Chip Grafis: Pertarungan ATI vs nVidia (Bagian 3)


[Melanjutkan tulisan sebelumnya]

Awal tahun 2002, nVidia meluncurkan keluarga GeForce4: GeForce4 Ti dan GeForce4 MX. Keluarga GeForce4 MX hanyalah penamaan saja, yang tidak berpengaruh pada perbaikan teknologi dari GeForce3. Kartu grafis berbasis GeForce4 MX tidak lebih baik dari GeForce2 Ultra. Sementara untuk GeForce4 Ti memiliki clock sekitar 20% lebih tinggi daripada Radeon 8500. Peningkatan ini sebagai hasil dari teknologi baru yang menjadi target kinerja ke depannya.

Pertengahan 2002, ATI mengeluarkan chip grafis terbarunya yang ditujukan untuk menghantam GeForce4. Produk tersebut adalah Radeon 9000, Radeon 9000 Pro dan Radeon 9700 Pro. Radeon 9000 ditujukan untuk menghantam GeForce4 MX di pasaran kelas bawah dan menengah. Seri Radeon 9000 hanya mendukung DX8.

Radeon 9000 vs GeForce4 (sumber foto: internet)

Sementara Radeon 9700 menyasar kelas atas dengan mendukung penuh standar DX9 yang belum didukung oleh nVidia. ATI menamakan chip grafis ini dengan nama VPU (Visual Processing Unit). Keistimewaan chip ini adalah memiliki antarmuka memori dengan lebar data 256-bit dan 8 parallel rendering pipeline (dua kali dari yang dimiliki oleh GeForce4) yang mengakibatkan chip grafis ini memiliki transistor 110 juta dengan proses manufaktur 0,15 um. Clock Radeon 9700 sekitar 20% lebih tinggi daripada GeForce4 Ti. Dari hasil pengujian, dengan mengaktifkan antialiasing atau anisotrophic filtering, kinerja Radeon 9700 melebihi kinerja GeForce4 Ti pada level 100% (dua kali lebih cepat).

Di akhir tahun 2002, nVidia mengeluarkan chip grafis terbarunya dengan nama GeForce FX. Teknologi yang diusungnya diberi nama CineFX yang memiliki kemampuan mengirimkan efek kualitas sinema secara real time. Karena kompleksitasnya, chip ini dihuni tidak kurang dari 125 juta transistor. Namun ditunda karena memiliki masalah pada proses fabrikasi 0,13 um. Chip ini ditargetkan memiliki kecepatan 500 MHz, namun untuk kalangan pengguna biasa diturunkan menjadi 400 MHz.

[Bersambung]

Nyurup


“Cim inget kénéh kana kajadian sababaraha poé katukang?” Si Duyéh nanya ka si Acim.

“Kajadian naon heula ieu téh, Yéh?” Si Acim malik nanya. Teu ngartieun naon anu dipimaksud ku si Duyéh.

“Éta ngeunaan Bi Ocoh.” Tembal si Duyéh.

“Oh…, éta.” Si Acim unggut-unggutan. “Naon kitu?”

“Apanan tadi beurang kajadian deui éta téh.”

“Maksudna?” Si Acim mencrong. “Bi Ocoh kasambang deui…?”

“Lain ieu mah. Lain kasambang.”

“Terus naon atuh?”

“Sigana mah aya anu nyurup ka Bi Ocoh.”

“Makud manéh, nyurup kumaha?”

“Heueuh, awakna Bi Ocoh téh siga anu kaasupan.”

“Kaasupan naon? Kaasupan sangu lain?” Si Acim rada heureuy.

“His, lain ieu mah.” Si Duyéh ngagebés si Acim. “Lain heureuy ieu mah.”

“Enggeus kaasupan naon kitu?”

“Éta cenah mah, ceuk indung kuring, raga badag Bi Ocoh téh kaasupan lelembutan.”

“Lelembutan?” Si Acim teu percaya. Bet inget kana jurig, ka mangkeluk anu ngageugeuh tempat anu pikasieuneun deukeuteun kebon manéhna. Apanan baheula bapana téh pernah diganggu kunu ngageugeuh di éta tempat.

“Kunaon manéh, Cim? Siga anu sieun kitu.”

“Henteu. Teu kuring mah henteu sieun. Da beurang ieuh.” Ceuk si Acim ngupahan sorangan.

Poek

“Bisi waé kuring mah. Bisi manéh borangan….” Si Duyéh bari mésem.

“Terus kumaha…? Heueuh éta Bi Ocoh téh kumaha?” Si Acim panasaran kana tuluyanana.

“Raga badagna Bi Ocoh téh aya anu ngeusian. Cenah mah éta téh lelembutanana Mang Édén.” Ceuk si Duyéh deui. “Apal teu manéh ka Mang Édén?”

“Nya apal atuh. Éta lain anu kakara sabulan katukang ninggalkeun?”

“Heueuh. Geningan manéh masih kénéh apal.”

“Terus kumaha atuh?”

“Nya untung waé anak-anakna gancang néang Bah Minta, pikeun ngubaran Bi Ocoh.”

“Dijampé deui nya?” si Acim nebak.

“Heueuh. Tapi lain ngan ukur dijampé wungkul ieu mah.”

“Aya naon deui kitu?”

“Éta waé cenah lelembutanana Mang Édén téh embung dipindahkeun ka alamna, saméméh manéhna udud heula.”

