Ninggalkeun Romadhon Mapag Syawwal


Sabulan campleng urang manteng,
Anu gawe atawa ngadon ngedeng,
Ngambah sagara lain na impleng,
Dibarung ku rasa keyeng,

Jog anjog ka pajaratan,
Sega mungkas bakal lekasan,
Ninggalkeun sagara pangbuian,
Ngambah hirup nu anyaran,

Tungtung nu ditunggu-tunggu,
Ayeuna geus henteu di ditu,
Isukan mangsa nu tangtu,
Bakal manggih poe anu kembu,

Teuteup bareubeu bungah sedih,
Ngahiji na dada ngalindih,
Sakeudeung deui bakal patebih,
Jeung lalakon beberesih,

Rasa bungah sugan jadi tanda,
Lubarna sagala dosa,
Pungkasna beresih tanpa ceda,
Mapag poe kalawan sampurna,

Ngan hiji nu dianti-anti,
Rasa sedih lain sajadi-jadi,
Susuganan ngajadi ciri,
Taun hareup panggih deui,

Wilujeng Boboran Shiam 1 Syawwal 1431H, Hiji nu dipiharep, bukakeun lawang panghampur, kanggo silih lubarkeun sagala dosa

(Dicutat tina: http://www.facebook.com/note.php?note_id=464067566893)

Ari Sare mah Osok Sareupna


“Cim, apal teu manéh.” Ceuk si Duyéh ka si Acim.

“Apal naon ari manéh…?” Si Acim malik nanya.

“Eta, ceuk kolot kuring mah ulah saré sareupna cenah.” Ceuk si Duyéh ngajéntrékeun.

“Teu meunang nya…?’ Si Acim ngahuleng.

Si Duyéh unggeuk bari neuteup ka si Acim.

“Naha cenah, naon sababna…?” Si Acim panasaran.

“Teu apal kuring ogé. Ngan pokona mah ulah saré wanci sareupna. Pokona mah kitu.” Ceuk si Duyéh deui.

“Lamun kuring saré sareupna, kumaha tah?” Si Acim siga anu nangtang.

“Teu meunang. Pamali éta téh. Bisi matak….”

Si Acim ngahuleng.

“Tapi salila ieu kuring mah saré téh osok sareupna waé. Kumaha nya…?” Ceuk si Acim teu euleum-euleum.

Si Duyéh melong. “Tah éta téh kabiasaan anu goréng. Lamun kuring mah geus dicarékan ku indung kuring.”

“Dicarékan nya…?”

“Heueuh.”
“Tapi naha indung kuring mah tara nyarékan nya…? Kitu deui bapa kuring.” Ceuk si Acim siga anu héraneun. “Siga anu haré-haré waé.”

“Teu apaleun meureunan.” Si Duyéh nebak. “Tah ti ayeuna mah teu meunang saré sareupan téh. Bisi matak….”

“Bisi matak nya….”

Si Duyéh teu némbalan. Manéhna ukur unggeuk.

“Tapi, da geus biasa kuring mah.”

“Heueuh anu enggeus mah keun baé. Ngan ka hareupna ulah….” Si Suyéh ngawawadian.

“Terus lamun arék saré kudu kumaha atuh…?”

“Nya saré mah kitu waé. Ari manéh kawas anu acan ngalaman saré waé. Nya ari saré mah peureum atuh. Ngedeng….” Si Duyéh keuheuleun.

Sare (gambar meunang ngunder ti: http://josephraven.files.wordpress.com/2008/11/sleep1.jpg)

Si Acim ngan ukur nyenghél waé nempo si Duyéh rada ambekeun téh.

“Ari manéh lamun saré osok kumaha…?” Si Acim bagéan nanya ka si Duyéh.

“Nya sarua atuh jeung manéh. Peureum di mana-mana ogé anu ngaranna saré mah.” Si Duyéh rada teugeug.

“Lain kitu.” Si Acim rada ngagebés. “Manéh lamun saré osok sareupna lain?”

“Apanan tadi ogé kuring mah ulaheun. Pamali!” Ceuk si Duyéh keuheul.

“Lain kitu maksud kuring mah. Lamun manéh saré osok sareupna lain, kumaha reupna lain…?” Ceuk si Acim ngajelaskeun.

Si Duyéh ngahuleng. Mikir.

“Kitu lain? Lamun saré mah iraha reupna waé. Lamun geus reup mah peureum, pasti langsung saré.”

“Teu ngarti ah!” Si Duyéh ngejat.

Si Acim ukur mésem.

Hirup téh Papasangan


“Maha Suci Gusti Allah anu geus nyiptakeun sagalana papasangan, naha arék anu dijadikeun ku taneuh (bumi) jeung anu disagédéngeun maranéhna katut tina nanaon anu teu dipikanyaho ku maranéhna.” (Q.S. Yaasiin 36: 36)

Kitu kurang leuwih unina tarjamah Al-Quran surat Yaasiin ayat 36. Aya di luhur nuduhkeun yén sagala hal anu diciptakeun ku Gusti Allah di dunya ieu téh pasti papasangan, pasti aya pasanganana.

Ngan dina prak-prakanana dina kahirupan ieu, aya jalma anu ngabogaan sangkaan atawa pikiran yén anu hartina papasangan téh sakumaha papasanganana salaki pamajikan atawa hiji lawan hiji. Saurang salaki ngabogaan pasangan nyaéta saurang pamajikan. Pon kitu deui jeung jinis jalma, aya lalaki jeung awéwé. Anu tungtungna, lamun disanghareupkeun kana kaayaan yén hiji jalma téh teu ngabogaan jinis jalma (naha awéwé atawa lalaki), jadi bingung mana pasanganana jeung jiga kumaha pasanganana. Sedengkeun lamun niténan ayat di luhur mah jelas pisan yén sagala hal (mahluk) téh diciptakeun kalawan ngabogaan pasangan séwang-séwangan. Naha pasanganana téh bisa dipikanyaho kalawan gampang jeung jéntré atawa kudu ngaliwatan panalungtikan anu leuwih jauh.

Lalaki jeung Awewe (sumber gambar: internet)

Kusabab geus jadi hal anu pasti yén Al-Quran téh dijamin bener jeung aslina, hal anu disebutkeun di luhur téh teu bisa dipondah deui. Sagala rupa anu diciptakeun téh pasti aya pasanganana. Ngan anu garanna papasangan ieu, lain hartina jumlah atawa wangunanana hiji lawan hiji. Papasangan di dieu condong kana kaayaan atawa pasipatan anu béda atawa papalingpang, contona waé beurang jeung peuting, bener jeung salah katut senang jeung sedih.

Nurutkeun panalungtikan anu leuwih kahot, nanaon anu aya di dunya ieu téh dina jero-jerona mah dieusian ku dua jinis anu papasangan. Eta pangeusina téh mangrupakeun anu pangleutikna dina hiji hal (perkara, benda, barang) nyaéta atom. Dina atom, aya dua jinis pangeusi anu papasangan nyaéta éléktron dan proton. Dua jinis pangeusi ieu ngabogaan pasipatan anu béda jeung pasalia, anu hiji mah ngabogaan muatan positip nyaéta proton, sedengkeun éléktron mah muatanana téh négatip. Jadi lamun kitu mah dina dasarna sagala hal/benda/barang téh ngabogaan pangeusi anu papasangan.