Ngigelan Jaman atawa Diigelan ku Jaman?


Ngigel atawa ngibing teu bisa leupas tina anu diigelanana. Ngigel biasana mah osok dipirig ku tatabeuhan. Dina ngigel kudu nurut kana tatabeuhanana. Dina pakaitna antara tatabeuhan reujeung ngigel, aya hal anu jadi pangbébéda. Tatabeuhan henteu gumantung kana ngigel, sedengkeun ngigel biasana mah gumantung kana tatabeuhan. Tatabeuhan tetep bisa dilakonan sanajan taya anu ngigelan. Sabalikna, ngigel henteu dibarengan ku tatabeuhan, asa henteu puguh alang ujurna (ngigel kudu dibarengan ku tatabeuhan). Ngigel lain ngan ukur dibarengan atawa dipirig ku tatabeuhan wungkul, tapi ogé ngigel kudu sarua atawa sarimbagan reujeung tatabeuhanana. Ngigel kudu sawirahma reujeung tatabeuhanana salaku anu diigelanana.

Gambaran barudak keur diajar ngigel
Gambaran barudak keur diajar ngigel

Jaman kiwari, lain ngan ukur tatabeuhan wungkul anu diigelan téh. Supaya bisa tetep aya janggélékna (eksistensina), kudu bisa ngigelan naon anu keur lumangsung ayeuna. Supaya dianggap aya jeung henteu tinggaleun jaman, kudu bisa ngigelan jaman anu keur lumangsung. Ayeuna jaman modéren, kudu bisa ngigelan kana modérenna jaman. Ulah nepikeun ka tinggaleun ku jaman anu beuki maju. Lamun henteu bisa ngigelan jaman, bakal kasingsalkeun, bakal ditinggalkeun ku batur.

Kumaha lamun miboga kahayang anu sabalikna, hayang diigelan ku jaman? Ieu kahayang leuwih hadé jeung payus, supaya henteu kapalidkeun (kabawa palid) ku jaman. Anu ngaranna ngigelan, pasti waé kudu nurut kana naon anu diigelanana. Lamun ngigelan jaman, hartina anu miboga kakawasaan téh jaman. Sabalikna lamun diigelan jaman, hartina jaman anu ngiluan, kumaha ceuk anu diigelanana.

Ngan hanjakal, jaman anu keur lumangsung téh teu apal saha anu ngadalikeunana. Jadi teu sagawayah bisa ngadalikeun jaman. Béh dituna, moal bisa ngadalikeun jaman anu keur lumangsung ayeuna. Kacida beuratna lamun hayang ngadalikeun jaman, komo teu boga kakawasaan mah.

Anu bisa dipigawé mah nyaéta anu tadi, ngigelan jaman supaya ulah tinggaleun jaman jeung bisa katangar yén masih kénéh aya janggélékna. Sanajan kudu ngigelan jaman, tetep ulah poho kana purwadaksina.

(Gambar meunang nginjeum ti pesbuk)

Ngeunaan Sajarah


Naha bet ngomong sajarah nya?

Ieu mah beubeunangan atawa daluang ti panyabaan. Da ngomongkeun sajarah mah biasana aya dina pangajaran di sakola-sakola, naha sakola handap, sakola tengah atawa paguron luhur. Di sakola mah, ngeunaan sajarah teh ditengetan pisan, ti mimiti ayana jelema di dunya ieu nepikeun ka ayeuna. Malahan mah aya palajaran husus anu ngaranna PSPB atawa Sajarah. Sajarah teh kacida pentingna pikeun kahirupan jalma. Da ngaliwatan sajarah, jalma anu hirup ayeuna bisa apal ngeunaan kaayaan jaman baheula.

Da sajarah mah eusina téh ngeunaan jaman baheula atawa carita ngeunaan jaman baheula. Ku ayana jujutan waktu, moal bisa aya jaman ayeuna lamun euweuh jaman baheula. Jaman ayeuna osok aya patali reujeung jaman baheula, atawa kaayaan jaman ayeuna téh kumaha kaayaan jaman baheula.

Ku jalan apal sajarah, bisa apal kumaha kaayaan jaman baheula. Eta kaayaan jaman baheula téh bisa dijadikeun pieunteungeun atawa bahan pangajaran dina jaman ayeuna. Jadi, aya dua hal anu bisa diala tina sajarah jaman baheula: nyaéta dijadikeun pieunteungeun atawa dijadikeun pangajaran. Ieu hal téh, sakumaha kahirupan jalma ayeuna, anu ngaranna kahirupan moal leupas tina hadé reujeung goréng, kahirupan sajarah ogé moal leupas tina dua hal éta: aya sajarah ngeunaan kahadéan, aya sajarah ngeunaan kagoréngan.

Sajarah ibarat tangkal

Jadi mangpaat sajarah pikeun kahirupan jalma téh, pangpangna kumaha supaya sajarah bisa dijadikeun dua hal tadi. Sajarah anu hadé kudu dijadikeun bahan pangajaran pikeun kahirupan ayeuna. Sedengkeun sajarah anu goréng kudu dijadikeun pieunteungeun pikeun kahirupan jalma ayeuna.

Ngeunaan sajarah, asal kecapna téh cenah tina basa Arab anu lamun ditarjamahkeun kana basa Sunda mah hartina téh tangkal atawa dahan tatangkalan.

Sajarah téh bisa disebut ogé pangajaran atawa élmu anu eusina ngeunaan hal atawa kaayaan jaman baheula. Sajarah utamana ngomongkeun ngeunaan kaayaan atawa kahirupan jalma jaman baheula. Da anu nyieun sajarah mah jalma anu hirup di dunya ieu. Sajarah téh bisa aya kusabab ayana jalma. Lamun euweuh jalma mah tacan tangtu aya anu ngaranna sajarah.

Jadi, anu ngaranna sajarah mah moal leupas tina kahirupan jalma.