Ceramah Subuh Poé Kaopat: Ganjaran Pikeun Jalma Anu Puasa


Singsaha jalma anu ngalaksanakeun puasa dina bulan Romadon anu didadasarnan ku iman jeung miharep Rido Allah, mangka éta jalma bakal dihampura sagala dosana anu geus kaliwat.

Éta téh mangrupakeun salasahiji hadis ti Nabi Muhammad anu ngajelaskeun ngeunaan kamulyaan puasa dina bulan Romadon. Nurutkeun éta hadis, jalma anu ngalaksanakeun puasa dina bulan Romadon téh bakal meunang panghampura tina sagala dosana anu geus kaliwat. Ngan saratna, éta jalma dina ngalaksanakeun puasana téh kudu didadasaranan ku dua hal, nyaéta karana iman jeung miharep rido Allah wungkul. Jadi dina ngalaksanakeun puasa dina bulan Romadon ieu téh, kudu lantaran bogana iman kalawan miharep rido Allah. Lamun dina ngalaksanakeun puasana téh kusabab ngabogaan dua hal éta, jalma anu ngalaksakeunana bakal meunang panghampura tina sagala dosa anu geus kaliwat. Nya ahirna, kaluar tina bulan Romadon téh, dina poéan ‘Idul Fitri, jalma anu ngalaksanakeun puasa téh lir ibarat orok anu kakara gubrag ka dunya, teu ngabogaan dosa saeutik-eutik acan.

Buku Amal Ramadhon

“Cim, manéh mah ringkesanana teh siga anu pabaliut kieu ningan?” Ceuk si Omon anu mukaan Buku Amal si Acim.

“Naon?” Si Acim nyampeurkeun.

“Ieu Buku Amal manéh.” Si Omon nempokeun Buku Amal si Acim anu keur diilikan ku manéhna.

“His, éta nanaonan.” Si Acim gancang ngarebut Buku Amal manéhna. “Ulah ditempoan atuh. Pamali!”

“Naha bet pamali sagala…?” Si Omon nyengir.

“Pokona mah pamali waé.” Témbal si Acim bari neundeun Buku Amal manéhna kana jero kantong manéhna.

Ceramah Subuh Poé Kadua: Puasa anu Gagal


“Édas ayeuna mah manéh henteu nginjeum Buku Amal kuring?” Ceuk si Omon héraneun ku si Acim anu bet henteu nginjeum deui Buku Amal manéhna.

“Apanan kamari kuring geus jangji, lain. Moal nginjeum deui Buku Amal manéh.” Ceuk si Acim méré alesan.

“Heueuh nya….”

“Da ayeuna mah kuring ogé apal cara ngeusianana.” Pokna si Acim deui.

“Sukur atuh lamun kitu mah.” Ceuk si Omon bari seuri, “ayeuna mah bagéan kuring anu nginjeum atuh nya?”

“Nginjeum?” Si Acim mencrong. “Nya ulah atuh!”

“Naha bet ulah sagala?”

“Pokona mah ulah waé….” Si Acim teu méré alesan.

“Naon kitu eusi ceramah anu bieu téh?”

“Ah gampang éta mah.”

Buku Amal Ramadhon

Dina hiji hadis diterangkeun yén teu saeutik jalma anu puasa tapi ganjaranana ngan ukur lapar jeung hanaang wungkul.

Naon atuh sababna:

Sababna mah, éta jalma téh henteu ngajauhan tina perkara anu matak ngabatalkeun kana pahala puasana. Ari kana perkara anu matak ngabatalkeun puasana mah, dijauhan saperti henteu dahar jeung nginum atawa sapatemon. Tapi dina perkara anu matak ngabatalkeun kana ganjaran puasana mah, angger waé dilakonan saperti ngomongkeun batur, ngaraheutan haté batur, jeung anu séjénna.

Ngabuburit: Nguseup di Wahangan


“Mon ayeuna ngabuburit ka mana?” Si Acim nanya ka si Omon mangsa duanana beres ti masigit satutasna ceramah Subuh.

“Teuing atuh. Kumaha barudak wae.” Tembal si Omon.

“Nya lamun arek ngabuburit, sampeur ka imah nya. Supaya kuring ngiluan.” Peredih si Acim ka si Omon.

“Heug lamun kitu mah. Ngan maneh ulah sare nya….”

“Moal atuh ayeuna mah, da teu tunduh teuing.”

Sanggeus aya kasapukan kitu mah, duanana terus papisah, muru ka imahna sewang-sewangan.

Nguseup di Wahangan (Foto ti: http://www.eramuslim.com/hikmah/tafakur/menunggu-hidup.htm)

Pabeubeurangna, barudak anu i opatan ngalabring muru ka wahangan Cilimus. Opatanana mamawa gagang awi anu paranjang jeung laleutik. Puhuna kira-kira saukuran curuk, sedengkeun congona kira-kira satengaheun cingir. Ari panjangna kira-kira sadeupa satengah. Dina congona ditalikeun kenur anu panjangna sarua jeung panjangna eta gagang awi tea. Maranehna mamawa bedog jeung nyoren kantong.

