Lebet


Lebet mangrupakeun hiji ngaran patempatan anu aya di lembur Ciburuan. Perenahna ieu tempat téh aya di béh kuloneun lembur. Di tempat ieu dipinuhan ku tatangkalan, anu lolobana mah tangkal atawa rungkun awi kayaning awi tali. Pikeun bisa asup ka ieu tempat, kudu ngaliwatan jalan satapak anu sawarehna jalan ieu téh mapay sisi lamping.

Rungkun awi di sisi leuweung Lebet

Salian ti rungkun awi aya hiji tangkal anu gedé jeung jangkung di jero ieu leuweung. Ieu tangkal bisa jadi ciri lamun diténjo ti tempat séjén anu jauh. Tangkal ieu jangkungna béda reujeung tatangkalan anu séjén, nyaéta leuwih jangkung.

Ceuk béja, di tempat ieu téh lumayan geueuman. Di jerona aya kuburan karuhun urang Ciburuan. Aya sababaraha hiji kuburan anu perenahna misah-misah.

Ka ieu tempat osok aya jalma anu ngadon nyekar, hususna dina waktu-waktu anu tangtu saperti bulan Rajab atawa sanggeus Idul Fitri.

Lobana Péngkolan


Barudak kelas opat téh ngalabring. Kabéhanana arindit ka lemburna si Duloh bari diiringkeun ku Pa Cucu, guru olah raga di sakola. Maranéhna téh ngabogaan maksud pikeun ngalongok si Duloh, anu geus saminggu teu sakola. Cenah mah, ceuk béja ti kolotna, si Duloh téh kaserang panyakit lumayan parna. Nya, barudak sakelas téh ngabring ka imahna si Duloh anu aya di lembur anu lumayan jauh ti sakola. Jalan anu diliwatan teh jalan satapak da supaya leuwih deukeut tibatan ngaliwatan jalan gedé. Barudak kelas opat téh ngabringna ancal-ancalan, aya sababaraha rombongan. Barudak awéwé mah ngabringna rombongan tiheula. Sedengkeun rombongan pangtukangna mah rombongan si Opan dibaturan ku Pa Cucu. Sedengkeun si Acim, si Omon jeung si Duyéh ngabring tiluan jadi rombongan di tengah di tukangeun barudak awéwé. Unggal rombongan téh sajajalan pada guntreng waé ngalobrol. Sagala diobrolkeun. Nya kitu deui jeung rombongan si Acim.

Jalan Satapak

“Cim, apal imahna si Duloh?” Si Duyéh nanya ka si Acim.

“Acan kuring mah.” Témbal si Acim, “apanan kakara ayeuna ngahajakeun ngajugjug ka lemburna oge….”

“Ari manéh Mon?” Si Duyéh giliran nanya ka si Omon.

“Kuring mah apal ari lemburna si Duloh mah. Ngan teu apal ari lebah-lebahna imah si Duloh mah.”

“Iraha éta téh?” si Acim ngarérét ka si Omon.

“Geus lila, dua bulan kamari.” Témbal si Omon.

“Jauh teu lemburna téh?” Si Acim nanya ka si Omon.

“Nya lumayan lah, tapi da lamun mapay jalan satapak ieu mah moal jauh teuing.” Ceuk si Omon.

“Leuwih deukeut nya?”

“Heu-euh.”

“Sabaraha lila deui?” si Acim panasaran.

“Nya kira-kira sapuluh pengkolan deui mah.”

“Sapuluh pengkolan…?” Si Acim melong ka si Omon. Ceuk pikir manéhna lumayan jauh kénéh atuh. Nempo jalan anu bakal disorangna téh apanan lalempeng, jarang aya pengkolan.

“Naha, Mon…?” Si Duyéh panasaran, “ti iraha pengkolan jadi loba…?”

“Maksud manéh…?” Si Omon malik nanya ka si Duyéh.

“Heu-euh, éta. Pengkolan bet bisa loba kitu. Da anu ku kuring apal mah, péngkolan mah ngan aya dua….”

“Nya ari péngkolanana mah heu-euh atuh nya aya dua.” Si Omon rada teugeug.

“Salah atuh…..” Si Acim nyelengkeung.

Anu duaan ngarérét ka di Acim anu leumpangna miheulaan, tuluy manéhna leumpangna mundur, nyanghareupan ka anu duaan. Anu duaan melong ka si Acim.

“Lobana péngkolan mang lain dua.”

“Maksud manéh…?” Si Omon neuteup.

“Sabaraha kitu…?” Si Duyéh oge panasaran.

“Nya aya opat atuh péngkolan mah.”

“Ti iraha péngkolan jadi opat…?” Si Duyéh teu percaya. ” Da anu ku kuring apal mah, péngkolan mah ngan aya dua. Méngkol ka kénca jeung méngkol ka katuhu.”

“Nya éta mah baheula. Ayeuna mah béda deui atuh.” Témbal si Acim.

“Ari anu dua deui ka mana kitu méngkolna?” Bagéan si Omon anu nanya.

“Anu dua deui mah méngkol ka luhur jeung méngkol ka handap.” Témbal si Acim bari nyéréngéh.

“Eta mah lain péngkolan atuh, tanjakan jeung pudunan.” Ceuk si Duyéh keuheul.

“Apanan ieu mah landian séjénna. Eta téh sarua jeung pengkolan.”

“Nya béda atuh…!” Si Duyéh embung éléh.

“Nya sarua baé atuh.” Si Acim keukeuh.

“Béda…!” Si Duyéh deui.

“Apanan anu ngaranna méngkol téh henteu lempeng lin? Tah anu ngaranna tanjakan jeung pudunan oge apanan henteu lempeng tina jalan anu datar.” Ceuk si Acim ngajelaskeun.

“Pokona mah béda.” Si Duyéh keukeuh.

Si Omon cicing waé, nempo babaturanana anu keur hoghag, keukeuh kana pamanggihna sewang-sewangan.