Caina Hérang Laukna Beunang


Caina hérang laukna beunang. Ngagambarkeun dua kaayaan anu pada-pada dipiharep ku singsaha waé anu resep kana bebeneran. Cai herang, hartina henteu kiruh, teu kacampuran ke kokotor atawa taneuh bales ngubek. Dina nalika ngala lauk, henteu nepikeun ka kudu ngubek cai balong anu nyababkeun caina jadi kiruh. Jadi sanajan laukna beunang, tapi caina tetep hérang. Jadi supaya meunang kaayaan kitu, kudu ditéangan kumaha carana supaya bisa ngala lauk kalawan teu kudu ngubek balong anu nyababkeun kaayaan cai balong jadi kiruh. Kudu aya cara anu alus, anu tangtuna ogé henteu sagawayah.

Kaayaan balong anu caina herang

Dina kahirupan, ieu kaayaan téh kacida diperlukeunana. Utamana dina ngahontal kahayang atawa tujuan. Lamun diibaratkeun kahayang atawa tujuan anu kudu kacumponan, ngala lauk téh lir ibarat kahayang atawa tujuan. Sedengkeun caina hérang téh lir ibarat akibat atawa kaayaan nalika ngalakonan cara atawa jalan dina ngahontal kahayangna. Dina ngahontal kahayang atawa tujuan téh henteu nepikeun ka kudu ngorbarkeun nanaon atawa ngorbankeun batur. Tujuan atawa kahayang bisa kahontal kalawan henteu nyababkeun aya mas’alah, henteu nyababkeun kaayaan anu bisa nyisikudi ka batur.

Kaayaan ieu tangtuna ogé jadi udagan singsaha waé. Anu mikahayang kahirupanana aya dina kaayaan lungsur-langsar, pasti kudu néangan cara supaya dina ngahontal kahayangna téh bisa ku jalan caina hérang laukna beunang.

(Gambar meunang nginjeum ti http://sttc.jauhari.net/)

Hirup pikeun Bajoang


Lamun ngadéngé kecap hirup téh pikeun bajoang, tangtuna ogé kalolobaan jalma bakal satuju. Satuju yén hirup téh salasahijina miboga tujuan pikeun bajoang. Moal aya anu ngangles, hirup teh lain pikeun bajoang. Ngan dina lebah naon anu kudu dibajoangkeun, tangtuna oge unggal jalma miboga cekelan sewang-sewangan. Bajoang anu samodel kumaha jeung naon anu kudu jeung keur dibajoangkeun ku unggal diri jalma.

Bajoang

Anu ngaranna bajoang pasti miboga tujuan atawa anu dituju naon kahayangna, naon tujuan bajoangna. Tujua bajoang biasana mah diteundeun ditungtung, anu kudu kasampeur jeung kalaksanakeun. Unggal jalma miboga kahayang jeung angen-angen katut tujuan sewang-sewangan, anu kudu dibajoangkeun. Naon anu kudu dibajoangkeun ieu, gumantung kana unggal diri jalma. Aya anu bajoang hayang meunang harkat darajat anu luhur. Aya anu bajoang pikeun ngalaksanakeun naon anu jadi kayakinanana, aya anu bajoang kumaha meunangkeun rajakaya anu kacida lobana, jeung kahayang-kahayang sejenna.

Salian ti tujuan, aya ogé jalan atawa cara kumaha bajoangna. Satutasna miboga kahayang atawa tujuan atawa udagan dina bajoang, kudu néangan atawa meunang jalan anu bakal disorang. Jalan anu disorang nalika bajoang. Da dina ngudag kahayang jeung udagan, merlukeun jalan supaya bisa nepi kana tujuan kahayangna. Jalan ieu téh jalan bajoang. Aya rupa-rupa jalan anu disorang ku unggal jalma. Aya anu sarua aya anu béda. Kahayang anu sarua tacan tangtu nyorang jalan anu sarua.

Terus aya deui ambahan atawa modal pikeun bajoang. Dina ngudag atawa ngahontal kahayang/tujuan, merlukeun modal anu kudu aya supaya bisa nepi kana udagan anu dibajoangkeunana.

Tilu hal ieu, kudu kacumponan dina bajoang ngahontal naon anu keur dibajoangkeunana. Komo deui lamun miboga kayakinan yén sakabéh hirupna pikeun bajoang.

