Haseup Kapal Surutu


“Mon tempo ka dieu. Aya kapal gera….” Ceuk si Acim pahibut ka si Omon basa maranéhna eukeur di kelas.

“Aya naon ari manéh?” Ceuk si Omon bari gura-giru muru ka deukeuteun kaca di gigireun kelas, tempat si Acim nangtung baru ulak-ilik ka luar.

“Aya naon?” Si Omon nanya deui sanggeus manéhna deukeut ka si Acim.

“Itu aya kapal surutu.” Ceuk si Acim bari nuduhkeun ka awang-awang ngaliwatan jandéla kaca.

“Mana…?” Si Omon bari ulak-ilik.

“Itu…, mani bodas kitu….” Si Acim bari nuduhkeun kana gudat bodas di awang-awang.

“Éta mah lain kapal atuh.” Ceuk si Omon bari ngalieuk ka si Acim.

“Naha…, apanan anu bodas kitu mah kapal surutu lain?” Si Acim kerung.

“Lain atuh. Éta mah tapak kapal surutu.”

“Ih, manéh mah. Nya maksud kuring oge kitu. Maksud kuring mah tadi aya kapal surutu matak aya haseupna ogé.” Ceuk si Acim siga anu rada ambek.

“Tuda manéh mah salah méré nyaho.”

“Nya salah saeutik mah moal nanaon lain?” Ceuk si Acim bari nempo deui haseup anu ngagudat di awang-awang. Anu mimiti malencar.

“Wah sakeudeung deui oge bakal leungit gera.”

“Nya da moal bisa lila atuh. Bakal kabawa ku angin.” Ceuk si Omon.

Haseup kapal surutu (sumber foto: http://www.brianmicklethwait.com/images/uploads/WindyVapourTrail.jpg)

“Ka manakeun nya éta kapal surutuna?” Ceuk si Acim bari mikir.

“Tempo waé atuh, belah mana heula haseup anu tiheula leungitna. Hartina éta téh asalna kapal. Lamun disidik-sidik mah ka belah wétan.”

“Heueuh nya. Tapi sanajan acan leungit, tapi teu katempo kapalna nya. Sagedé kumaha kapalna kitu?”

“Nya ti dieu mah moal katempo atuh. Ngan lamun urangna deukeut mah, ceuk lanceuk kuring, gedé pisan cenah kapalna téh.”

Roko Cap Sigay


“Bu, si Acim mah tos wantun nyesep…!” Ceuk si Ijah, babaturan sakelasna si Acim ka guru anu kakara asup ka kelas.

Si Ibu, anu ngaranna Ibu Héni teu langsung ngajawab. Manéhna muru kana bangkuna anu aya di hareup. Terus neundeun buku anu dibawana di luhureun méja.

“Leres Bu….” Si Kokom mairan.

Bu Héni neuteup nguriling ka sakurilingeun kelas.

“Leres éta téh, Cim?” Bu Héni kakara nanya ka si Acim bari neuteup.

Anu diteuteup cicing waé siga anu teu sieun dicarékan.

“Leres, Bu.” Témbalna antaré pisan.

“Naha…? Apanan saur Ibu ogé, alit kénéh mah teu kénging wantun-wantun nyobian nyesep.” Ceuk Bu Héni nyaram.

“Da raos Bu….”

“Naon raosna kitu?” Bu Héni neuteup ka si Acim. “Sesepeun téh pinuh ku panyawat wungkul. Sarengna deui da moal matak wareg kana patuanganana ogé.”

Si Acim teu langsung ngajawab. Manéhna ngalieuk ka si Omon anu diuk dina korsi di béh kencaeunana.

“Da sanés abdi wungkul, Bu.” Ceuk si Acim.

Daun kawung dipoe

“Abdi mah henteu kétang Bu.” Si Omon ngabéla dirina.

Bu Héni melong ka si Omon.

“Naha…? Leres éta téh Mon?” Bu Héni nanya ka si Omon.

“Henteu abdi mah Bu. Abdi mah henteu nyesep….”

“Bohong kétang Bu. Omon ogé sasarengan sareng abdi nyesepna da.” Si Acim keukeuh.

Bu Héni gantian neuteup si Omon jeung si Acim.

“Atos. Atos! Anu atos mah atos. Mung ka payunna ulah sakali-kali deui nya.” Bu Héni méré peupeujeuh ka barudak, hususna si Omon jeung si Acim.

