Hirup Lir Gilinding Anu Muter


Anjog ka blogna Kang Acép Aprilyana, nyampak pedalan ngeunaan Roda Dunia. Eusina merenah pisan pikeun bekel hirup utamana lamun keur ngalaman kasusahan atawa keur senang. Dua hal anu papalingpang éta téh apanan osok kapanggih dina kahirupan. Lain ku batur wungkul, dalah ku diri sorangan ogé pasti kaalaman. Duanana pasti kaalaman dina kahirupan ieu. Aya kalana hirup téh karasa susahna, aya kalana ogé hirup téh karasa senangna.

Hirup lir ibarat gilinding
Hirup lir ibarat gilinding

Ku muterna gilinding kahirupan ieu, kaayaan anu kalakonan ku jalma moal angger dina hiji kaayaan. Sakumaha gilinding anu muter, kadang di handap kadang di luhur. Henteu tetep dina hiji kaayaan. Lamun keur di handap pasti hiji waktu mah bakal aya di luhur. Kitu deui lamun keur aya di luhur, hiji waktu mah pasti bakal aya di handap. Lamun diibaratkeun kana rasa mah, di luhur bisa disandingkeun reujeung senang, sedengkeun ari keur di handap bisa diibaratkeun keur nandangan kasusah.

Kumaha atuh nyinghareupan kahirupan anu terus muter téh?

Masih numutkeun éta pedalan, dina ngambah kahirupan anu muter lir gilinding kudu dibarengan ku nikreuhna jalma dina ngalakonan kahirupanana. Lamun kabeneran keur cicing di handap (keur susah), kudu dibarengan ku usaha anu bener. Ulah ngan ukur nungguan pitulung ti batur atawa nungguan pitulung Gusti Alloh wungkul. Kitu deui mangsa keur aya di luhur, anggeur kudu nikreuh usaha supaya bisa aya dina kaayaan anu dipikahayangna.

Pikeun pedalan anu leuwih lengkep mah mangga wae longok ka blog Kang Acép Aprilyana.

(Gambar meunang nginjeum ti MyIlham.com)

Pupuh Asmarandana Éling-éling Mangka Éling


ain Mang Darma anu osok wawayangan téh. Da anu osok wawayangan mah dalang (Mang Darma mah lain dalang). Ieu mah mangrupakeun rumpaka anu eusina ngingetan ngeunaan kahirupan di dunya ieu. Hirup di dunya ieu ulah nepikeun ka kasasar lalampahan jeung ulah ngajurung napsu. Lamun éta perkara dilakonan matak kaduhung éngkena, raga anu bakal katempuhan jeung nanggung akibatna.

Kudu eling da ngan ukur jadi wayang

Kukituna hirup di dunya ieu kudu éling jeung teu weléh éling. Éling yén di dunya ieu téh lir ibarat keur jadi wayang, teu boga nanaon jeung teu bisa nanaon.

Kitu kira-kirana anu bisa diala tina Pupuh Asmarandana anu rumpakan saperti ieu:

Éling-éling mangka éling
Rumingkang di bumi alam
Darma wawayangan baé
Raga taya pangawasa
Lamun kasasar lampah
Nafsu nu matak kaduhung
Badan anu katempuhan

Éling-éling masing éling
Di dunya urang ngumbara
Laku lampah nu utama
Asih ka papada jalma
Ucap tékad reujeung lampah
Tingkah polah sing merenah
Runtut rukun sauyunan
Hirup jucung panggih jeung kamulyaan

(Gambar meunang nginjeum ti http://www.blogspot.com/)

Manuk Hiber ku Jangjangna


Manuk hiber teunangan. Nyirorot ka handap nyuruwuk ka luhur, muru ka tempat anu ditujuna. Seja néangan pangabutuh hirupna. Aya anu néangan dahareun, aya anu néangan sayangna, aya ogé anu seja néangan jodona.  Rupa-rupa tujuanana, sarua carana: pada-pada hiber maké jangjang. Arék ka wétan arék ka kulon, arék ka kidul arék ka kalér, bébas taya anu nyaram asal bisa kahontal anu dijugjugna.

Coba waé lamun aya manuk anu teu bisa hiber? Kumaha carana néangan dahareun lamun hayangeun dahar? Manuk anu teu bisa hiber tangtuna lain néangan dahareun tapi bakal aya anu ngadahar. Naha arék didahar ku jalma atawa sato séjénna. Terus lamun hayang nyayang, kumaha carana lamun teu miboga jangjang pikeun hiber? Tangtuna ogé ngan ukur bisa nyayang di luhureun taneuh.

Manuk heulang keur hiber

Jadi, jangjang mah pikeun manuk kacida pentingna. Jangjang kacida pentingna dina ngarojong kahirupanana, pikeun neruskeun hirupna.

