Sosorodotan dina Waktu Hujan


Paralakna sora hujan, maseuhan kenténg anu geus lila henteu kabaseuhan. Taneuh beureum anu bareulah mimiti kabaseuhan. Taneuh anu teuas kusabab padet balas katincakan ku anu ngalaliwat, jadi leucir kabaseuhan cai hujan. Mun kurangna ati-ati mah bisa matak labuh pikeun jalma anu ngaliwatanana. Labuh tisorodot nincak taneuh anu leucir. Anu apal mah moal wani nincak taneuh anu leucir jeung leueur. Mending kénéh néangan titincakan anu hipu atawa tacan katincak kunu séjén. Malah mandar henteu sirodot.

Ngan pikeun budak mah, dina waktu hujan, taneuh anu leucir balas kahujanan téh mangrupakeun tempat anu dipikaresep. Lamun batur (kolot) mah embung nyorang atawa nincak kana anu leucir, barudak mah ngahaja néangan tempat anu leucir. Lamun aya mah taneuhna anu rada lega atawa panjang.

Barudak anu keur huhujanan

Taneuh anu leucir téh, osok dipaké pikeun sosorodotan. Naha arék mudun atawa datar. Dina palebah datarna, bisa dipaké tempat ngadu pangabisa pikeun sosorodotan bari henteu labuh. Saha anu bisa lumpat ngawahan terus nyorodot bari nangtung di tempat anu leucir bari henteu labuh, miboga kaagul sorangan. Asa jadi budak anu agul, anu pangbisana. Dina henteu bisana, nya ngan ukur nempokeun. Anu miboga saeutik wawanén, osok miluan najan hemar-hemir sieun labuh. Budak anu bisa ngajaga kasaimbangan awakna, bisa nangtung nyorodot kalawan henteu labuh.

Atuh pikeun anu labuh, lumayan nyeri ogé. Komo lamun labuhna camekblek bujur heula. Matak seueul kana cungcurungan. Ngan anu ngaranna pangaresep mah, tara dirasa sanajan nyeri ogé. Rasa kanyeri kalindih ku rasa resep arulin.

(Gambar meunang nginjeum ti http://badeathsworld.files.wordpress.com/2010/06/aeta-kids-running-rain.jpg)