Doa Satutasna Solat Witir


Doa Satutasna Solat Witir
Doa Satutasna Solat Witir

Doa Satutasna Solat Taraweh


Doa satutasna solat Taraweh
Doa satutasna solat Taraweh

Jalma anu Miboga Harepan


Harepan jeung harepan, kacida pisan dipiharepna ku saban jalma. Ngan kadang harepan ngan ukur jadi harepan, kusabab dina kanyataanana mah henteu sarua jeung naon anu dipiharep. Harepan kadang osok jadi kanyataan. Arék naon waé wujudna, harepan bakal tetep aya dina diri jalma. Harepan anu wujudna bisa mangrupa doa dina haté, harepan anu hartina paménta jeung kahayang, harepan anu hartina kahayang anu kudu kacumponan, harepan bisa ogé jadi perkara anu kudu ngawujud.

 

Harepan

 

Harepan…, éta téh harepan.

Unggal jalma ngabogaan harepan séwang-séwangan. Ngan aya anu ngabédakeuna téh digantungkeun ka mana éta harepan jalma. Aya anu ngagantungkeunana ka anu Maha Ngobulkeun Pangharepan, tapi aya ogé jalma anu ngagantungkeun harepanan ka papada jalma deui. Salian ti éta aya ogé jalma anu ngagantungkeun harepanana téh ka mahluk séjénna salian ti jalma.

Pon kitu deui ngeunaan gedéna atawa ukuran harepan. Unggal jalma ngabogaan harepan anu béda-béda. Aya jalma anu ngabogaan harepan anu kacida gedéna, kacida pisan dipikaharepna anu tangtuna ogé kudu bisa kalaksanakeun. Aya ogé jalma anu ngabogaan harepan anu biasa-biasa waé, kumaha derna atawa kumaha geletuk batuna kecebur caina. Aya ogé harepna anu henteu dipiharep ku jalma.

Sanajan kitu, anu ngaranna harepan pasti tetep aya. Boh harepan anu ditojokeun pikeun kaalusan, naha pikeun dirina atawa jalma séjén (lingkungan sabudeureunana). Atawa bisa ogé harepan anu goréng, teu sapagodos reujeung kahirupan kailaharan jalma loba.

Naon waé harepanana, harepan bakal tetep aya.

Antara Target jeung Doa


Ieu mah beubeunangan tina obrolan jeung babaturan. Tina éta obrolan, nya aya hiji hal anu bisa dijadikeun cekelan. Targét téh mangrupakeun hiji doa. Mun dititénan mah da bener ogé yén anu ngaranna targét téh manrupakeun doa pikeun jalma anu ngabogaan targétna. Sakumaha disebutkeun dina tulisan anu ti heula, targét téh mangrupakeun kahayang anu kudu ngawujud. Kusabab targét ieu téh kaasup kana kahayang, anu dicita-citakeun, bisa dijadikeun paménta atawa doa ka Gusti Allah.

Jadi sabenerna mah targét téh sarua jeung doa.

Ngadoa (sumber gambar: http://3.bp.blogspot.com/_RYr8epf7U2I/SddSxhR_T-I/AAAAAAAAAAY/CdvxW9DzN2I/s1600-h/berdoa.gif)

Geus kabiasaan, lamun ngadoa mah tara kagok. Dina harti henteu kagok dina nyieun paménta jeung tara asa-asa. Lamun hiji jalma ngadoa atawa ménta apanan teu kudu mikir heula hayang anu hayang anu téh kudu sakitu atawa sakieu. Ménta mah biasana saloba-lobana. Lamun hayang boga harta, ngadoa téh apanan masing dibéré harta anu loba. Lamun hayang hirup tengtrem téh apanan salilana, ulah diwatesanan ku waktu. Lamun hayang bagja téh apanan bagja dunya rawuh ahérat.

Jeung hiji hal anu kudu jadi cekelan, nyaeta ngadoa téh kudu atawa wajib. Ménta téh éta wajib. Jeung dina ngajalankeun kahirupan, anu ngaranna doa téh kudu dibarengan ku usaha. Lamun boga kahayang, satutasna ngadoa téh kudu dibarengan ku usaha. Da anu ngaranna paménta mah henteu kabéh langsung ditedunan atawa bisa kalaksanakeun lamun henteu maké usaha. Aya perkara anu kudu jadi cukang lantaran doa hiji jalma dicumponan.

Jadi lamun targét geus dianggap doa, dina nyieun targét téh moal hamham jeung bingung deui. Da anu ngaranna paménta mah apanan ulah kagok, ulah hayang saeutik atawa biasa-biasa waé. Ngan tetep dina prak-prakanana kumaha usaha éta jalmana, naha daék ngausahakeunana atawa henteu. Da anu ngaranna paménta atawa doa téa, kudu dibarengan ku usaha. Kitu deui jeung targét, moal bisa laksana lamun henteu diusahakeun.

Tuntungna, dina ngadoa aya anu diijabah aya anu henteu. Dina hal éta mah lain kakawasaan jalma deui. Da perkara ngabulkeun jeung henteuna mah, kumaha usaha jalmana jeung kahayang Gusti Allah. Kitu deui dina targét.

Ngaran Jalma (Bagean Ka-1): Pentingna Ngaran


Naon atuh hartina ngaran?