“Tapi…, Bu?” Si Acim teu kebat nyaritana.

“Naon Cim? Tos kacanduan nya…?”

“Sanés kitu Bu. Da abdi mah nyesepna ogé henteu nganggo bako.” Ceuk si Acim.

“Nu leres…?” Bu Héni neuteup.

“Muhun, Bu. Da abdi mah nyesepna ogé Roko Cap Sigay….”

“Maksadna? Roko naon kitu éta téh?”

“Muhun, roko cap sigay. rokona pun aki.” Témbal si Acim.

“Eta, Bu. Abdi sareng Acim mah nyesepna sanés roko tapi nyesep saun kawung.” Si Omon mantuan mangjawabkeun si Acim.

“Oh éta…. Tapi tetep, ulah dugikeun ka kateterasan, nya. Da anu namina nyesep mah sami waé, awon” Bu Héni ngawawadian.

Antara Lini jeung Liang Lini


“Mon, apal kénéh mangsa dua minggu katukang, basa aya lini?” Si Acim nanya ka si Acim mangsa duanana keur ngaroblol di pipireun sakola.

“Apal atuh. Apanan mani sakitu inggeungna.” Ceuk si Omon dari pisan, “kuring ogé anu eukeur di imah, nepikeun ka tibuburanjat lumpat ka luar da sieun katinggang kenténg.”

“Sarua kuring ogé, mani reuwas. Ngan untung kuring mah eukeur ulin di buruan. Jadi teu sieun teuing katinggang kenténg téh. Ngan tetep waé kuring ogé reuwas, da sieun imah kuring rugrug.” Si Acim teu éléh daria.

“Jigana mah gedé pisan linina harita mah.”

“Nya puguh waé atuh, Mon. Da inggeungna ogé karasa pisan. Malahan mah nepi ka lembur Pa Endang ogé cenah mah.”

“Pa Endang guru kelas genep?”

“Heu-euh.” Témbal si Acim, “apanan lemburna Pa Endang mah kacida jauhna ti sakola urang. Rata jigana mah keuna ku lini.”

“Tapi, naha manéh bet nyaritakeun ngeunaan lini sagala? Apanan manéh mah embung deui-deui lain ngalaman lini jiga kitu téh?” Si Omon nanya ka si Acim bari melong ka si Acim siga anu panasaran.

“Ih, éta mah kamari-kamari atuh.” Témbal si Acim. “Da ayeuna mah kuring teu sieun deui….”

“Naha…?”

“Teu naha-naha.” Témbal si Acim bari cingongo. “Ngan sigana mah moal aya lini gedé deui.”

“Naha…?” Si Omon héraneun kana omongan si Acim, siga jadi jalma pinter waé bisa nangtukeun moal aya lini deui.

“Heu-euh atuh.” Si Acim bari ngarérét ka jero kelas ngaliwatan jandéla kaca. “Apanan kamari ku kuring geus kapanggih di kebon.”

“Maksudna? Maksud manéh geus kapanggih teh naon…?” Si Omon melong, teu ngartieun kana maksud anu dicaritakeun ku si Acim.

“Tenang heula atuh. Kieu gera jujutanana mah.” Si Acim nyanghareup ka si Omon anu sarua cingongo ogé. “Basa kamari kuring ulin di kebon, bapa kuring keur ngali taneuh pikeun nyieun galengan. Waktu nyieun galengan éta, bapa kuring manggihan liang anu gedé pisan. Tah éta téh Liang Lini.”

“Naon pakaitna ari manéh…?” Si Omon melong ka si Acim.

“Heu-euh, apanan dua minggu katukang urang téh kaserang lini. Tah…, kamari bapa kuring manggihan liang lini. Jadi linina moal aya deui, da liangna geus kapanggih. Liang linina geus diruang deui ku bapa kuring jeung ku kuring.”

“Kitu nya…?” Si Omon teu percaya.

“Heu-euh kitu. Liang linina geus euweuh. Geus diruang.” Si Acim ngajéntrékeun deui.

“Teu percaya kuring mah.” Si Omon nangtung.

“Arék ka mana, Mon?” Si Acim curinghak. Manéhna milu nangtung, sieun ditinggalkeun.

“Ka kelas….” témbalna bari ngaléos.