Élmu Ajug


Ngadéngé kecap ajug pasti inget kana lalangit atawa luhur lawang panto. Pikeun jalma anu jangkung mah aya istilah ngajug lamun tangtunganana nepi kana luhur lawang panto atawa lalangit imah. Pajarkeun téh ngajug lamun keur nangtung sirah bisa nepi kana luhur lawang panto. Biasana jalma anu ngajug mah pangawakanana téh jangkung. Jangkungna leuwih ti jangkung jalma ilaharna. Lamun ngaliwatan lawang panto téh kudu ati-ati da bisi tidagor kana lawang panto. Jadi, ajug téh teu jauh tina istilah jangkung. Jangkung leuwih ti ilaharna.

damar atawa cempor

Salian ti éta, ajug téh mangrupakeun ngaran pikeun damar atawa cempor anu jangkung. Jangkungna henteu ilahar reujeung damar atawa cempor biasa. Cempor jangkung lamun dihurungkeun atawa diseungeut, osok nyaangan ka sakurilingeunana. Dina palebah ajug (cempor jangkung), sarua waé bisa nyaangan sabudeureunana, ngan nyaanganana téh ka tempat anu rada jauh ti tempat neundeun ajugna. Ari tempat anu deukeut atawa dideukeuteun neundeunna mah angger waé poék, teu kacaangan.

Jalma anu miboga élmu ajug, ampir sarua reujeung ajug ieu. Jalma anu miboga élmu tapi ngan ukur bisa mangaruhan atawa bisa dimangpaatkeun ku batur. Élmu anu aya dina dirina henteu bisa dimangpaatkeun ku dirina.

(Gambar meunang nginjeum ti http://teatersundakiwari.wordpress.com/)

Élmu Ngaragap Diri Sorangan


Nu matak teu ngeunah ka sorangan, matak teu ngeunah ogé ka batur

Dina hirup kumbur reureujeung reujeung batur atawa tatangga, kudu bisa ngaragap diri sorangan. Élmu ngaragap diri sorangan kacida pentingna dina ngajaga sikep reujeung kabiasaan dina kahirupan, utamana sikep ka diri batur. Sikep anu dipibanda ku unggal jalma, anu aya pakaitna reujeung batur bakal diwawatesan ku élmu ngaragap diri sorangan.

Anu kumaha atuh anu disebut ngaragap diri sorangan téh?

Hirup reureujeungan reujeung batur
Ngaragap diri sorangan téh bisa disebutkeun ngarasakeun heula ku diri sorangan. Sagala hal utamana ngeunaan sikep, dirarasakeun heula ku diri sorangan. Sagala sikep atawa pagawéan anu bakal diterapkeun ka batur, dirarasakeun heula ku diri sorangan. Sikep anu kitu téh kumaha karasana ku diri sorangan. Lamun sikep anu bakal ditibankeun ka batur téh karasana ngeunah dina waktu ditibankeun ka diri sorangan, ku batur ogé bakal karasa ngeunah. Sabalikna lamun éta pagawéan atawa sikep téh matak teu ngeunah kana diri, ku batur ogé sarua waé bakal karasa teu ngeunahna.

Kusabab kitu, dina ngalakukeun pagawéan dina kahirupan di masarakat, moal leupas tina sikep ngaragap diri sorangan. Da salaku papada jalma mah, miboga rarasaan anu ampir sarua. Anu teu ngeunah pikeun hiji jalma, umumna kitu ogé pikeun jalma séjén.

Rejeki teu Pahili-hili, Bagja teu Paala-ala


Rejeki unggal jalma geus aya catetanana. Unggal jalma geus miboga hancengan séwang-séwangan. Si A miboga rejeki sakitu, si B sakieu, geus aya cekelan jeung patokanana. Pon kitu reujeung bagja, geus jadi kayakinan yén jodo pati bagja cilaka éta geus aya dina katangtuan Gusti Alloh. Rejeki katut bagjana jalma geus aya dina patokan séwang-séwangan, geus aya cawisanana. Tinggal kumaha supaya éta rejeki jeung bagja téh bisa datang ka anu miboga cawisanana. Da rejeki jeung bagja moal datang sorangan (jarang pisan anu datang sorangan). Rejeki jeung bagja kudu ditéang supaya bisa kapanggih.

Ngan dina perkara néangan jeung ngoréhanana, ulah miboga kahariwang jeung kasieun rejeki katut bagja diri dipimilik ku batur atawa jalma séjén. Dina ngala rejeki ulah sieun rejeki cawisan diri diala ku batur.

-

Rejeki mah moal pahili-hili. Jadi rejeki pikeun hiji jalma moal pahili reujeung rejeki bogana batur. Entong sieun pahili kusabab rejeki batur mah loba ari rejeki sorangan ngan saeutik. Anu tungtungna bisa kaluar sipat sirik pidik jail kaniaya ka batur. Atawa gara-gara diri anu geus tihothat néangan rejeki tapi narima hasilna ngan saeutik saeutik, sedengkeun batur anu ngalana biasa-biasa waé tapi hasilna mucekil, miboga anggapan rejeki téh pahili.