“Udud?”

“Heueuh. Nya ku Bah Minta téh dibéré udud waé roko Upet.”

“Terus?” Si Acim beuki panasaran.

“Nya sanggeus béak sabatang mah, kakara lelembutan Mang Édén téh bisa kaluar tina raga badagna Bi Ocoh.”

“Oh kitu. Tapi…,” si Acim mikir. “Kéla…, ari anu udutna téh lelembutanana Mang Édén lain? Kumaha cara ududna kitu?”

“Apanan lelembutanana Mang Édén téh eukeur nyurup kana ragana Bi Ocoh. Jadi anu ududna ogé nya Bi Ocoh.”

“Bi Ocoh…?”

Kasambang


Wanci pecat sawed, urang lembur mani gujrud, untungna téh ngan ukur ibur salembur henteu nepikeun ka éar sajagat. Cenah Bi Ocoh kakeunaan ku panyakit anéh, siga anu muriang. Awakna ngagibrig. Tapi, lain anéh-anéh teuing ieu mah, gujrud téh pédah waé panyakitna lain panyakit biasa. Ceuk Mang Lili, tatangga sabeulahna Bi Ocoh anu nganteurkeun Bi Ocoh ti deukeuteun tampian, cenah panyakit nu nerap ka Bi Ocoh téh kusabab katoél ku mangkeluk séjén, diganggu mangkeluk anu teu katempo. Nya istilahna mah katépaan ku jurig.

Tatangga anu dareukeut mah atuh pahibut ngahajakeun ngalongok ka imahna Bi Ocoh. Anu jauh ogé aya anu maksakeun. Anak-anakna Bi Ocoh pahibut néang Bah Minta pikeun mangjampekeun indungna. Atuh, Bah Minta anu eukeur magawé di kebon ogé disusulan heula. Kudu balik heula.

Nya Bah Minta kapaksa balik heula. Jeung da geus kawajiban manéhna pikeun tutulung ka batur, komo da éta mah sasat tatangga salembur. Nepi ka imahna Bi Ocok, Bah Minta ménta supaya Bi Ocoh digolérkeun di tengah imah. Ditambah ogé kudu meuli menyan jeung disadiakeun parupuyan. Budakna Bi Ocok teu talangké deui, da hayangeun indungna gancang cageur. Nu saurang nyadiakeun parupuyan, anu saurang deui mah meuli menyan ka warung, anu duaan deui dibantuan ku tatanggana mindahkeun indungna ti kamar ka tengah imah.

Sanggeus dipariksa ku Bah Minta, nya kapanggih waé sabab musabab Bi Ocoh katarajang panyakit anéh téh. Ceuk Bah Minta éta mah lain panyakit biasa. Jadi moal bisa diubaran ku ubar ti warung atawa dokter. Da panyakit ieu mah kusabab aya mangkeluk anu teu katempo anu ngarasa kanganggu ku kalakuan Bi Ocoh.

Tampian

Ahirna mah Bi Ocoh téh ku Bah Minta dijampé. Disieuhkeun mangkeluk anu teu katempona. Ngajampéna ogé lumayan lila, sigana mah Bah Minta jeung éta mangkeluk anu ngaganggu atawa ngarasa kanggu ku Bi Ocoh téh keur silih tawar. Haseup mani ngebul tina parupuyan anu aya di hareupeun Bah Minta anu keur nyanghareupan Bi Ocoh anu ngedeng dina samak bari diharudung ku samping. Ku Bah Minta, éta haseup téh sakali-kali mah ditiup supaya keuna kana awakna Bi Ocoh. Ari Bi Ocoh mah cicing waé, ngan ukur panonna anu gular-giler. Teuing sadar teuing henteu. Da cicing waé teu nyarita.

Ari anak-anakna Bi Ocoh mah ngariung waé di deukeuteun Bi Ocoh. Anu saurang mah, anu awéwé, mani carinandak. Jigana mah sieun indungna kukumaha. Anu tiluan deui mah, da lalaki, caricing waé bari melong ka Bah Minta. Sedengkeun tatangga séjénna aya anu dariuk di tengah imah, ngariung. Aya ogé anu ngadon nangtung di lawang panto nyérangkeun anu keur dirariung. Nu teu kakabagéan tempat, ngariung di buruan bari ngalobrol pating kecewis.

Anu didago-dago téh ahirna mah datang ogé. Bah Minta terus eureun ngajampéna. Terus Bah Minta ménta supaya Bi Ocoh ulah ngalakukeun deui pagawaéan anu geus dipigawéna tadi isuk-isuk. Bi Ocoh ngan ukur unggeuk.
Bah Minta ménta cai hérang kanu gelas. Sanggeus disadiakeun ku anakna Bi Ocoh, Bah Minta ngajampé éta cai. Sanggeus réngsé Bah Minta nitah supaya éta cai dina gelas téh diinumkeun ka Bi Ocoh. Budak Bi Ocoh anu panggedéna teu talangké deui.

“Tungguan waé nepi ka beurang. Sugan bisa gancang cageur.” Ceuk Bah Minta bari nangtung terus pamitan kanu boga imah. Nu séjénna, tatanggana Bi Ocoh balubar baralik ka imahna séwang-séwangan. Aya ogé anu neruskeun pagawéanana di kebon.