Ulah Ngaréméh (Miceunan Sangu)


Nu jadi cekelan nalika dahar mah salasahijina henteu meunang ngaréméh. Sangu anu didahar téh ulah nepikeun ka dipiceunan, maruragan ka mana-meni nepikeun ka henteu kapulung. Atawa nyésakeun sangu dina piring anu dipaké dahar, nepikeun ka dipiceun. Najan ngan ukur sasiki ogé, ulah nepikeun ka kapiceun. Komo deui lamun loba mah.

Ceuk kolot, sangu anu murag téh bakal ceurik kusabab kapiceun, henteu kadahar ku jalma. Jalma anu ngadaharna mah moal apaleun yén sangu anu murag (réméh) téh ceurik. Anu apaleun réméh ceurik mah taya deui salian ti hayam. Dina mangsa hayam anu muru (arék ngadahar sangu anu murag atawa réméh) osok disada. Éta téh cenah, nandakeun hayam apaleun yén réméh anu arék dipacokna ceurik.

Remeh
Remeh

Sabenerna lain kusabab ceurik-ceurik teuing. Réméh atawa sangu anu murag téh matak lebar. Sanajan ngan ukur sasiki ogé, kudu lebar. Lebar kusabab dina tampolana ngolahkeunana ti mimiti melak nepikeun ka jadi sangu téh apanan mani sakitu matak susahna. Nalika keur jadi paréna apanan nepikeun ka dipulungan lamun marurag téh. Matakna, manglebarkeun lamun geus jadi sanguna dipiceunan.

Béh dituna, ngaréméh miboga harti henteu ngaragangan atawa ngahargaan kanu molahkeun paré nepikeun ka jadi sangu. Henteu ngaréméh hartina ngahargaan ka anu molahkeunana.

Advertisements

Dahareun (Deungeun Sangu) Anu Lalada


Salian ti hawa anu panas, aya deui hiji hal anu kudu bisa diungkulan ku diri supaya bisa betah cicing di Pekanbaru. Nya sahanteuna saeutik-eutikeun bisa ‘adaptasi’ kana kaayaan anu béda reujeung kaayaan di lembur. Hal anu kudu diungkulan téh nyaéta ngeunaan dahareun. Dahareun anu aya di Pekanbaru mah béda reujeung kabiasaan di lembur. Dahareun téh pasti waé aya sambelan. Teu di naon teu di naon, arék naon waé jinis dahareunana (deungeun sangu), angger aya cabéan anu lada. Komo dina poéan mimiti mah, sababaraha poé dahar téh meuli ti katering, anu jinis dahareunana geus disadiakeun ku anu nyieunna. Deungeun sangu téh teu isuk, teu beurang dicampuran cabé. Ti mimiti angeun, goréng lauk, goréng hayam, dicampuran ku cabé. Atuh pikeun sababaraha poé mah beuteung téh lumayan panas. Ahirna mah kudu bisa milih-milih deungeun sangu, naja euweuh piliheun.

Deungeun sangu di Pekanbaru

Ngadon meuli ka warung anu jualan sangu, sarua waé. Kalolobaanana mah deungeunna maraké cabé. Malahan, deungeun sangu téh disebutna SAMBEL. Pantesan waé kalolobanana lada jeung dicampuran cabé, da ngaranna ogé sambel lain deungeun sangu.

Néangan warung sangu anu ti Jawa? Susah ogé anu deukeut-deukeut mah. Teuing anu jauh mah, teu apal perenahna jeung tempatna. Kapaksa waé kudu ‘adaptasi’ heula reujeung kaayaan di tempat anu anyar. Susuganana waé atuh ka hareupna mah jadi biasa.

(Gambar meunang nginjeum ti http://blog.travelpod.com/)

Bédana Dahar di Lembur jeung di Dayeuh


Dahar geus jadi kabiasaan naha pikeun urang lembur atawa urang dayeuh. Dahar geus jadi pangabutuh unggal jalma dina unggal poéna. Dahar biasana mah tilu kali dina sapoéna. Anu didaharna biasana mah sangu dibarengan ku deungeunna. Arék di lembur atawa di dayeuh, sarua daharna téh kitu.

Dahar babarengan

Ngan lamun nengetan kabiasaan mah, aya bédana antara di lembur reujeung kabiasaan dahar di dayeuh. Anu kaciri pisan mah naon anu bédana ukuran anu didaharna. Sanajan aya anu sarua dina naon anu didaharna, sarua ngadahar sangu katut deungeunna, tapi dina ukuranana aya bédana. Di lembur mah biasana sanguna leuwih loba tibatan deungeunna. Sedengkeun ari di dayeuh mah sabalikna, loba kénéh deungeunna tibatan sanguna.

Di lembur mah, dina sapiring téh biasana pinuh ku sangu. Sedengkeun ari deungeunna mah saeutik. Di lembur mah endog sasiki waé biasana osok dibagi-bagi jadi sababaraha bagéan. Biasana jadi dua atawa jadi opat, gumantung kana anu arék ngadaharna. Dahar téh sanguna sakeupeul, ari deungeunna saciwit leutik. Jadi, di lembur mah kabiasaanana sangu leuwih loba tibatan deungeunna.

Ari di dayeuh? Di dayeuh mah, biasana, sabalikna. Loba kénéh dengeunna tibatan sanguna. Dina sapiring dahareun téh loba kénéh rupa deungeunna tibatan sanguna. Lobana téh bisa kusabab loba rupa deungeunna atawa ukuranana. Sanajan deungeunna ngan ukur sarupa, biasana mah deungeun reujeung sanguna téh loba kénéh dengeunna. Komo deui lamun loba rupa deungeunna, piring téh leuwih loba deungeunna tibatan sanguna.

