Ulah Saré dina Waktu Sareupna


“Duyéh, duyéh, hudang heula.” Indungna si Duyéh ngagero si Duyéh ka anakna ti tengah imah. Kituna téh pédah nempo anakna anu keur ngagojod waé di enggonna.

“Geus sareupna kieu.” Pokna deui bari ngabedega di lawang enggon si Duyéh.

Ari si Duyéh ngulisik, asa kagareuwahkeun.

“Naon atuh Ma.” Pokna bari gigisik.

“Hudang heula. Geus sareupna.” Ceuk indungna deui.

“Sareupna nya, Ma.”

“Heueuh.”

“Tunduh kénéh atuda, Ma.” Ceuk si Duyéh embungeun hudang.

“Maenya saré ti tadi masih kénéh tunduh.”

“Ari tunduh kénéh….”

“Hudang heula atuh. Geus sareupna ieuh. Engké ogé geus liwat sareupna mah sabataé arék saré deui ogé.”

“Kunaon kitu, Ma?”

“Pamali deuleu saré wayah kieu mah. Teu meunang saré dina wanci sareupna.”

“Kitu nya, Ma?” Si Duyéh neuteup.

“Heueuh. Matakna gera hudang.” Indungna si Duyéh keukeuh.

Anu dititah hudang téh mani kalékéd pisan hudangna.

“Gancangan atuh. Engké ogé arék saré mah sabataé.”

Nincak wanci sareupna

Si Duyéh kukuliatan, siga anu horéam hudang. “Sakedap atuh, Ma.”

“Ulah saré deui nya….” Indungna si Duyéh ngawawadian, bari terus indit ka dapur neruskeun masak.

Anu ditinggalkeun siga anu bingung. Hudang entong ieu téh…?

Kantunkeun Balesan

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Robih )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Robih )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Robih )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Robih )

Connecting to %s