Lamun Labuh mah Kudu Hudang


Kangaranan jalma mah pasti perenah ngalaman labuh. Naha arék dihaja atawa henteu dihaja. Nu pasti mah ngalaman labuh. Komo deui lamun keur mangsa budak mah. Keur mangsa budak anu diajar leumpang, apanan saméméh bisa leumpang téh pasti labuh heula sanajan ngan ukur sakali. Sigana anu ngaranna labuh mah moal leupas tina kahirupan jalma. Najan éta jalmana geus henteu budak deui (dina harti geus kolot atawa mangkak déwasa). Labuh di dieu lain harti ngan ukur ngagubragna awak kana taneuh kusabab suku tacan panceg dina nahan awak, atawa kusabab taneuh titincakan anu leueur. Tapi masih kénéh loba ngaran labuh nu séjénna salian ti éta. Aya labuh kana ngalakonan dosa, aya ogé anu labuh tigubrag kana kagoréngan, atawa dina usahana labuh jadi ngalaman karugian.

Budak anu keur diajar leumpang

Ngan ceuk daluang anu kapanggih mah cenah lain sabaraha kali jalma ngalaman labuh. Tapi anu kudu jadi catetan mah sabaraha kali jalma bisa hudang sanggeusna labuh. Jadi sanajan aya budak keur diajar leumpang ngalaman labuh, lain lobana labuh anu kudu diitung atawa dikurangan supaya ulah loba teuing labuh. Tapi naha éta budak téh bisa hudang deui atawa henteu. Lamun hiji budak keur diajar leumpang, terus labuh, lamun hayang bisa leumpang mangka éta budak kudu bisa hudang deui. Sahanteuna dihudangkeun ku kolotna, ulah nepikeun ka diantep sina labuh nangkarak/nangkuban terus. Sina terus diajar leumpang deui, sanajan engkéna bakal labuh deui. Da lila-lila mah apanan budak (atawa kolot budak anu ngajarkeun leumpang ka éta budak) téh bakal ngarti kumaha carana leumpang anu alus (henteu labuh deui). Sanggeus sababaraha kali labuh mah, tangtuna ogé éta budak téh bakal gampangeun dina diajar leumpangna. Da beuki lila mah beuki panceg suku dina napak jeung nahan awakna. Anu tadina diajar leumpang téh ahirna mah lain leumpang deui, tapi bisa langsung lulumpatan.

Lamun ninggang di kolot atawa mangkak déwasa, labuh téh biasana mah ngakibatkeun kapaur. Osok aya rasa sieun labuh atawa osok loba pipikiran kumaha lamun labuh. Lamun ngulampreng ka jalan anu laleueur apanan ati-ati leumpangna téh, da sieun labuh. Geus labuh mah bakal karasa nyerina titeueul kana taneuh atawa kana batu. Jadi lamun keur budak mah labuh téh teu jadi pikiran, ari geus gedé mah biasana osok jadi pikiran kumaha supaya ulah labuh.

Dina ngalaman labuhna ogé apanan embung lamun kudu labuh deui ku jalan/cara jeung di tempat anu sarua. Da sakali ogé karasa nyerina. Komo deui lamun kudu ngalaman labuh pikeun kaduakalina. Embung lamun kudu labuh dua kali di tempat anu sarua kalawan carana anu sarua kénéh. Lamun kudu ngaliwatan jajalaneun anu sarua apanan bakal kacida ati-atina kusabab geus ngalaman labuh saacanna.

Ngalaman labuh dina harti anu séjén ogé moal leuwih ti labuhna jalma kolot/déwasa. Jalma embungeun ngalaman labuh anu sarua leuwih ti sakali. Dina ngalaman karugian, embung ngalaman karugian anu sarua leuwih ti sakali. Lamun kamari cara usaha anu kitu téh ngakibatkeun rugi, mangka kahareupna mah maké cara anu kitu, da geus kaalamana cara anu kitu téh matak rugi. Lamun ayeuna ngalakonan hiji perkara anu nyababkeun kagoréngan (labuh kana kagoréngan), mangka isuk jaganing géto bakal dijauhan kusabab geus nyaho éta perkara téh geningan nyababkeun kagoréngan.

Jadi labuh jeung labuh téh alus pikeun dijadikeun cukang lantaran diajar nataran kahirupan. Labuh jeung labuh pikeun apal jeung bisa ngungkulan sagala hal anu bakal kapanggih dina kahirupan ka hareupna.

(Gambar meunang nginjeum ti http://indrakh.wordpress.com/)

Kantunkeun Balesan

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Robih )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Robih )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Robih )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Robih )

Connecting to %s