Ninggang di jelema? Jelema mah hirupna ku akalna. Sagala hal ngeunaan pangabutuh kahirupanana bisa dicumponan ku jalan ngagunakeun akalna. Akal anu digunakeun pikeun mikir kumaha ngalakonan kahirupanana, kumaha cara ngahontal kahayang atawa tujuan hirupna. Jalma bisa nyukupan pangabutuhna ku jalan maké akalna. Jalma mah moal ngakeul lamun henteu ngakal. Anu hartina jalma moal meunang dahareun lamun henteu ngagunakeun akalna (henteu mikir). Kitu pentingan akal pikeun kahirupan jalma.

Jalma bisa hirup ku jalan ngagunakeun akalna.

Samagaha Pipikiran


Ngajalanan kahirupan teu salawasna mulus banglus jalanna ngeunah ngahenang-ngahening. Aya kalana jalan kahirupan téh garinjul pinuh ku batu nu rinjul. Jalan anu lempeng tur mulus banglus matak ngeunah kana haté jeung kana diri dina ngajalananana, teu kudu ripuh teu kudu susah. Matak ngeunah dahar, tibra saré.

Ngan anu ngaranna kahirupan. Teu salawasna aya dina kangeunahan. Aya kalana nincak kaayaan anu matak teu ngeunah jeung matak susah. Kahirupan anu susah, loba jinis jeung sababna. Kasusah anu biasa-biasa waé, teu pati jadi pikiran jeung teu matak ngaganggu kana kahirupan. Aya kasusah anu matak gering nangtung ngalanglayung, matak lieur mikiranana, matak baluweng kana sirah. Rupa-rupa kasusahna, gumantung kana jinisna jeung kumaha cara nyanghareupanana. Kasusah anu leutik, gampang disanghareupanana. Sedengkeun kasusah anu gedé, matak hésé ogé nyanghareupanana.

Hasil jeung gagal dina nyanghareupan kasusah (masalah)

Salian ti jinis kasusah anu ngabédakeun gedé leutikna kasusah, ogé cara atawa jalan dina nyanghareupan éta kasusah bisa ngabédakeun gedé leutikna kasusah anu disanghareupan. Najan ukuran kasusahna kacida leutikna, tapi lamun cara nyanghareupanana salah mah bisa jadi gedé (dina harti susah ngungkulanana). Jeung najan kasusahna gedé, lamun bener nyanghareupanana mah éta kasusah téh ukuranana bisa jadi leutik.

Ahirna mah, kasusah dina kahirupan téh balik deui gumantung ka jalma anu nyanghareupanana. Kasusah anu disanghareupan bisa jadi hiji kasusah anu gedé mungguh ukuranana atawa mungguh nyanghareupanana. Lamun salah nyanghareupanana, kasusah anu leutik bisa nyababkeun samagaha pipikiran nu susah néangan jalan atawa cara ngungkulanana.

(Gambar meunang nginjeum ti http://asmarie.blogdetik.com)

Élmu Ngaragap Diri Sorangan


Nu matak teu ngeunah ka sorangan, matak teu ngeunah ogé ka batur

Dina hirup kumbur reureujeung reujeung batur atawa tatangga, kudu bisa ngaragap diri sorangan. Élmu ngaragap diri sorangan kacida pentingna dina ngajaga sikep reujeung kabiasaan dina kahirupan, utamana sikep ka diri batur. Sikep anu dipibanda ku unggal jalma, anu aya pakaitna reujeung batur bakal diwawatesan ku élmu ngaragap diri sorangan.

Anu kumaha atuh anu disebut ngaragap diri sorangan téh?

Hirup reureujeungan reujeung batur
Ngaragap diri sorangan téh bisa disebutkeun ngarasakeun heula ku diri sorangan. Sagala hal utamana ngeunaan sikep, dirarasakeun heula ku diri sorangan. Sagala sikep atawa pagawéan anu bakal diterapkeun ka batur, dirarasakeun heula ku diri sorangan. Sikep anu kitu téh kumaha karasana ku diri sorangan. Lamun sikep anu bakal ditibankeun ka batur téh karasana ngeunah dina waktu ditibankeun ka diri sorangan, ku batur ogé bakal karasa ngeunah. Sabalikna lamun éta pagawéan atawa sikep téh matak teu ngeunah kana diri, ku batur ogé sarua waé bakal karasa teu ngeunahna.

Kusabab kitu, dina ngalakukeun pagawéan dina kahirupan di masarakat, moal leupas tina sikep ngaragap diri sorangan. Da salaku papada jalma mah, miboga rarasaan anu ampir sarua. Anu teu ngeunah pikeun hiji jalma, umumna kitu ogé pikeun jalma séjén.

Kakurangan jeung Kapinunjulan


Aya jalma anu ngabogaan kakurangan. Aya ogé jalma anu ngabogaan kapinunjulan atawa kaonjoyan. Dua hal éta geus lumrah ayana dina diri jalma. Unggal jalma miboga dua hal éta, miboga kakurangan jeung miboga kapinunjulan.

Dina nyinghareupan ieu kaayaan, aya rupa-rupa sikep jalma. Aya jalma anu miboga kapinunjulan nyababkeun éta jalma téh gedé hulu. Anu tungtungna nyababkeun manéhna ngabogaan anggapan asa aing uyah kidul. Sedengkeun di pihak séjén, jalma anu ngarasa miboga kakurangan, bisa nyababkeun éta jalma téh bingung, alum ngungun, ngarasa teu boga harga diri.

