Kakurangan jeung Kapinunjulan


Aya jalma anu ngabogaan kakurangan. Aya ogé jalma anu ngabogaan kapinunjulan atawa kaonjoyan. Dua hal éta geus lumrah ayana dina diri jalma. Unggal jalma miboga dua hal éta, miboga kakurangan jeung miboga kapinunjulan.

Dina nyinghareupan ieu kaayaan, aya rupa-rupa sikep jalma. Aya jalma anu miboga kapinunjulan nyababkeun éta jalma téh gedé hulu. Anu tungtungna nyababkeun manéhna ngabogaan anggapan asa aing uyah kidul. Sedengkeun di pihak séjén, jalma anu ngarasa miboga kakurangan, bisa nyababkeun éta jalma téh bingung, alum ngungun, ngarasa teu boga harga diri.

Pikeun sawaréh jalma, anu ngaranna kaonjoyan téh bisa disebut hiji paméré anu kudu dipamérkeun. Lamun miboga kapinunjulan kudu ditembong-tembongkeun, diagulkeun. Anu ahirna éta jalma jadi sombong, adigung adiguna, asa aing uyah kidul. Malahan mah bisa waé nganggap batur mah taya hargaan atawa teu bisa nanaon, teu kawas cara manéhna.

Pikeun jalma anu miboga kakurangan, bisa sabalikna. Dina ngajalankeun kahirupanana bisa waé jadi loba cicingeun, embung gaul reujeung batur. Sapopoéna bisa waé ngan ukur ngaringkeb sorangan di imah atawa di kamar. Embung panggih reujeung batur atawa tatangga, kusabab miboga kakurangan anu ngahalangan dina hirup reureujeungan jeung batur. Miboga kasieun, sieun dipoyokan ku batur, sieun dihina ku batur kusabab miboga kakurangan dina dirina.

Kakurangan jeung kapinunjulan

Jadi aya dua hal anu papalingpang. Duanana ogé bisa disebutkeun jalan anu goréng. Kudu kumaha atuh sikep anu dipilih supaya bisa alus? Nyanghareupanana, teu kudu kaleuleuwihi dina nganggap diri, naha diri anu miboga kakurangan atawa diri anu miboga kapinunjulan. Da jalma mah mangrupakeun mahluk anu sampurna, sampurna dina harti lamun miboga kakukrangan pasti miboga kapinunjulan. Unggal jalma miboga kakurangan jeung kapinunjulan. Ngan béda perkarana atawa béda bagéanana. Kudu inget, lamun diri miboga kapinunjulan ulah nepikeun ka jadi adigung adiguna, da pasti dina perkara séjén miboga kakurangan. Pon kitu deui pikeun anu miboga kakurangan. Ulah jadi alum ngungun kusabab mikiran atawa dibeungbeuratan ku kakurangan diri, da pasti dirina miboga kapinunjulan dina widang atawa perkara séjénna.

Leuwih pentingan deui, kudu sukuran kana naon anu nyampak dina diri. Naha arék kapinunjulan atawa kakurangan. Kapinunjulan jeung kakurangan dina diri pasti aya mangpaatna pikeun diri. Lamun disukuran mah éta kapinunjulan jeung kakurangan téh bakal mawa kani’matan hirup.

(Gambar meunang nginjeum ti http://www.dwiastini.com/wp-content/uploads/2011/06/kekurangan_kelebihan.jpg)

Tumbal dina Pulitik


Dunya pulitik, pinuh ku perkara anu nyamuni jeung remeng-remeng teu jelas. Bakating ku teu jelasna, najan anu bodas ogé tacan tangtu miboga rupa bodas. Bisa waé anu bodas téh katempona mah hideung. Pon kitu deui sabalikna, anu hideung bisa jadi bodas atawa rada-rada bodas.

