Kasambang


Wanci pecat sawed, urang lembur mani gujrud, untungna téh ngan ukur ibur salembur henteu nepikeun ka éar sajagat. Cenah Bi Ocoh kakeunaan ku panyakit anéh, siga anu muriang. Awakna ngagibrig. Tapi, lain anéh-anéh teuing ieu mah, gujrud téh pédah waé panyakitna lain panyakit biasa. Ceuk Mang Lili, tatangga sabeulahna Bi Ocoh anu nganteurkeun Bi Ocoh ti deukeuteun tampian, cenah panyakit nu nerap ka Bi Ocoh téh kusabab katoél ku mangkeluk séjén, diganggu mangkeluk anu teu katempo. Nya istilahna mah katépaan ku jurig.

Tatangga anu dareukeut mah atuh pahibut ngahajakeun ngalongok ka imahna Bi Ocoh. Anu jauh ogé aya anu maksakeun. Anak-anakna Bi Ocoh pahibut néang Bah Minta pikeun mangjampekeun indungna. Atuh, Bah Minta anu eukeur magawé di kebon ogé disusulan heula. Kudu balik heula.

Nya Bah Minta kapaksa balik heula. Jeung da geus kawajiban manéhna pikeun tutulung ka batur, komo da éta mah sasat tatangga salembur. Nepi ka imahna Bi Ocok, Bah Minta ménta supaya Bi Ocoh digolérkeun di tengah imah. Ditambah ogé kudu meuli menyan jeung disadiakeun parupuyan. Budakna Bi Ocok teu talangké deui, da hayangeun indungna gancang cageur. Nu saurang nyadiakeun parupuyan, anu saurang deui mah meuli menyan ka warung, anu duaan deui dibantuan ku tatanggana mindahkeun indungna ti kamar ka tengah imah.

Sanggeus dipariksa ku Bah Minta, nya kapanggih waé sabab musabab Bi Ocoh katarajang panyakit anéh téh. Ceuk Bah Minta éta mah lain panyakit biasa. Jadi moal bisa diubaran ku ubar ti warung atawa dokter. Da panyakit ieu mah kusabab aya mangkeluk anu teu katempo anu ngarasa kanganggu ku kalakuan Bi Ocoh.

Tampian

Ahirna mah Bi Ocoh téh ku Bah Minta dijampé. Disieuhkeun mangkeluk anu teu katempona. Ngajampéna ogé lumayan lila, sigana mah Bah Minta jeung éta mangkeluk anu ngaganggu atawa ngarasa kanggu ku Bi Ocoh téh keur silih tawar. Haseup mani ngebul tina parupuyan anu aya di hareupeun Bah Minta anu keur nyanghareupan Bi Ocoh anu ngedeng dina samak bari diharudung ku samping. Ku Bah Minta, éta haseup téh sakali-kali mah ditiup supaya keuna kana awakna Bi Ocoh. Ari Bi Ocoh mah cicing waé, ngan ukur panonna anu gular-giler. Teuing sadar teuing henteu. Da cicing waé teu nyarita.

Ari anak-anakna Bi Ocoh mah ngariung waé di deukeuteun Bi Ocoh. Anu saurang mah, anu awéwé, mani carinandak. Jigana mah sieun indungna kukumaha. Anu tiluan deui mah, da lalaki, caricing waé bari melong ka Bah Minta. Sedengkeun tatangga séjénna aya anu dariuk di tengah imah, ngariung. Aya ogé anu ngadon nangtung di lawang panto nyérangkeun anu keur dirariung. Nu teu kakabagéan tempat, ngariung di buruan bari ngalobrol pating kecewis.

Anu didago-dago téh ahirna mah datang ogé. Bah Minta terus eureun ngajampéna. Terus Bah Minta ménta supaya Bi Ocoh ulah ngalakukeun deui pagawaéan anu geus dipigawéna tadi isuk-isuk. Bi Ocoh ngan ukur unggeuk.
Bah Minta ménta cai hérang kanu gelas. Sanggeus disadiakeun ku anakna Bi Ocoh, Bah Minta ngajampé éta cai. Sanggeus réngsé Bah Minta nitah supaya éta cai dina gelas téh diinumkeun ka Bi Ocoh. Budak Bi Ocoh anu panggedéna teu talangké deui.

“Tungguan waé nepi ka beurang. Sugan bisa gancang cageur.” Ceuk Bah Minta bari nangtung terus pamitan kanu boga imah. Nu séjénna, tatanggana Bi Ocoh balubar baralik ka imahna séwang-séwangan. Aya ogé anu neruskeun pagawéanana di kebon.

Kantunkeun Balesan

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Robih )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Robih )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Robih )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Robih )

Connecting to %s