Bingungna Milih Tema Blog di WordPress


Sababaraha kali ganti téma (theme) WordPress, susah ogé néangan anu cocog. Cocog atawa loyog reujeung anu dipikaresep, susah alias bangga. Da geningan unggal téma ogé miboga kapinunjulan reujeung kakurang séwang-séwangan. Taya anu lengkep kabéhanana kapinunjulanana. Nya, kitu téa anu ngaranna nyieun blog anu haratis mah, kudu ngiluan kana kaayaan anu geus disadiakeun. Kudu milih anu geus nyampak. Anu haratis mah susah arék ngaropéana. Éta ogé aya pasilitas pikeun ngaropéa téma haratis ngan hanjakal lamun hayang nerapkeun éta pangropéana henteu haratis (kudu mayar).

Téma WordPress

Teuaya deui carana salian ti kudu ngamangpaatkeun kaonjoyan téma anu aya pikeun alusna blog anu dijieun. Anu penting mah téma anu dipilih téh bisa nyayagikeun aksara tulisan anu jelas jeung gampang kabaca (jinis aksarana anu alus jeung gedéna cukup), gampang pikeun pindah kana tulisan anu saacanna reujeung saterusna, nyadiakeun pidangan kana unggal lambaran anu disadiakeun katut wijét anu gampang diasupkeunana.

Jadina, téma anu dipiluh téh, nya téma anu ayeuna, nyaéta éma Elegant Grunge.

Ngan anu jadi catetan, téma unggal blog gumantung ka anu boga blogna. Hayang téma anu kumaha….

Mawakeun ka Kolot jeung Dulur anu Jauh


Réngsé silaturahmi reujeung tatangga, waktuna pikeun munjungan ka kolot reujeung dulur-dulur. Dulur reujeung kolot anu lemburna rada jauh, dina poéan lebaran mangrupakeun waktuna pikeun silaturahmi, babagi kabungah ku jalan munjungan reujeung mawakeun dahareun. Dahareun anu disadiakeun sapoé saacanna dibagi-bagi, sawaréh pikeun dahareun kulawarga, sawaréh deui pikeun bawaeun ka kolot reujeung dulur dina poéan lebaran.

Kiriman anu biasa dibawa diantarana sangu timbel reujeung deungeunna saperti daging, ditambah ku opak jeung rangginang atawa wajit. Nya, nu penting mah sabangsaning dahareun anu aya atawa ngahaja diayakeun. Kadaharan anu bisa disebut basajan, pikeun urang lembur, taya kadaharan anu araranéh. Da anu pentingna mah, silaturahmina ka dulur jeung kolot anu perenahna atawa lemburna jauh. Ngamangpaatkeun waktu lebaran sataun sakali pikeun ngaraketkeun deui tali kukulawargaan, da lamun ngahaja dina waktu séjén mah biasana rada susah ku lobana pagawéan.

Jalma-jalma keur sagaya pikeun mawakeun

Atuh dina mangsana bisa tepung jeung ngariung reujeung kolot atawa dulur téh osok matak uplek ngobrol, sagala diobrolkeun. Karasa sonona ku lila teu papanggih, bari sasalaman ménta panghampura tina sagala kagoréngan, ditambah ku dahareun anu dibawa sanajan ngan ukur saeutik jeung basajan. Teu wudu bungahna bisa ngaraketkeun deui duduluran, bisa apal saha waé dulur anu lemburna jauh. Susuganan kahareupna moal pareumeun obor.

Dina waktu balikna, tara léngoh teuing. Wadah babawaan mangsa datang téh osok aya eusian deui.

Lebaran di Lembur


Poéan anu dianti-anti, ahirna mah datang ogé. Sanggeus salila sabulan campleng ngalakonan puasa, ditumbu ku takbiran sapeuting jeput, poé lebaran téh kasampeur. Poé anu agung, poé anu dianti-anti ku sakabéh jalma anu puasa, poé anu jadi tanda beresihna jalma anu puasa tina sagala kokotor dosa.

Isuk-isuk kénéh jalma-jalma geus sariap sadia, marandi diteruskeun ku sarapan jeung dangdan maraké pakéan anu pangalusna (naha pakéan anu anyar atawa pakéan urut anu pangalusna). Sanggeus siap sadia, terus indit ka lapangan di hareupeun masigit, tempat di mana dilaksanakeunana solat ‘Id. Teu leupas diiringan ku sora Takbir anu ngaaweuhan tina Toa, jalma-jalma ngarumpul di lapang. Sanggeus nincak haneut moyan, acara Lebaran dimimitian. Di mimitian ku sambutan ti Bapa Ketua DKM jeung Bapa Kepala Dusun, diteruskeun kana ngalaksanakeun solat ‘Idul Fitri. Sanggeus solat, diteruskeun kana Hutbah ‘Id.

