Batur ogé Bisa, Piraku Kuring Henteu


Pikeun ngabeberah haté, susugan jadi ngabogaan gedé haté. Haté anu gedé jadi modal pikeun nyanghareupan kahirupan anu keur diteuteup jeung disanghareupan. Kalimah pangbeberah manah, supaya ulah leutik haté kusabab diri anu tacan bisa nanaon, tacan miboga bekel elmu jeung pangabisa sakumaha jalma séjénna.

Lamun nilik kana diri mah, da euweuh bédana antara kuring jeung batur sabatur-baturna atawa manéhna. Batur miboga dedeg pangadeg, kuring oge apanan sarua. Batur miboga akal, kuring ogé apanan boga. Leungeun, suku, panon jeung anu séjénna apanan sarua boga. Tapi naha, asana téh mani susah hayang siga batur téh. Batur mah bisa naon bisa naon. Sedengkeun kuring…?

Ngarobah pamadegan

Tapi teu meunang dipikiran ngeunaan batur bisa sedengkeun kuring henteu. Anu penting mah lamun kuring hayang bisa, tangtuna ogé kudu nyekelan kana éta kecap. Lamun batur bisa, piraku kuring teu bisa. Tinggal kuring diajar kumaha supaya bisa. Da geningan modalna mah sarua geus nyampak di diri kuring.

Kumaha lamun teu apal jalanna?

Nya tinggal turutan waé naon anu dipilampah ku batur sabatur-baturna nepikeun ka bisa kitu. Naon waé pangalamanana tinggal dkoréhan dipetik saeutik-saeutik, dilakonan dijalankeun lalampahanana. Susuganan waé atuh ari geus apal jalanna mah bisa meunangkeun jalan anu leuwih hadé deui jeung leuwih alus.

Cekelan waé, KURING PASTI BISA!

(Gambar meunang nginjeum ti http://celotehsasak.files.wordpress.com/2008/11/berubah.jpg)