Pon kitu deui reujeung bagja. Bagja moal silih ala reujeung batur. Bagja pikeun diri moal diala ku batur, pon kitu deui bagja pikeun batur moal bisa diala atawa kapimilik ku diri sorangan. Unggal jalma miboga rejeki jeung bagja cawisanana séwang-séwangan.

(Gambar meunang nginjem ti http://1.bp.blogspot.com/-6M8vbDsLZto/TmmI3RqHolI/AAAAAAAAAVg/ApmRbbxjr9M/s1600/DSC_0024+copy.jpg)

Haliah Dunya Nempo ka Handap, Perkara Ahérat Nempo ka Luhur


Saur pun guru, dina nyanghareupan kaayaan anu matak pikasirikeun, naha sirik anu meunang (sirik anu alus) atawa sirik anu teu meunang (sirik anu goréng), aya dua hal anu kudu jadi catetan. Duanana kudu dicatet jeung dilaksanakeun supaya ulah nepikeun ka tigebrus kana sirik anu goréng. Sakumaha anu geus kamaphum, anu ngaranna sirik mah datangna lamun nempo kaayaan batur anu béda reujeung urang, utamana lamun batur leuwih onjoy atawa saluhureun diri urang.

Sirik ka babaturan

Dua hal anu kudu dicatet téh nyaéta kudu apal kudu ka saha urang miboga sipat sirik, supaya sirikna jadi miboga niley alus. Aya sirik ka jalma anu sahandapeun urang, jeung aya sirik ka jalma anu saluhureun urang. Dina perkara naon urang kudu sirik ka jalma anu ayana di saluhureun urang, jeung dina perkara naon urang kudu sirik ka jalma anu aya di sahandapeun urang (biasana mah ka jalma anu kaayaanana di sahandapeun mah tara sirik).

Dina palebah sirik ka jalma anu ayana di sahandapeun urang (lamun arék nyebut sirik), bisana mah dina haliah dunya atawa perkara dunya. Dina perkara haliah dunya, urang kudu nempo ka jalma-jalma anu kaayaanana di sahandapeun urang. Lamun nempo jalma anu kaayaanana di sahandapeun mah biasana moal sirik, da naon anu kudu dipikasirikna. Jadi supaya ulah nepikeun ka sirik ngeunaan kadunyaan, kudu loba nempoan jalma anu kaayaanana di sahandapeun.

Kumaha dina perkara ahérat? Dina perkara aherat mah kudu sablikna. Perkara aherat mah kudu nempoan jalma anu ayana di saluhureun, supaya jadi sirik, naha batur mah bet loba ibadahna. Lamun sirik ka jalma anu loba ibadahna, tangtuna ogé bakal ngakibatkeun hayang nurutan ngalobaan ibadah.

Kitu saur pun guru téh….

Batur ogé Bisa, Piraku Kuring Henteu


Pikeun ngabeberah haté, susugan jadi ngabogaan gedé haté. Haté anu gedé jadi modal pikeun nyanghareupan kahirupan anu keur diteuteup jeung disanghareupan. Kalimah pangbeberah manah, supaya ulah leutik haté kusabab diri anu tacan bisa nanaon, tacan miboga bekel elmu jeung pangabisa sakumaha jalma séjénna.

Lamun nilik kana diri mah, da euweuh bédana antara kuring jeung batur sabatur-baturna atawa manéhna. Batur miboga dedeg pangadeg, kuring oge apanan sarua. Batur miboga akal, kuring ogé apanan boga. Leungeun, suku, panon jeung anu séjénna apanan sarua boga. Tapi naha, asana téh mani susah hayang siga batur téh. Batur mah bisa naon bisa naon. Sedengkeun kuring…?

Ngarobah pamadegan

Tapi teu meunang dipikiran ngeunaan batur bisa sedengkeun kuring henteu. Anu penting mah lamun kuring hayang bisa, tangtuna ogé kudu nyekelan kana éta kecap. Lamun batur bisa, piraku kuring teu bisa. Tinggal kuring diajar kumaha supaya bisa. Da geningan modalna mah sarua geus nyampak di diri kuring.

Kumaha lamun teu apal jalanna?

Nya tinggal turutan waé naon anu dipilampah ku batur sabatur-baturna nepikeun ka bisa kitu. Naon waé pangalamanana tinggal dkoréhan dipetik saeutik-saeutik, dilakonan dijalankeun lalampahanana. Susuganan waé atuh ari geus apal jalanna mah bisa meunangkeun jalan anu leuwih hadé deui jeung leuwih alus.

Cekelan waé, KURING PASTI BISA!

(Gambar meunang nginjeum ti http://celotehsasak.files.wordpress.com/2008/11/berubah.jpg)