Haseup Kapal Surutu


“Mon tempo ka dieu. Aya kapal gera….” Ceuk si Acim pahibut ka si Omon basa maranéhna eukeur di kelas.

“Aya naon ari manéh?” Ceuk si Omon bari gura-giru muru ka deukeuteun kaca di gigireun kelas, tempat si Acim nangtung baru ulak-ilik ka luar.

“Aya naon?” Si Omon nanya deui sanggeus manéhna deukeut ka si Acim.

“Itu aya kapal surutu.” Ceuk si Acim bari nuduhkeun ka awang-awang ngaliwatan jandéla kaca.

“Mana…?” Si Omon bari ulak-ilik.

“Itu…, mani bodas kitu….” Si Acim bari nuduhkeun kana gudat bodas di awang-awang.

“Éta mah lain kapal atuh.” Ceuk si Omon bari ngalieuk ka si Acim.

“Naha…, apanan anu bodas kitu mah kapal surutu lain?” Si Acim kerung.

“Lain atuh. Éta mah tapak kapal surutu.”

“Ih, manéh mah. Nya maksud kuring oge kitu. Maksud kuring mah tadi aya kapal surutu matak aya haseupna ogé.” Ceuk si Acim siga anu rada ambek.

“Tuda manéh mah salah méré nyaho.”

“Nya salah saeutik mah moal nanaon lain?” Ceuk si Acim bari nempo deui haseup anu ngagudat di awang-awang. Anu mimiti malencar.

“Wah sakeudeung deui oge bakal leungit gera.”

“Nya da moal bisa lila atuh. Bakal kabawa ku angin.” Ceuk si Omon.

Haseup kapal surutu (sumber foto: http://www.brianmicklethwait.com/images/uploads/WindyVapourTrail.jpg)

“Ka manakeun nya éta kapal surutuna?” Ceuk si Acim bari mikir.

“Tempo waé atuh, belah mana heula haseup anu tiheula leungitna. Hartina éta téh asalna kapal. Lamun disidik-sidik mah ka belah wétan.”

“Heueuh nya. Tapi sanajan acan leungit, tapi teu katempo kapalna nya. Sagedé kumaha kapalna kitu?”

“Nya ti dieu mah moal katempo atuh. Ngan lamun urangna deukeut mah, ceuk lanceuk kuring, gedé pisan cenah kapalna téh.”

Angin Jeung Haseup Cempor


“Mon, kuring mah bingung…,” ceuk si Acim ka si Omon anu eukeur diuk dina bangbarung panto imahna. Sedengkeun ari si Acim keur dadapangan bari nyinghareupan buku gambar.

“Bingung ku naon kitu, Cim?” Si Omon nangtung terus diuk di gigireun si Acim. Manehna nyidik-nyidik naon anu eukeur digambar ku si Acim.

“Eta, peuting tadi….” Si Acim ngan sapotong nyaritana. Matak teu pikahartiaeun.

“Ari eta maneh ngagambar naon, Cim…?” Si Omon kalah nanya anu papalingpang reujeung naon anu dipimaksud ku si Acim. “Siga ngagambar kembang…?”

“Ih, apanan ieu mah tugas atuh ti sakola. Ari maneh enggeus acan…?” Si Acim malik nanya.

“Kuring mah gampang. Engke wae peuting migawena.” Tembal si Omon cetek.

“Ah, kuring mah embung migawena peuting teh.”

“Naha kitu…?” si Omon panasaran.

“Nu matak kuring mah bingung.”

“Ti tadi eta anggeur wae anu disebut-sebut teh ngan bingung wungkul.” si Omon katinggali keseleun ku sikep reujeung ucapan si Acim. “Bingung ku naon atuh…?”

“Eta, peuting tadi…,”

“Minggeus, eta mah apanan enggeus tadi.” Si Omon keseleun. “Terusanana ieu mah…!”

“Sakeudeng atuh. Sabar….” Si Acim mepes kakeuheul si Omon.

Si Omon teu ngajawab.

“Kieu…,” si Acim daria. “Waktu kuring ngapalkeun peuting tadi. Apanan make cempor…. Tah, eta cempor teh teuing ku mantangul.”

“Maksudna…?” Si Omon beuki panasaran.

“Heu-euh, eta haseup cempor teh teuing ku teu bisa diatur pisan. Waktu kuring ngapalkeun, haseup eta cempor teh naha bet dengdek ka kuring, bet nyampeurkeun beungeut kuring.”

“Terus…?”

“Sanajan ku kuring geus diputer-puter oge cemporna, tetep wae eta haseup cempor teh bet nyampeurkeun wae ka kuring.” Si Acim ngajelaskeun.

“Diputer-puter nya…? Sabaraha puteran…?” Si Omon panasaran.

“Eta oge geus sababaraha kali puteran. Tapi tetep wae haseupna teh kana beungeut wae.” Si Acim semu anu bingung.

“Nya salah atuh…!” si Omon rada hegar ayeuna mah.

“Naha bet salah sagala…?”

“Nya heueuh atuh. Arek sababaraha kali puteran oge angger wae moal pindah eta haseupna mah. Kajaba lamun maneh obah cicingna. Entong di tempat anu tadi.”

“Naha kumaha kitu? Bingung kuring mah….” Si Acim tacan bisa ngarti kanu dipimaksud ku si Omon.

“Eta, maneh apal teu kunaon haseup cempor teh bet nyampeurkeun beungeut maneh…?”

“Nu matak eta teu apal. Da waktu kuring ngapalkeun teh geus nyampeurkeun beungeut kuring.”

“Tah lamun teu apal mah, ku kuring arej dibere nyaho, nya.”

Si Acim teu ngajawab. Si Acim diuk daria, ngabandungan naon anu arek diucapkeun ku sobat dalitna.

“Eta haseup teh, nyampeurkeunana kana beungeut maneh teh kusabab katebak ku angin. Jadi, eta haseup teh dengdekna teh kusabab angin. Angin anu ngahiliwir ti hareupeun maneh.”

“Tapi da teu karasa aya angin atuh….” Si Acim ngangles.

“Ih…, lain kitu atuh. Ieu mah lain angin ngagelebug, tapi angin anu teu karasa ngahiliwirna. Jadi sanajan arek diputer-puter sababaraha kali oge cemporna, ari tempat cicing maneh reujeung cemporna teu obah mah angger wae haseupna teh nuju kana beungeut maneh.” Si Omon ngajelaskeun kalawan daria. “Ngarti teu…?”

Si Acim ngahuleng. Aya benerna oge…, pikirna.

“Heu-euh nya…. Kakara kapikir.”