(Gambar meunang nginjeum ti http://4.bp.blogspot.com/_ih2sKYO2rb8/S9bnPBkbyPI/AAAAAAAAAsE/72dIL1uLCAI/s1600/Berjuang.jpg)

Tumbal dina Kahirupan


Anu ngaranna tumbal atawa wadal jeung korban geus teu bisa dipisahkeun tina kahirupan. Dina ngalakonan kahirupanana unggal jalma miboga udagan séwang-séwangan. Dina ngudag atawa ngahontal udaganana, diperlukeun modal atawa cara pikeun ngahontalna. Modal atawa cara anu bisa jadi cukang lantaran ngahontal kahayang jeung pamaksudan. Ieu cukang lantaran téh kacida loba pisan rupana. Ti mimiti perkara anu bisa katempo jeung nyata ayana, nepikeun ka perkara anu teu katempo. Ti mimiti anu gampang ngalakonana nepikeun ka anu susah ngalaksanakeunana.

Gambaran

Hal ieu geus jadi katangtuan. Kahayang moal bisa kahontal atawa kalaksanakeun lamun, henteu aya hal anu dikorbankeun. Nya sahanteuna ngorbankeun waktu jeung tanaga. Da kahayang moal bisa kahontal lamun ngan ukur cicing jeung cicing waé mah. Moal ujug-ujug ragrag ti langit.

Komo deui lamun kahayang atawa udaganana anu gedé. Kahayang anu gedé mah biasana merlukeun korban atawa tumbal anu leuwih gedé deui. Diperlukeun modal atawa wadal anu gedé ogé. Salian ti tanaga jeung waktu ogé bisa jadi kudu numbalkeun harta. Malahan mah bisa waé ngawadalkeun raga jeung jiwa.

Pikeun jalma anu kacida pisan mikahayangna kana hiji hal anu dicita-citakeun, bisa waé ngorbankeun sagalana. Naha dirina sorangan atawa ngorbankeun jalma séjén. Ieu téh dilaksanakeun tujuanana ngan hiji, pikeun ngahontal kahayang anu geus diajeng-ajeng atawa diimpleng ti anggalna. Komo danget ayeuna mah, anu ngaranna korban atawa wadal téh mindeng kadéngé. Loba jalma (jalma-jalma) anu téga ngorbankeun jalma séjén pikeun ngahontal kahayang jeung udagan dirina (atawa golonganana).

(Gambar meunang nginjeum ti http://jacsky.files.wordpress.com/2009/01/100_1489.jpg?w=500&h=333)

Cara Ngéker Tujuan (Bagéan Kahiji)


Tujuan mangrupakeun perkara anu hayang kahontal dina hirup anu aya mangpaatna pikeun ningkatkeun niléy kahirupan. Aya tilu perkara anu aya pakuat-pakaitna reujeung tujuan, nyaéta:

  1. Tujuan kudu dipiboga ku unggal aing-aing atawa unggal jalma.
  2. Tujuan anu dipimilik kudu ditojokeun kana naon anu hayang kahontal.
  3. Tujuan osok ditetepkeun kalawan maksud hayang ngaronjatkeun kualitas hirup sakabéhna, lain ngan ukur sawaréh-sawaréh.

Unggal tujuan kudu sareundek saigel reujeung cekelan urang salaku jalma anu ngagem agama Islam, sakumaha anu geus nyampak dina Al-Quran surah Adz-Dzariyat ayat 56.

Tujuan anu dikéker

Dina ngahontal tujuan, aya dua hal anu kudu dititénan, nyaéta:

  1. Niat anu bener,
  2. Cara ngalaksanakeunana anu henteu papalingpang reujeung bag-bagan agama.

Dina netepkeun tujuan, aya cara anu disebut sistem SMART anu kudu dititénan. Sistem SMART nyaéta:

  1. Specific (Spesifik atawa jelas atra katara), nyaéta dina ngagambarkeun tujuan kudu jelas naon anu hayang dihontal.
  2. Measurable (bisa diukur atawa kaukur), hartina unggal tujuan anu geus ditetepkeun bisa kahontal kalawan ayana panalingaan unggal léngkah anu dipigawé dina raraga ngahontal tujuan. Aya alusna lamun nyieun catetan unggal léngkah dina ngahontal tujuan anu geus ditetepkeun.
  3. Attributable, hartina dina netepkeun tujuan téh geus miboga sikep anu jelas.
  4. Realistic (kahontal atawa kaharti ku akal), hartina naon anu jadi tujuan téh bisa kahontal ku akal, lain tujuan anu ngan ukur dina pangimpian.
  5. Time limit (wawates waktu), nyaéta ayana jeung jelasna wates waktu dina ngahontal anu jadi tujuan.