Naon atuh pentingna ngaran?

Sanajan eta pananya teh teu bisa langsung dijawab, tapi da tiap jalma pastina oge ngabogaan ngaran. Taya hiji oge jalma anu teu ngabogaan ngaran. Nya sahanteuna hiji jalma teh ngabogaan panelah atawa ngabogaan landian pikeun ngageroan atawa nyebutkeun eta jalma. Da lamun teu dipapay heula mah, rada susah oge naon atuh hartina ngaran pikeun hiji jalma, da arek ngabogaan ngaran atawa henteu oge, angger wae kasebutna mah jalma, moal jadi nu lian.

Tiap jalma anu gubrag ka dunya, teu ngabogaan ngaran. Da ngaran mah diberena teh lamun eta jalma geus gubrag ka dunya, atawa geus aya calon pijelemaeun. Ngaran hiji jalma teh, biasana mah meunang kolot eta jalma. Waktu jalma eta gubrag ka dunya, kolotna eta budak teh biasana mah langsung mere ngaran pikeun eta budak.

Jadi, hal anu kahiji pentingna ngaran nyaeta ngaran teh mangrupakeun pamere ti kolot ka budakna. Anu ngaranna kolot ka budak, naon anu diberekeun ka budakna teh tangtuna oge jadi hiji tanda kanyaah pikeun budakna. Ngaran teh jadi hiji tanda kanyaah ti kolot ka budak. Anu ngaranna tanda kanyaah, pastina oge moal wani mere anu goreng, kolot mah lamun mere teh bakal milih anu alus. Bakating ku hayang mere ngaran anu alus, lolobana kolot teh osok mikir heula saacanna mere ngaran ka budak. Ngaran naon anu alus pikeun budakna. Malahan mah aya oge anu nepikeun ka tatanya heula ka kolotna atawa jalma anu dipikolot, leuwih jauhna nanya ka jalma anu bisa atawa jalma anu pinter. Eta teh tujuanana mah nya pikeun kaalusan budakna, alus ngaranna alus pasipatan budakna dina ngajalankeun kahirupanana.

Terus oge, kolot mere ngaran ku hiji ngaran ka budakna teh bisa jadi mangrupakeun harepan kolotna pikeun kahirupan budakna. Jadi dina ngajalankeun kahirupanana teh budak teu weleh nilik kana ngaran manehna, piraku ngaranna alus ari pasipatanana goreng mah.

Salian ti eta oge, ngaran teh jadi hiji pengbebeda hiji jalma jeung jalma sejen. Si eta mah ngaranna Anu, si itu mah ngaranna teh Anu, jeung lian-lianna deui. Dina kahirupan wae, lamun arek ngageroan hiji jalma, tangtuna oge make ngaran eta jalma atawa lalandianana. Moal ku kalimah, “Hey” atawa “Si Eta”. Da tangtuna oge jadi ngabingungkeun, komo lamun jalmana teh eukeur ngariung atawa loba jalma.

Tina harepan kolot, ngaran oge bisa jadi hiji doa. Da harepan teh lamun dinyaankeun mah mangrupakeun doa. Harepan teh jadi kahayang anu kudu kacumponan atawa kajadian. Sedengkeun doa mah langsung menta ka Pangeran ngeunaan hiji hal. Lamun kolot mikahayang budakna teh pinter, kadang aya kolot anu ngaranan budakna teh ku kecap anu aya pakaitna jeung kapinteran. Lamun budakna hayang cageur, kitu oge. Jeung kahayang atawa doa lianna.

Manusia yang Berharap


Harapan dan harapan, sangat diharapkan oleh manusia. Kadang harapan tinggal harapan, karena kenyataan tidak sesuai dengan harapan. Harapan kadang menjadi kenyataan. Apapun itu, harapan tetap ada dalam diri manusia. Harapan yang bisa berarti doa dalam hati, harapan yang berarti permintaan dan permohonan, harapan yang berarti keinginan yang timbul, harapan yang berarti sesuatu yang harus dipenuhi.

Harapan…, begitulah harapan.

Setiap manusia memiliki harapan masing-masing. Hanya kadang ada perbedaan ke mana harapan itu digantungkan. Ada harapan yang digantungkan kepada Yang Maha Pemberi Harapan, namun ada juga harapan yang digantungkan kepada sesama makhluk yang diciptakan oleh Yang Maha Pemberi Harapan, baik kepada makhluknya yang terlihat maupun yang tidak terlihat.

Besarnya harapan juga berbeda-beda. Ada harapan yang sangat menggebu-gebu, harapan yang sangat diharapkan terwujud. Ada juga harapan yang sekedar harapan, mau terlaksana atau tidak itu bukan lagi urusannya. Ada juga harapan yang tidak memiliki harapan, sebagaimana air mengalir, itulah harapannya.

Bagaimana jenis harapannya juga, berbeda-beda. Ada harapan untuk kebaikan, baik bagi dirinya maupun bagi sesamanya. Namun, di sisi lain ada juga harapan yang diharapkan menjadi kenyataan hanya untuk kejelekan, baik kejelekan dirinya atau kejelekan sesamanya.

Apapun harapannya, harapan akan tetap ada dalam diri manusia.