Sasalam beres solat 'Id

Réngsé kabéhanana, diteruskeun kana sasalaman diantara jalma-jalma anu hadir. Nguriling ti hareup nepikeun ka tukang, sasalaman. Sasalaman anu jadi tanda silih lubarkeunana dosa diantara papada jalma. Dosa-dosa anu dihaja katut anu teu dihaja, antara budak reujeung kolot, antara salaki reujeung pamajikan, antara tatangga reujeung tatangga, dilubarkeun ku jalan sasalaman. Aya anu ngadon ceurik, rembeng cimata, aya ogé anu ngadon heureuy.

Bubar tina sasalaman, langsung baralik disambung ku silaturahmi ka tatangga anu teu bisa hadir ka lapang tempat solat ‘Id.

Wilujeng Boboran Siam 1432 H


Wilujeng Boboran Siam 1 Syawwal 1432 H

Sabulan campleng urang manteng,
Anu gawe atawa ngadon ngedeng,
Ngambah sagara lain na impleng,
Dibarung ku rasa keyeng,

Jog anjog ka pajaratan,
Seja mungkas bakal lekasan,
Ninggalkeun sagara pangbuian,
Ngambah hirup nu anyaran,

Tungtung nu ditunggu-tunggu,
Ayeuna geus henteu di ditu,
Isukan mangsa nu tangtu,
Bakal manggih poe anu kembu,

Teuteup bareubeu bungah sedih,
Ngahiji na dada ngalindih,
Sakeudeung deui bakal patebih,
Jeung lalakon beberesih,

Rasa bungah sugan jadi tanda,
Lubarna sagala dosa,
Pungkasna beresih tanpa ceda,
Mapag poe kalawan sampurna,

Ngan hiji nu dianti-anti,
Rasa sedih lain sajadi-jadi,
Susuganan ngajadi ciri,
Taun hareup panggih deui

Ngadulag Ngurilingan Lembur


Dina wanci ngagayuh ka tengah peuting, barudak téh biasana mah beuki ramé. Pasalna mah aya hiji kabiasaan di lembur pikeun ngadulag bari ngurilingan lembur, mapay jalan gedé atawa jalan paranti liwat urang lembur. Nguriling bari ngadulagna téh lain ngan ukur raraméan ngadulag ngurilingan lembur tapi aya maksud séjén, nyaéta pikeun méntaan dahareun anu bakal dibikeunkeun ka masigit. Tapi sabenerna mah da lain ménta, da urang lembur teu kudu dipénta. Anu apal mah diburitna ogé geus nyadiakeun dahareun kayaning opak, rangginang, wajit reujeung papais katut cau pikeun dibérékeun ka barudak anu ngadon ngider bari ngadulag. Nya barudak anu ngahaja ngurilingan lembur téh teu kudu hésé capé ngengetrok panto unggal imah pikeun méntaan dahareun pikeun ka masigit. Urang lembur anu dina waktu ngadéngé sora bedug atawa dulag ngadeukeutan ogé geus sadia pikeun mikeunken dahareun meunang ngawadahan kana kérésék.

Wilujeng Boboran Siam 1 Syawwal 1432 H

Sanggeus ngurilingan lembur téh, barudak beubeunangan. Sanajan henteu kabéh urang lembur méré dahareun, tapi beubeunanganana bisa nepikeun ka dua karung dahareun. Da saacanna indit ogé barudak geus nyadiakeun wadah kayaning karung pikeun ngawadahan dahareun. Réngsé nguriling, baralik deui ka masigit bari babawaan. Babawaan téh diasupkeun ka masigit pikeun dipurak ku anu keur Takbiran. Teu tinggaleun ogé barudak anu ngadon nguriling. Malahan mah barudak apanan meni parebut dahareun, pada-pada ngajéwang jeung néangan dahareun anu dipikaresep ku séwang-séwanganana.

Atuh, di masigit téh jadi loba dahareun. Anu kadang mah tara nepikeun ka béak. Aya sésa nepikeun ka isukna waktu Lebaran. Anu wareg mah nya wareg. Komo barudak mah, da sagala dihanca. Dahareun anu dipikaresep moal moal diliwat.

Aya hiji hal anu disebut goréng dina ngeunaan dahareun ieu. Dahareun anu maké wadah atawa dibungkus kayaning papais, wajit jeung cau, osok matak bala masigit ku cangkangna. Terus ogé dahareun ieu osok dipaké heureuy, ngaheureuyan jalma anu keur saré. Anu heureuy téh lain ngan ukur budak, dalah ninggang di kolot ogé anu resep heureuy mah osok maké dahareun ieu pikeun ngaheureuyan batur. Jalma anu keur saré bari disalimut ku sarung, sarungna osok diasupan dahareun kayaning papais jeung wajit. Atawa ngadon ngahuapan anu keur saré. Dahareun meunang mesék téh diantelkeun kana biwir anu keur saré. Atuh anu ngalindur mah kadang aya anu ngadon ngalamotan dahareun bari saré.