Kuriak


“Mon, kolot manéh keur ka marana?” Si Acim nanya ka si Omon basa manéhna unggah ka golodog imahna di Omon. Pédah waé nanya kituna téh ku manéhna katempo imahna si Omon mani jarempling, taya sasaha.

Anu ditanya henteu langsung ngajawab. Manéhna langsung asup ka jero imah. Teu lila, ngelol deui ti lawang panto, bari ngajawab pananya si Acim, “Keur ka imah si Duyéh.”

“Aya naon kitu…?” Si Acim neuteup bari panasaran.

“Manéh teu apal kitu?” Si Omon malik nanya. Manéhna gék diuk dina golodog luareun tepas, dituturkeun ku si Acim anu ngadon ngilu diuk di sagedengeun si Omon.

Anu ditanya teu ngajawab.

“Apanan kolotna si Duyéh téh keur kuriak.” Si Omon ngajelaskeun.

“Kuriak? Pindah ka mana kitu imahna…?” Si Acim nanya deui.

“Heueuh.” Si Omon unggeuk. “Ari tempatna mah angger di dinya kénéh.”

“Sugan téh pindah tempatna ogé.”

“Angger di dinya. Ngan wangunan imahna ganti. Hayang jadi imah gedong cenah mah.” Si Omon ngajelaskeun deui.

“Wah lila atuh ngawangun imahna lamun jadi imah gedong mah.”

“Nya pasti éta mah atuh.” Témbal si Omon. “Ari kolot manéh mantuan teu?”

“Teu apal atuh. Da tadi mah basa kuring indit ka dieu mah aya kénéh di imah.” Témbal si Acim.

“Piraku waé teu mantuan ari apaleun mah. Kajaba lamun teu apaleun.”

“Heueuh sigana mah.”

Jalma-jalma eukeur nyieun imah

“Sigana kumaha…?” Si Omon neuteup ka si Acim.

Anu diteuteup ukur mésem, “Sigana mah mantuan….”

“Urang ka ditu atuh….” Si Omon ngajak ka si Acim.

“Ka mana…?”

“Urang ka imahna si Duyéh.”

“Nanaonan kitu ka ditu….”

“Nya urang nempo waé atuh. Susuganan aya pagawéan anu babari, urang mantuan.” Ceuk si Omon.

“Pagawaéan naon nya…?” Si Acim ngahuleng.

“Nya pokona mah ka ditu waé heula.” Si Omon ngajak deui. “Geus ka ditu mah, najan arék ngadon dahar wungkul ogé moal nanaon meureunan.”

“Ngadon dahar…?” Si Acim rada curinghak.

“Heueuh atuh…, ari teu éra mah….” Si Omon bari nyengir.

Pindah Cai Pindah Tampian


“Cim, pernah ka dayeuh teu?” si Omon nanya ka si Acim dina hiji wanci nincak kalangkang satangtung.

“Tacan kuring mah.” Témbal si Acim, “tapi dayeuh mana heula…?”

“Nya dayeuh mah atuh dayeuh Bandung….” si Omon siga anu agul.

“Acan ka dayeuh éta mah.” Témbal si Acim. “Naha kumaha kitu?”

“Mani ramé téh…,” si Omon siga anu ngabibita ka si Acim. “Loba pisan mobil, gedong sigrong jeung jalma téh mani pasedek-sedek.”

“Kitu nya…?”

Dayeuh Bandung (sumber foto: http://www.freewebs.com/bandung1/bandung-above.jpg)

“Nya heu-euh atuh. Da manéh mah acan ka ditu jadi waé moal apal.”

“Nya engké ogé kuring arék ka dayeuh Bandung lah. Gampang éta mah.” Si Acim siga anu rada heneg, keuheul.

Nempo sikep si Acim kitu téh, si Omon ukur nyenghél.

“Ulah kitu ah,” pokna. “Da kuring mah ngan ukur heureuy. Tong diasupkeun kana jero haté.”

Si Acim teu némbalan.

“Ngan aya hiji hal anu goréng. Kacida bédana reujeung kaayaan di urang,” ceuk si Omon deui rada humandeuar.

“Naon tah?” Si Acim nanya bangun anu panasaran.

“Enya di kota mah mani kacida béda pisan.” Ceuk si Omon, “kacida héséna lamun hayang loma atawa wawuh pisan jeung tatangga téh.”

“Maksudna teu akur jeung tatangga? Kitu?” Si Acim melong.

“Lain kitu. Lain ieu mah.” Ceuk si Omon. “Ieu mah lamun hayang deukeut jeung tatangga téh mani asa hésé. Jadi jeung tatangga téh kadang tara kenal.”

“Kitu nya?”

“Heueuh. Éta ogé euceuk lanceuk kuring.”

“Nya meureun atuh ari euceuk lanceuk manéh mah.”

“Ih lain kitu. Apanan lanceuk kuring téh geus dua taun leuwih ngontrakna téh. Tapi teu apal jeung tatanggana.”

“Éta mah, lanceuk manéhna waé anu embung ngawawuhan meureunan?” Si Acim rada nyegir.

“His! Lain atuh.” Si Omon ngagebés. “Da lanceuk kuring mah lain embung ngawawuhan. Ngan tatanggana waé susah diwawuhanana.”

“Naha? Apanan anu ngaranna tatangga mah, imahna téh deukeut lain? Tinggal nganjang waé atuh.”

“Ari manéh, osok ngababarikeun kitu. Da puguh kawas di urang. Imah di dayeuh mah, dikurilingan ku pager tina beusi jeung témbok. Jadi susah lamun arék nganjang téh. Komo deui lamun tatanggana eukeur areuweuh mah. Pagerna ogé dikoncian. Acan deui balik digawéna téh burit pisan.”

“Kitu nya…?”