhan kebon. Ieu téh lain ngan ukur pikeun mantuna kolotna wungkul, tapi tujuan utamana mah pikeun ngadidik budak supaya miboga pangabisa pikeun hirup ka hareupna.

Malahan mah keur sakola di sakola dasar kénéh ogé apanan geus mimiti mantuan kolot mah. Naha arék ngala cai atawa ngala suluh. Balik ti sakola atawa keur dina kaayaan peré, osok dimangpaatkeun pikeun mantuan kolot. Ngala suluhna atawa ngala cai apanan lain ngan ukur reujeung atawa bareng jeung kolot wungkul. Aya kalana sosoranganan atawa reujeung babaturanana pada-pada barudak kénéh.

Ku dididikna ti leuleutik kénéh téh supaya dina mangsana geus mangkak déwasa, henteu ngarumas lamun kudu digawé atawa loba gawé. Lalaki mah kudu loba pangabisa pikeun néangan pangupa jiwa, maraban budak jeung pamajikan.

(Gambar meunang nginjeum ti http://www.blogspot.com)

Sésérahan


Isuk-isuk kénéh geus ngabring, ngiringkeun calon pangantén bari angkaribung barangbawa. Teu sirikna sagala dibawa. Ti mimiti anu hampang nepikeun ka anu beurat. Ngabring teu lalaki teu awéwé, teu budak teu kolot, ngilu nganteurkeun calon pangantén lalaki ti imahna nuju ka imah calon pangantén awéwé.

Gambaran jalma keur ngabring bari mawa barang keur diserahkeun ka calon pangantén awéwé

Dina poéan dirapalanana, biasana mah bari ngiringkeun calon pangantén lalaki, jalma-jalma anu ngilu nganteur pangantén lalaki téh, bari babawaan. Babawaan pikeun bekeleun hirup rumah tangga calon panganten. Lamun kaparengah anu panganténana téh salembur, nganteurkeunana tara maké kandaraan. Ngabringna téh bari laleumpang kaasup calon panganténna. Unggal anu ngiringkeun biasana mah teu nepikeun ka henteu barang bawa. Aya anu mawa baki dieusian sagala, anu mawa baskom eusi dahareun, anu nanggung atawa ngagotong cau, nepikeun ka anu manggul atawa ngagotong lomari pakéan. Pokona mah naon anu bakal dibekelkeun ka calon pangantén pikeun ngalakonan rumah tanggana, ti kolotna calon pangantén lalaki, dibawa dina poéan harita.

Jadi sakalian dirapalan téh, ogé langsung dikirim bekel pikeun ngalakonan hirup rumah tangga. Jigana mah supaya ulah bulak balik ngirim bekel. Da geus jadi kabiasaan, lamun geus dirapalan mah, pangantén téh ngalakonan hirup rumah tanggana osok ngilu heula di imah mitoha awéwé. Salila tacan meunang atawa nyieun imah sorangan mah osok ngadon ngilu di imah kolotna pangantén awéwé. Sahanteuna lamun geus sagala dibekelan mah ku kolot pangantén lalaki, piraku henteu betah cicing di imah kolot pangantén awéwé.

(Gambar meunang nginjeum ti http://t3.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTzbc35qBlSb0Q66NyeMc_2VneFgO-9-2eoxao56eupjU1fIfz6g4fEWY9nUQ)

Ngabastakeun


Barudak anu mangkak rumaja, geus miboga sipat galak sinongnong atawa geus nincak balég tampélé, osok aya-aya waé kalakuanana téh. Barudak anu najan geus boga kahayang, tapi teu bisa terus terang sajalawantrahna. Lamun boga pamaksudan jeung kahayang ngan ukur bisa ti jauhna atawa teu bisa langsung togmol. Osok maké jalan anu malipir atawa sacara henteu langsung.

Budak anu miboga rasa resep ka lain jinis

Budak anu mangkak rumaja mah geus miboga rasa anu mikaresep ka lain jinis. Lamun budak lalaki, nya geus boga resep ka budak awéwé. Pon kitu deui sabalikna, budak awéwé geus miboga rasa resep ka budak lalaki. Ngan dina perkara resepna ieu, jarang anu wani balaka langsung ka jinisna. Lolobana mah ngan ukur bisa nyérangkeun ti kajauhan. Pikeun budak anu kurang wawanénna mah, biasana osok aya istilah ngabastakeun atawa silih bastakeun. Ngabastakeunana bisa ku ucapan atawa ku tutulisan. Tapi biasana (kalolobaanana) mah maké tutulisan anu ngahaja ditulis dina tembok atawa dina papan.

Ngabastakeun téh nyaéta nyambungkeun atawa nyebutkeun yén si Anu bogoheun atawa mikabogoh ka si Ani. Anu nulisna mah biasana babaturanana, anu ngahaja hayangeun nembrakeun kahayang haté budak anu ngaranna ditulis. Ngan dina palebah ngabastakeunana, teu kabéh didasaran kusabab budak anu diitulisna resepeun atawa mikabogoh. Aya ogé anu ngan ukur heureuy atawa moyokan. Malahan mah aya ogé budak anu ngadon ngabastakeun babaturanan si Anu bogoheun ka si Ani, padahal anu sabenerna mah manéhna sorangan anu mikaresep ka si Ani.

(Gambar meunang nginjeum ti http://ayfachry.files.wordpress.com/2011/04/pacaran1.jpg)

Pantaran Jodo Kumaha Inyana


Sakumaha disebutkeun di tulisan anu geus tiheula, anu ngaranna jodo mah sapantaran. Aya kasaruaan tingkatan antara hiji jalma reujeung jodo atawa pasanganana, utamana anu aya pakaitna reujeung tingkatan iman reujeung takwana hiji jalma. Jalma anu sampurna imanna bakal meunangkeun jodo anu sarua miboga iman anu sarimbagan atawa satingkatan. Jalma anu imanna biasa-biasa waé bakal meunangkeun pasangan anu miboga iman anu sarua. Intina mah jodo hiji jalma téh kumaha jalmana.

Nikah

Lamun hiji jalma hayang miboga jodo anu soléh, carana taya deui kajaba manéhna sorangan kudu soléh heula. Lamun hiji jalma hayang miboga jodo anu imanna alus, taya deui carana salian ti kudu ningkatkeun iman manéhna. Nya, hartina lamun hayang miboga jodo anu biasa-biasa mah, nya teu kudu kumumaha, kari jadi jalma anu biasa-biasa waé. Hal ieu bisa kaharti ku akal atawa pikiran ogé. Lamun jalma anu dibéré pilihan ngeunaan jodona hayang atawa arék milih anu soléh atawa anu salah atawa anu biasa-biasa waé, tangtuna condong kénéh pikeun milih anu soléh.

Conto leuwih jentrena, lamun si Anu milih si Ina kusabab si Ina téh mangrupakeun jalma anu soléh, tangtuna ogé si Ina moal narima lamun si Anu-na henteu soléh. Jadi gampangna mah, lamun hayang meunangkeun jodo anu soléh, taya deui jalanna kudu jadi jalma anu soléh.