Roko Cap Sigay


“Bu, si Acim mah tos wantun nyesep…!” Ceuk si Ijah, babaturan sakelasna si Acim ka guru anu kakara asup ka kelas.

Si Ibu, anu ngaranna Ibu Héni teu langsung ngajawab. Manéhna muru kana bangkuna anu aya di hareup. Terus neundeun buku anu dibawana di luhureun méja.

“Leres Bu….” Si Kokom mairan.

Bu Héni neuteup nguriling ka sakurilingeun kelas.

“Leres éta téh, Cim?” Bu Héni kakara nanya ka si Acim bari neuteup.

Anu diteuteup cicing waé siga anu teu sieun dicarékan.

“Leres, Bu.” Témbalna antaré pisan.

“Naha…? Apanan saur Ibu ogé, alit kénéh mah teu kénging wantun-wantun nyobian nyesep.” Ceuk Bu Héni nyaram.

“Da raos Bu….”

“Naon raosna kitu?” Bu Héni neuteup ka si Acim. “Sesepeun téh pinuh ku panyawat wungkul. Sarengna deui da moal matak wareg kana patuanganana ogé.”

Si Acim teu langsung ngajawab. Manéhna ngalieuk ka si Omon anu diuk dina korsi di béh kencaeunana.

“Da sanés abdi wungkul, Bu.” Ceuk si Acim.

Daun kawung dipoe

“Abdi mah henteu kétang Bu.” Si Omon ngabéla dirina.

Bu Héni melong ka si Omon.

“Naha…? Leres éta téh Mon?” Bu Héni nanya ka si Omon.

“Henteu abdi mah Bu. Abdi mah henteu nyesep….”

“Bohong kétang Bu. Omon ogé sasarengan sareng abdi nyesepna da.” Si Acim keukeuh.

Bu Héni gantian neuteup si Omon jeung si Acim.

“Atos. Atos! Anu atos mah atos. Mung ka payunna ulah sakali-kali deui nya.” Bu Héni méré peupeujeuh ka barudak, hususna si Omon jeung si Acim.

“Tapi…, Bu?” Si Acim teu kebat nyaritana.

“Naon Cim? Tos kacanduan nya…?”

“Sanés kitu Bu. Da abdi mah nyesepna ogé henteu nganggo bako.” Ceuk si Acim.

“Nu leres…?” Bu Héni neuteup.

“Muhun, Bu. Da abdi mah nyesepna ogé Roko Cap Sigay….”

“Maksadna? Roko naon kitu éta téh?”

“Muhun, roko cap sigay. rokona pun aki.” Témbal si Acim.

“Eta, Bu. Abdi sareng Acim mah nyesepna sanés roko tapi nyesep saun kawung.” Si Omon mantuan mangjawabkeun si Acim.

“Oh éta…. Tapi tetep, ulah dugikeun ka kateterasan, nya. Da anu namina nyesep mah sami waé, awon” Bu Héni ngawawadian.