Salasahiji anu diparebutkeun dina pulitik

Dina dunya pulitik mah, unggal jalma miboga kahayang jeung cita-cita anu ampir sarua tapi tara bisa akur antara hiji jalma reujeung jalma séjén atawa antara hiji golongan jalma reujeung golongan séjénna. Dua urang jalma atawa golongan anu miboga udagan anu sarua, tacan tangtu bisa sareundeuk saigel, sabobot sapihanéan. Kalolobaanana mah silih sigeung jeung silih éléhkeun. Udagan dina dunya pulitik mah biasana kahayang anu kudu dihontal jeung dikeukeuweuk ku sorangan atawa ku hiji golongan. Jalma atawa golongan séjén mah ulah bisa ngahontal. Teu aneh sanajan jeung dulur sorangan lamun béda golongan atawa jadi saingan dina marebutkeun perkara pulitik osok matak ngaruntagkeun tali babarayaan.

Dina ngahontal perkara pulitik biasana osok aya hal-hal anu leuwih kejem deui. Pikeun ngahontal tujuan pulitikna, osok aya waé anu ngagunakeun jalan anu goréng. Bakating ku hayang meunang sorangan atawa meunang golonganana, sagala jalan najan goréng, bakal disorang. Najan kudu ngagogoréng lawan pulitikna, pasti dijalankeun. Najan kudu ngorbankeun lawan pulitikna, bakal dilakonan. Anu leuwih kejemna deui, aya ogé anu wani ngorbankeun babaturan anu sagalur dina ngalakonan pulitikna. Asal tujuan pulitikna bisa kahontal najan kudu ngorbankeun babaturan sagolonganana, pasti dilakonan. Nu penting mah tujuan bisa kahontal.

(Gambar meunang nginjeum ti http://2.bp.blogspot.com/-dYtB-I9Rk5Q/TbTh_8rppdI/AAAAAAAAAQ4/LUD5xKNTUpw/s1600/capres1.jpg)

Rejeki teu Pahili-hili, Bagja teu Paala-ala


Rejeki unggal jalma geus aya catetanana. Unggal jalma geus miboga hancengan séwang-séwangan. Si A miboga rejeki sakitu, si B sakieu, geus aya cekelan jeung patokanana. Pon kitu reujeung bagja, geus jadi kayakinan yén jodo pati bagja cilaka éta geus aya dina katangtuan Gusti Alloh. Rejeki katut bagjana jalma geus aya dina patokan séwang-séwangan, geus aya cawisanana. Tinggal kumaha supaya éta rejeki jeung bagja téh bisa datang ka anu miboga cawisanana. Da rejeki jeung bagja moal datang sorangan (jarang pisan anu datang sorangan). Rejeki jeung bagja kudu ditéang supaya bisa kapanggih.

Ngan dina perkara néangan jeung ngoréhanana, ulah miboga kahariwang jeung kasieun rejeki katut bagja diri dipimilik ku batur atawa jalma séjén. Dina ngala rejeki ulah sieun rejeki cawisan diri diala ku batur.

-

Rejeki mah moal pahili-hili. Jadi rejeki pikeun hiji jalma moal pahili reujeung rejeki bogana batur. Entong sieun pahili kusabab rejeki batur mah loba ari rejeki sorangan ngan saeutik. Anu tungtungna bisa kaluar sipat sirik pidik jail kaniaya ka batur. Atawa gara-gara diri anu geus tihothat néangan rejeki tapi narima hasilna ngan saeutik saeutik, sedengkeun batur anu ngalana biasa-biasa waé tapi hasilna mucekil, miboga anggapan rejeki téh pahili.

Pon kitu deui reujeung bagja. Bagja moal silih ala reujeung batur. Bagja pikeun diri moal diala ku batur, pon kitu deui bagja pikeun batur moal bisa diala atawa kapimilik ku diri sorangan. Unggal jalma miboga rejeki jeung bagja cawisanana séwang-séwangan.

(Gambar meunang nginjem ti http://1.bp.blogspot.com/-6M8vbDsLZto/TmmI3RqHolI/AAAAAAAAAVg/ApmRbbxjr9M/s1600/DSC_0024+copy.jpg)

Taun 2000 mah Kiamat


Teuing ti mana asalna jeung ti saha mimitina anu nyebarkeun kayakinan atawa anggapan ieu téh. Da pokona mah lamun geus nyabit-nyabit taun 2000, pasti aku kagambar jeung loba anu nyebutkeun yén taun 2000 mah cenah bakal kiamat. Matak harita mah lamun hayang nanaon téh kudu saacanna taun 2000, da lamun dina taun 2000 atawa sanggeus taun 2000 mah moal bisa kusabab kaburu kiamat. Lamun boga kahayang, ditedunana kudu saacanna taun 2000.