(Meunang nyutat kalawan diringkes tina Majalah El-Fata edisi 01/IV/2003)

Baca ogé:

  1. Cara Ngéker Tujuan (Bagéan Kadua)

Jalma anu Miboga Harepan


Harepan jeung harepan, kacida pisan dipiharepna ku saban jalma. Ngan kadang harepan ngan ukur jadi harepan, kusabab dina kanyataanana mah henteu sarua jeung naon anu dipiharep. Harepan kadang osok jadi kanyataan. Arék naon waé wujudna, harepan bakal tetep aya dina diri jalma. Harepan anu wujudna bisa mangrupa doa dina haté, harepan anu hartina paménta jeung kahayang, harepan anu hartina kahayang anu kudu kacumponan, harepan bisa ogé jadi perkara anu kudu ngawujud.

 

Harepan

 

Harepan…, éta téh harepan.

Unggal jalma ngabogaan harepan séwang-séwangan. Ngan aya anu ngabédakeuna téh digantungkeun ka mana éta harepan jalma. Aya anu ngagantungkeunana ka anu Maha Ngobulkeun Pangharepan, tapi aya ogé jalma anu ngagantungkeun harepanan ka papada jalma deui. Salian ti éta aya ogé jalma anu ngagantungkeun harepanana téh ka mahluk séjénna salian ti jalma.

Pon kitu deui ngeunaan gedéna atawa ukuran harepan. Unggal jalma ngabogaan harepan anu béda-béda. Aya jalma anu ngabogaan harepan anu kacida gedéna, kacida pisan dipikaharepna anu tangtuna ogé kudu bisa kalaksanakeun. Aya ogé jalma anu ngabogaan harepan anu biasa-biasa waé, kumaha derna atawa kumaha geletuk batuna kecebur caina. Aya ogé harepna anu henteu dipiharep ku jalma.

Sanajan kitu, anu ngaranna harepan pasti tetep aya. Boh harepan anu ditojokeun pikeun kaalusan, naha pikeun dirina atawa jalma séjén (lingkungan sabudeureunana). Atawa bisa ogé harepan anu goréng, teu sapagodos reujeung kahirupan kailaharan jalma loba.

Naon waé harepanana, harepan bakal tetep aya.

Masalah (Bagéan Ka-4): Masalah Panggedéna dina Kahirupan


Masalah anu panggedéa mah nyaéta lamun jalma geus teu satuhu kana kahayang anu nyiptakeunana. Tapi ieu lain masalah pikeun Gusti Allah. Da Gusti Allah mah teu kudu ngamasalahkeun ciptaanana. Perkara ciptaanana arék kukumaha ogé dina nyorang kahirupanna, moal nepikeun ka ngarudetkeun Gusti Allah.

Masalah ieu bakal balik deui ka jalma anu ngalakukeun atawa anu nyababkeun masalah. Manusa lolobana mah dina ngalakonan kahirupanna téh osok jadi masalah. Gusti Allah miharep supaya sakabéh ciptan-Na téh turut tumut ka Anjeunna, ngabakti ka Anjeunna, ngalaksanakeun naon anu jadi Paréntahan-Na. Tapi dina kanyataanna, lolobana jalma téh papalingpang reujeung naon anu dipiharep ku Gusti Allah. Nya, dina ngalalakon hirupna téh pinuh ku masalah, masalah anu bakal balik deui ka dirina. Akibat tina nyieun masalah éta bakal balik deui ka dirina.

Ngeunaan masalah ieu, sawaréh jalma nganggapna mangrupakeun masalah anu gedé, anu kudu gancang diungkulan. Ngungkulanana, taya teu jalan kajaba balik deui kana naon-naon anu geus digariskeun ku Gusti Allah. Sagala hal anu diparéntah ku Anjeunna dilakonan, sedengkeun anu dicaram ku Anjeunna dijauhan. Ku jalan kitu, masalah téh bakal réngsé munggu Gusti Allah.

Masalah dina ngajalankeun kahirupan (sumber gambar: internet)

Sedengkeun pikeun sawaréh jalma deui, aya anu nyangka éta téh lain masalah atawa nyangka mangrupakeun masalah anu leutik. Masalah anu teu kudu dijadikeun obrolan atawa dijadikeun masalah. Masalah papalingpangna antara kahayang Gusti Allah reujeung kahayang jalma, éta mah lain masalah deui. Da jalma anu hirup di dunya ieu mah kumaha anu ngajalanana, kumaha jalmana. Arék papalingpang ogé teu kudu tagiwur, teu kudu sieun.

