Lir Ngudag-ngudag Kalangkang Heulang


Lain teu surti lain teu ngarti. Da lamun nurutkeun kana rasa mah, saha anu teu miboga rasa anu sarua. Rasa mah sigana sarua waé, henteu jauh bédana. Ngan hanjakal teu bisa betus kitu waé, aya hahalang anu ngahalangan. Hahalang anu susah pikeun diungkulananana. Hahalang anu nganggangkeun, anu ngajauhkeun. Najan raga padeukeut, lain harti bisa deukeut. Deukeut anu taya hartina, deukeut anu taya gunana.

Najan haté mah teu bisa dipangpalérkeun, najan kanyaho teu bisa dibobodo, najan rasa teu bisa digunasika, kudu tetep pageuh kana cekelan. Inget kana dangiang, inget kana papatah. Papatah anu geus dicutat digurat ti baheula. Cekel pageuh ulah dileupaskeun.

Heulang jeung kalangkangna

Najan rasa rumasa sarua, rasa karunya papada jalma. Rasa anu bisa tumuwuh ku murudulna waktu, nyérélékna wanci, teu bisa diantep kitu waé. Bibitna teu meunang jadi, teu meunang tumuwuh nepikeun ka gedé. Komo nepikeun ka kembangan jeung buahan. Teu meunang dianteur kahayangna, teu meunang leupaskeun tina cangcangna.

Cekel pageuh, najan dianteur ogé hamo bisa kasorang. Najan diantepkeun ogé moal bisa kadongkang. Lir ibarat ngudag-ngudag kalangkang heulang. Siga anu deukeut, siga anu gampang, teu bisa diudag jeung moal bisa kaudag.

(Gambar meunang nginjeum ti http://www.blogspot.com/)

Kantunkeun Balesan

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Robih )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Robih )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Robih )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Robih )

Connecting to %s