Naha bet taun 2000 kiamat téh?

Kiamat dina taun 2000?

Sigana mah (sigana ieu ogé), nilik kana ngaran taunna. Apanan taun 2000 mah pas pisan jangkepna. Ngaranna alus pisan. Jeung apanan kakara bakal manggihan taun 2000. Da saacanna tacan manggih taun anu ngaranna 2000. Ditambah deui, 2000 teh nuduhkeun taun anu geus kacida kolotna. Umur kalender wae geus 2000, komo deui jeung umur dunya. Jadi geus nepi meureunan kana waktuna kahirupan di dunya kudu lekasan.

Tapi éta mah baheula saacanna taun 2000, mangsa keur bolon kénéh, anu ngan ukur bisa narima naon ceuk kolot. Tacan apal kana nanaon. Da geningan sanggeus nyorang taun 2000, kiamat téh euweuh datang. Entong boroning nembongan, kiamat téh euweuh hibar-hibarna acan. Kahirupan di alam dunya masih kénéh lumangsung.

Anu jelas mah Ki Amat anu ninggalkeun dunya kusabab tilar dunyana.

Hirup pikeun Bajoang


Lamun ngadéngé kecap hirup téh pikeun bajoang, tangtuna ogé kalolobaan jalma bakal satuju. Satuju yén hirup téh salasahijina miboga tujuan pikeun bajoang. Moal aya anu ngangles, hirup teh lain pikeun bajoang. Ngan dina lebah naon anu kudu dibajoangkeun, tangtuna oge unggal jalma miboga cekelan sewang-sewangan. Bajoang anu samodel kumaha jeung naon anu kudu jeung keur dibajoangkeun ku unggal diri jalma.

Bajoang

Anu ngaranna bajoang pasti miboga tujuan atawa anu dituju naon kahayangna, naon tujuan bajoangna. Tujua bajoang biasana mah diteundeun ditungtung, anu kudu kasampeur jeung kalaksanakeun. Unggal jalma miboga kahayang jeung angen-angen katut tujuan sewang-sewangan, anu kudu dibajoangkeun. Naon anu kudu dibajoangkeun ieu, gumantung kana unggal diri jalma. Aya anu bajoang hayang meunang harkat darajat anu luhur. Aya anu bajoang pikeun ngalaksanakeun naon anu jadi kayakinanana, aya anu bajoang kumaha meunangkeun rajakaya anu kacida lobana, jeung kahayang-kahayang sejenna.

Salian ti tujuan, aya ogé jalan atawa cara kumaha bajoangna. Satutasna miboga kahayang atawa tujuan atawa udagan dina bajoang, kudu néangan atawa meunang jalan anu bakal disorang. Jalan anu disorang nalika bajoang. Da dina ngudag kahayang jeung udagan, merlukeun jalan supaya bisa nepi kana tujuan kahayangna. Jalan ieu téh jalan bajoang. Aya rupa-rupa jalan anu disorang ku unggal jalma. Aya anu sarua aya anu béda. Kahayang anu sarua tacan tangtu nyorang jalan anu sarua.

Terus aya deui ambahan atawa modal pikeun bajoang. Dina ngudag atawa ngahontal kahayang/tujuan, merlukeun modal anu kudu aya supaya bisa nepi kana udagan anu dibajoangkeunana.

Tilu hal ieu, kudu kacumponan dina bajoang ngahontal naon anu keur dibajoangkeunana. Komo deui lamun miboga kayakinan yén sakabéh hirupna pikeun bajoang.

(Gambar meunang nginjeum ti http://4.bp.blogspot.com/_ih2sKYO2rb8/S9bnPBkbyPI/AAAAAAAAAsE/72dIL1uLCAI/s1600/Berjuang.jpg)