Dina lebah dieu, aya dua golongan jalma anu ngajalankeun kahirupanana. Hiji golongan ngabogaan kahayang jeung milampah supaya kahirupan anu dilakonanana téh sarua jeung kahirupan anu dipiharep ku Gusti Allah. Sedengkeun di pihak séjén, golongan anu hiji deui, ngabogaan kahayang ngajalankeun kahirupanana téh kumaha maranéhanana. Di antara dua golongan ieu aya golongan anu bisa biluk ka mana waé, ka ditu hayu ka dieu bisa. Golongan ieu mah teu ngabogaan pamadegan anu kuat.

Dina perkara ieu, tinggal kumaha urang. Arék milih anu mana. Naha arék milih kahirupan anu sarua jeung anu dipikahayang ku Gusti Allah atawa arék milih anu papalingpang. Duanana ngabogaan jalan sewang-sewangan jeung tujuan ahir sewang-sewangan. Duanana moal pasalia di tungtungna….

*****

Tulisan anu saranggeuyan:

  1. Masalah (Bagean Ka-1): Naon Atuh Ari Masalah teh?
  2. Masalah (Bagean Ka-2): Jujutan Masalah
  3. Masalah (Bagean Ka-3): Sabagean Masalah dina Kahirupan

Antara Target jeung Doa


Ieu mah beubeunangan tina obrolan jeung babaturan. Tina éta obrolan, nya aya hiji hal anu bisa dijadikeun cekelan. Targét téh mangrupakeun hiji doa. Mun dititénan mah da bener ogé yén anu ngaranna targét téh manrupakeun doa pikeun jalma anu ngabogaan targétna. Sakumaha disebutkeun dina tulisan anu ti heula, targét téh mangrupakeun kahayang anu kudu ngawujud. Kusabab targét ieu téh kaasup kana kahayang, anu dicita-citakeun, bisa dijadikeun paménta atawa doa ka Gusti Allah.

Jadi sabenerna mah targét téh sarua jeung doa.

Ngadoa (sumber gambar: http://3.bp.blogspot.com/_RYr8epf7U2I/SddSxhR_T-I/AAAAAAAAAAY/CdvxW9DzN2I/s1600-h/berdoa.gif)

Geus kabiasaan, lamun ngadoa mah tara kagok. Dina harti henteu kagok dina nyieun paménta jeung tara asa-asa. Lamun hiji jalma ngadoa atawa ménta apanan teu kudu mikir heula hayang anu hayang anu téh kudu sakitu atawa sakieu. Ménta mah biasana saloba-lobana. Lamun hayang boga harta, ngadoa téh apanan masing dibéré harta anu loba. Lamun hayang hirup tengtrem téh apanan salilana, ulah diwatesanan ku waktu. Lamun hayang bagja téh apanan bagja dunya rawuh ahérat.

Jeung hiji hal anu kudu jadi cekelan, nyaeta ngadoa téh kudu atawa wajib. Ménta téh éta wajib. Jeung dina ngajalankeun kahirupan, anu ngaranna doa téh kudu dibarengan ku usaha. Lamun boga kahayang, satutasna ngadoa téh kudu dibarengan ku usaha. Da anu ngaranna paménta mah henteu kabéh langsung ditedunan atawa bisa kalaksanakeun lamun henteu maké usaha. Aya perkara anu kudu jadi cukang lantaran doa hiji jalma dicumponan.

Jadi lamun targét geus dianggap doa, dina nyieun targét téh moal hamham jeung bingung deui. Da anu ngaranna paménta mah apanan ulah kagok, ulah hayang saeutik atawa biasa-biasa waé. Ngan tetep dina prak-prakanana kumaha usaha éta jalmana, naha daék ngausahakeunana atawa henteu. Da anu ngaranna paménta atawa doa téa, kudu dibarengan ku usaha. Kitu deui jeung targét, moal bisa laksana lamun henteu diusahakeun.

Tuntungna, dina ngadoa aya anu diijabah aya anu henteu. Dina hal éta mah lain kakawasaan jalma deui. Da perkara ngabulkeun jeung henteuna mah, kumaha usaha jalmana jeung kahayang Gusti Allah. Kitu deui dina targét.