Antanan, Lalab jeung Ubar Panyakit


Antanan (Centella asiatica) nyaéta sarupaning tutuwuhan liar anu réa tumuwuh di pakebonan, huma, sisi jalan, galengan sawah atawa di huma nu rada baseuh. Tuwuhan ieu asalna ti wewengkon Asia tropis, sumebar di Asia Tenggara (lebah wétan kidul), kaasup Indonésia, India, Republik Rakyat Cina, Jepang jeung Australia satuluyna sumebar ka saban madhab. Antanan tumuwuhna ngareuy di luhureun taneuh. Unggal bukuna miboga akar anu nanceb kana taneuh. Daunna haréjo rada buleud.

Areuy antanan

Antanan biasana mah osok dijadikeun lalab atawa deungeun sangu. Ngadaharna teu kudu diasakan heula atawa diseupan. Sanggeus diala bisa langsung didahar. Didaharna biasana mah dicoélkeun kana sambel. Sanajan ngamangpaatkeunana ngan ukur pikeun lalab wungkul, tapi sabenerna mah antanan téh miboga hasiat pikeun nyageurkeun sababaraha rupa panyakit, diantarana waé pikeun ubar panyakit kulit, memener jalanna getih dina awak, jeung réa-réa deui. Malahan mah bisa dijadikeun ubat pikeun manjangkeun umur (nunda kakolotan).

(Gambar meunang nginjeum ti http://www.blogspot.com/)

Antara Lini jeung Liang Lini


“Mon, apal kénéh mangsa dua minggu katukang, basa aya lini?” Si Acim nanya ka si Acim mangsa duanana keur ngaroblol di pipireun sakola.

“Apal atuh. Apanan mani sakitu inggeungna.” Ceuk si Omon dari pisan, “kuring ogé anu eukeur di imah, nepikeun ka tibuburanjat lumpat ka luar da sieun katinggang kenténg.”

“Sarua kuring ogé, mani reuwas. Ngan untung kuring mah eukeur ulin di buruan. Jadi teu sieun teuing katinggang kenténg téh. Ngan tetep waé kuring ogé reuwas, da sieun imah kuring rugrug.” Si Acim teu éléh daria.

“Jigana mah gedé pisan linina harita mah.”

“Nya puguh waé atuh, Mon. Da inggeungna ogé karasa pisan. Malahan mah nepi ka lembur Pa Endang ogé cenah mah.”

“Pa Endang guru kelas genep?”

“Heu-euh.” Témbal si Acim, “apanan lemburna Pa Endang mah kacida jauhna ti sakola urang. Rata jigana mah keuna ku lini.”

“Tapi, naha manéh bet nyaritakeun ngeunaan lini sagala? Apanan manéh mah embung deui-deui lain ngalaman lini jiga kitu téh?” Si Omon nanya ka si Acim bari melong ka si Acim siga anu panasaran.

“Ih, éta mah kamari-kamari atuh.” Témbal si Acim. “Da ayeuna mah kuring teu sieun deui….”

“Naha…?”

“Teu naha-naha.” Témbal si Acim bari cingongo. “Ngan sigana mah moal aya lini gedé deui.”

“Naha…?” Si Omon héraneun kana omongan si Acim, siga jadi jalma pinter waé bisa nangtukeun moal aya lini deui.

“Heu-euh atuh.” Si Acim bari ngarérét ka jero kelas ngaliwatan jandéla kaca. “Apanan kamari ku kuring geus kapanggih di kebon.”

“Maksudna? Maksud manéh geus kapanggih teh naon…?” Si Omon melong, teu ngartieun kana maksud anu dicaritakeun ku si Acim.

“Tenang heula atuh. Kieu gera jujutanana mah.” Si Acim nyanghareup ka si Omon anu sarua cingongo ogé. “Basa kamari kuring ulin di kebon, bapa kuring keur ngali taneuh pikeun nyieun galengan. Waktu nyieun galengan éta, bapa kuring manggihan liang anu gedé pisan. Tah éta téh Liang Lini.”

“Naon pakaitna ari manéh…?” Si Omon melong ka si Acim.

“Heu-euh, apanan dua minggu katukang urang téh kaserang lini. Tah…, kamari bapa kuring manggihan liang lini. Jadi linina moal aya deui, da liangna geus kapanggih. Liang linina geus diruang deui ku bapa kuring jeung ku kuring.”

“Kitu nya…?” Si Omon teu percaya.

“Heu-euh kitu. Liang linina geus euweuh. Geus diruang.” Si Acim ngajéntrékeun deui.

“Teu percaya kuring mah.” Si Omon nangtung.

“Arék ka mana, Mon?” Si Acim curinghak. Manéhna milu nangtung, sieun ditinggalkeun.

“Ka kelas….” témbalna bari ngaléos.