Tayohna, opatanana teh arek ngaruseup di wahangan Cilimus. Ari eupanna? eupanana mah da sisi wahangan oge loba, tinggal neangan. Komo lamun nguseupna teh jalanna ti girang muru ka hilir mah, tinggal ngala cacing wae di sawah. Opatanana mapay jalan satapak anu ngaliwatan sisi leuweung mahoni muru ka beh wetan.

Ceramah Subuh Poé Kadua: Tingkatan Puasa


“Mon manéh mah bisaan ngeusian ceramahna.” Ceuk si Acim muji ka si Omon.

“Bisaan kumaha?”

“Heueuh éta. Manéh mah bisaan ngaringkes eusi ceramahan.” Si Acim ngajéntrékeun, “kumaha carana?”

“Gampang atuh éta mah. Ceuk lanceuk kuring, lamun arék ngaringkes eusi ceramahan mah, pangpangna ceramahan Mang Ahmad, déngékeun waé dina tungtung ceramahna. Biasana mah Mang Ahmad téh osok nyieun kasimpulan. Jadi, ceuk lanceuk kuring mah, catet waé naon kasimpulanana.”

“Oh kitu nya. Kakara apal kuring mah.”

“Nya heueuh atuh.

“Bisa atuh…?” Si Acim melong.

“Bisa naon?” Si Omon malik mencrong.

“Éta, nginjeum Buku Amal manéh.”

“Manéh mah kabisa téh nginjeum jeung nginjeum waé.”

“Nya ieu mah anu panungungtungan lah. Isukan mah moal nginjeum.” Ceuk si Acim.

“Jangji nya…?”

“Heueuh lah.”

Hambalan

Saur Imam Al-Ghozali, jalma anu ngalaksanakeun puasa téh bisa dipisahkeun jadi tilu golongan atawa tingkatan:

  1. Shaum Umum, nyaéta puasana jalma biasa anu ngan ukur nahan lapar jeung hanaang wungkul. Pokona mah nahan tina anu ngabatalkeun puasana wungkul.
  2. Shaum Khusus, nyaéta puasana jalma anu salian ti nahan lapar jeung hanaang téh ogé nahan anggauta awakna tina ngalakukeun kagoréngan
  3. Shaum Khususil Khusus, nyaéta puasana jalma anu tadi ditambah jeung puasa haténa ogé.

Ceramah Subuh Poé Kahiji: Wajibna Puasa


“Cim, coba kuring nempo Buku Amal manéh?” Ceuk si Omon ka si Acim waktu maranéhna arék baralik ti masigit, sanggeus réngsé ceramah subuh.

“Naon kitu?” Si Acim bari nyumputkeun Buku Amalna kana jero sarungna anu disoréndangkeun.

“Teu nanaon.” Ceuk si Omon.

“Nya enggeus ari teu nanaon mah.” Ceuk si Acim embung kapapanjangan.

“Ngan ayeuna mah bagéan kuring nempo Buku Amal manéh.” Ceuk si Acim ka si Omon sanggeus mikir sakeudeung.

“Naha…?” Si Omon melong.

Buku Amal Ramadhon

Si Acim ukur nyenghél. “Teu nanaon. Hayang nempo wungkul.”

“Ah, ulah sok loba alesan kitu.” Si Omon nyelok, “kuring ogé apal.”

“Apal naon…?” Si Acim malik mencrong ka si Omon.

“Eta, manéh mah arék niron eusi ceramahan nya?”

Dikitukeun téh si Acim rada kaéraan pédah kanyahoan maksud manéhna.

“Lain kitu. Kuring mah arék nyaruakeun wungkul.” Si Acim méré alesan.

“Lamun arék nyaruakeun mah atuh, kuring nginjeum anu manéh.”

“Ulah anu kuring mah. Acan dieusian.”

“Tuh…, apanan acan dieusian. Arék niron nya ka kuring?” Si Omon nyelok deui.

Si Acim teu némbalan.

“Nya heug atuh arék nempo mah. Ngan di dieu wungkul nya. Ulah dibawa ka imah.” Ceuk si Omon ahirna mah éléh déét.

Sanggeus dibikeun mah, ku si Acim terus dibaca naon anu ditulis ku si Omon dina ringkesan eusi ceramahan. “Nu penting mah apal eusina,” kitu ceuk gerentes haté si Acim. Da manéhna mah waktu Mang Ahmad ceramah téh, kalahka tibra di juru bari diharudung ku sarung. Jadi teu apal kana eusi ceramahan Mang Ahmad.

Aya sababaraha hal anu aya pakaitna jeung puasa téh, dumasar kana Pidawuh Gusti Allah dina  Al-Quran surat Al-Baqoroh ayat 183.

  1. Anu digero dina Pidawuh Gusti Allah téh nyaéta jalma anu ngabogaan Iman.
  2. Anu ngabogaan Iman téh digero supaya ngalaksanakeun puasa atawa saum. Hukumna éta saum téh wajib.
  3. Wajibna saum téh lain keur umat Muhammad wungkul, tapi geus diwajibkeun ogé pikeun umat Nabi saacanna Nabi Muhammad.
  4. Tujuanana puasa téh nyaéta supaya jalma anu ngalaksanakeun puasa téh bisa ngahontal darajat Taqwa.