(Gambar meunang nginjeum ti http://seveneszerox.wordpress.com/)

Rupa-rupa Kadaharan tina Sampeu


Tangkal sampeu mah geus nelah tangkal anu asal nanceb kana taneuh, bakal ngahasilkeun. Tangkal sampeu mah teu kudu susah-susah miara. Najan kitu, kacida loba pisan jinis kadaharan anu bisa dijieun tina sampeu, naha beutina, daunna atawa kembangna.

Daun sampeu

Naon waé atuh rupa-rupa kadaharan anu bisa dijieun tina sampeu téh? Tengetan waé daptar anu aya di handap ieu.

  1. Beuleum Sampeu
  2. Didahar langsung
  3. Kulub sampeu
  4. Bubuy sampeu
  5. Seupan sampeu
  6. Diasupkeun kana peueut
  7. Kiripik sampeu
  8. Papais
  9. Peuyeum sampeu
  10. Bugis
  11. Ancemon: diparud, digulaan
  12. Gegetuk
  13. Gudiblag
  14. Opak sampeu
  15. Comro
  16. Diemplod: ditutuan, diuyahan.
  17. Kadedemes
  18. Angeun kembang sampeu
  19. Seupan daun sampeu
  20. Goréng daun sampeu

Lamun Dahar teu Meunang Céplak


Masih kénéh inget, lamun keur dahar ulah nepikeun ka céplak. Pamali cenah lamun dahar bari céplak téh. Céplak téh dahar bari ngaluarkeun sora saperti sato anu keur nyatuan. Dahar anu alus mah tara ngaluarkeun sora nanaon.

Gambaran jalma keur dahar

Dahar anu ceplak mah biasana matak gandeng atawa ngagareuwahkeun. Komo lamun daharna babarengan reujeung anu lian, matak ngaganggu batur anu ngiluan dahar. Jeung matak teu ngeunah wae ngadengena lamun anu dahar bari ceplak. Disagedengeun eta, bisa wae lamun kadengena ku batur anu keur teu keur dahar bakal ngabalukarkeun hayangeun atawa kabita hayang ngiluan dahar. Matak ngabibita batur anu henteu ditawaran.

Kitu cenah….

(Gambar meunang nginjeum ti http://www.blogspot.com)

Ulah Ngadahar Cau Pangsisina


Diantara cau anu aya dina sasikat osok aya dua siki cau anu perenahna di pangsisina. Ceuk kolot cenah budak mah ulah ngadahar cau anu perenahna di sisi. Budak mah teu meunang ngadahar cau pangsisina. Cenah, bisi kasingsalkeun. Budak mana atuh anu hayang kasingsalkeun. Da teu ngeunah jadi budak atawa jalma anu kasingsalkeun mah. Dina prakna bakal dibagi dahareun ku anu boga hajat, apanan lamun kasingsalkeun mah moal kabagéan. Dina perkara dibagi duit ogé sarua, lamun kasingsalkeun mah moal kabagéan. Pokona mah jadi budak anu kasingsalkeun mah teu ngeunah, bakal dibédakeun reujeung batur naha kusabab dihaja atawa henteu (teu asup itungan atawa teu kaitung dina waktuna bakal dibagi dahareun).

Cau sasikat

Sedengkeun ari anu ngaranna cau pangsisina téa, geus nelah apanan cau anu panggedéna dina sasikat téh. Saha anu teu hayang ngadahar cau anu gedé. Hiji ogé matak seubeuh.

Ka béhdieunakeun, cenah sababna budak teu meunang ngadahar cau pangsisina téh kusabab gedéna téa. Lamun budak ngadahar cau pangsisina, atuh kolot téh bakal kabagéan cau anu leutik. Da cau anu panggedéna geus didahar ku budak.

Ngawadang Sangu Poé


Pabeubeurang geus hayang dahar? Éta mah biasa. Da pabeubeurang atawa tengah poé biasana mah geus karasa laparna beuteung téh. Lapar tandana hayang gera dieusian deui. Komo lamun geus digawé mah, apanan kacida laparna téh.

Di lembur mah geus biasa lamun dahar beurang atawa tengah poé téh disebutna ngawadang. Ngawadang biasana osok dahar sangu poé. Tapi, ulah salah sangka heula. Lain sangu poé anu hartina sangu meunang moé, tapi sangu meunang nyangu isuk-isuk. Sangu meunang nyangu isuk-isuk téh terus diteundeun dina boboko atawa wadah paranti neundeung sangu séjénna. Pabeubeurangna, éta sangu téh didahar bari henteu disangukeun atawa diasakan deui. Bisa kabayang atuh kumaha rasa sanguna. Sangu meunang ngasakan isuk-isuk diteundeun dina boboko, nepikeun ka beurang. Atuh sangu téh bisa disebutkeun geus béar jeung rada teuas/tiis.

Bobok dieusi ku sangu

Najan kitu, geus biasa deui lamun ngawadang maké sangu poé téh. Da bororaah kudu nyeupankeun sangu heula, apanan balik magawé téh dina kaayaan capé jeung lapar. Najan béra ogé jadi nikmat waé karasana. Lila-lila mah jadi biasa waé ngawadang maké sangu poé téh. Teu jadi halangan pikeun henteu nikmatna ngawadang.

(Gambar meunang nginjeum ti http://farm3.static.flickr.com/2303/2224010740_e1411bed1d.jpg)