Pikeun sawaréh jalma, anu ngaranna kaonjoyan téh bisa disebut hiji paméré anu kudu dipamérkeun. Lamun miboga kapinunjulan kudu ditembong-tembongkeun, diagulkeun. Anu ahirna éta jalma jadi sombong, adigung adiguna, asa aing uyah kidul. Malahan mah bisa waé nganggap batur mah taya hargaan atawa teu bisa nanaon, teu kawas cara manéhna.

Pikeun jalma anu miboga kakurangan, bisa sabalikna. Dina ngajalankeun kahirupanana bisa waé jadi loba cicingeun, embung gaul reujeung batur. Sapopoéna bisa waé ngan ukur ngaringkeb sorangan di imah atawa di kamar. Embung panggih reujeung batur atawa tatangga, kusabab miboga kakurangan anu ngahalangan dina hirup reureujeungan jeung batur. Miboga kasieun, sieun dipoyokan ku batur, sieun dihina ku batur kusabab miboga kakurangan dina dirina.

Kakurangan jeung kapinunjulan

Jadi aya dua hal anu papalingpang. Duanana ogé bisa disebutkeun jalan anu goréng. Kudu kumaha atuh sikep anu dipilih supaya bisa alus? Nyanghareupanana, teu kudu kaleuleuwihi dina nganggap diri, naha diri anu miboga kakurangan atawa diri anu miboga kapinunjulan. Da jalma mah mangrupakeun mahluk anu sampurna, sampurna dina harti lamun miboga kakukrangan pasti miboga kapinunjulan. Unggal jalma miboga kakurangan jeung kapinunjulan. Ngan béda perkarana atawa béda bagéanana. Kudu inget, lamun diri miboga kapinunjulan ulah nepikeun ka jadi adigung adiguna, da pasti dina perkara séjén miboga kakurangan. Pon kitu deui pikeun anu miboga kakurangan. Ulah jadi alum ngungun kusabab mikiran atawa dibeungbeuratan ku kakurangan diri, da pasti dirina miboga kapinunjulan dina widang atawa perkara séjénna.

Leuwih pentingan deui, kudu sukuran kana naon anu nyampak dina diri. Naha arék kapinunjulan atawa kakurangan. Kapinunjulan jeung kakurangan dina diri pasti aya mangpaatna pikeun diri. Lamun disukuran mah éta kapinunjulan jeung kakurangan téh bakal mawa kani’matan hirup.

(Gambar meunang nginjeum ti http://www.dwiastini.com/wp-content/uploads/2011/06/kekurangan_kelebihan.jpg)

Tumbal dina Pulitik


Dunya pulitik, pinuh ku perkara anu nyamuni jeung remeng-remeng teu jelas. Bakating ku teu jelasna, najan anu bodas ogé tacan tangtu miboga rupa bodas. Bisa waé anu bodas téh katempona mah hideung. Pon kitu deui sabalikna, anu hideung bisa jadi bodas atawa rada-rada bodas.

Salasahiji anu diparebutkeun dina pulitik

Dina dunya pulitik mah, unggal jalma miboga kahayang jeung cita-cita anu ampir sarua tapi tara bisa akur antara hiji jalma reujeung jalma séjén atawa antara hiji golongan jalma reujeung golongan séjénna. Dua urang jalma atawa golongan anu miboga udagan anu sarua, tacan tangtu bisa sareundeuk saigel, sabobot sapihanéan. Kalolobaanana mah silih sigeung jeung silih éléhkeun. Udagan dina dunya pulitik mah biasana kahayang anu kudu dihontal jeung dikeukeuweuk ku sorangan atawa ku hiji golongan. Jalma atawa golongan séjén mah ulah bisa ngahontal. Teu aneh sanajan jeung dulur sorangan lamun béda golongan atawa jadi saingan dina marebutkeun perkara pulitik osok matak ngaruntagkeun tali babarayaan.

Dina ngahontal perkara pulitik biasana osok aya hal-hal anu leuwih kejem deui. Pikeun ngahontal tujuan pulitikna, osok aya waé anu ngagunakeun jalan anu goréng. Bakating ku hayang meunang sorangan atawa meunang golonganana, sagala jalan najan goréng, bakal disorang. Najan kudu ngagogoréng lawan pulitikna, pasti dijalankeun. Najan kudu ngorbankeun lawan pulitikna, bakal dilakonan. Anu leuwih kejemna deui, aya ogé anu wani ngorbankeun babaturan anu sagalur dina ngalakonan pulitikna. Asal tujuan pulitikna bisa kahontal najan kudu ngorbankeun babaturan sagolonganana, pasti dilakonan. Nu penting mah tujuan bisa kahontal.

(Gambar meunang nginjeum ti http://2.bp.blogspot.com/-dYtB-I9Rk5Q/TbTh_8rppdI/AAAAAAAAAQ4/LUD5xKNTUpw/s1600/capres1.jpg)