Hirup mah Nété Tarajé Nincak Hambalan


Hirup téh bener-bener nété tarajé nincak hambalan.

Anu ngaranna nété tarajé téh nyaéta jalma anu hirup téh moal leupas tina jalan anu dilakonanana, moal leupas tina jalan kahirupanana. Naon waé jalan anu dilalakonkeun ku éta jalma, pasti waé napak kana jalan anu disebut tarajé téa. Dina napak jalan atawa tarajé éta, moal leupas tina nincak hambalan. Da anu ngaranna tarajé mah pasti ngabogaan hambalan. Ari lobana hambalan tarajé mah teu bisa ditangtukeun, atawa aya ukuran anu tangtu kudu sakitu. Da anu ngaranna tarajé mah taya sengkeran anu ngudukeun jumlah hambalanana sakitu. Kitu deui anggangna unggal hambalan, taya palenggeran anu tetep.

Mapay hambalan

Ngan anu geus jadi ugeran mah, dina nété tarajé atawa nincak hambalan téh pastina ogé kudu ti handap heula. Kudu dipapay unggal hambalanana. Hambalan anu anu mimiti, hambalan anu panghandapna anu ditincak téh. Moal bisa langsung nincak hambalan anu luhur. Sanajan cenah bisa diliwatan hiji atawa dua hambalan, pasti waé ngamimitianana mah tina hambalan anu panghandapna anu bisa kadongkang, anu saterusna mah mapay kana hambalan anu leuwih luhur. Jadi sanajanna hambalan anu kahiji bisa diliwatan, moal langsung ka hambalan anu pangluhurna, kudu waé nincak hambalan di luhureun hambalan anu pangdeukeutna atawa deukeut ka hambalan kahiji tadi. Gampangna mah tiap hambalan téh pasti kudu dipapay ti handap heula.

Katangtuan ieu téh geus nyurup dina kahirupan unggal jalma. Geus jadi sunnatullah, istilahna mah. Kahirupan jalma téh kudu mapay jalan anu lir ibarat tarajé.

Conto gampangna mah bisa waé nempo jalma anu kakara gubrag ka dunya. Orok atawa bakal pijalmaeun téh apanan henteu langsung gedé jeung teu bisa nanaon. Eta orok téh dina sagala halna ogé apanan kudu diajar heula ti mimiti pisan. Dina dahar, henteu langsung bisa ngadahar sangu komo deui dibéré jéngkol mah. Kadaharan anu mimitibisa didahar téh ngan ukur cai susu. Sanggeus cai susu kakara bisa naék kana dahar bubur atawa kadaharan anu leuleus jeung lembut. Sanggeus aya huntuan kakara bisa ngadahar sangu. Salian tina dahar, dina pagawéanana ogé saurang orok téh diajar ti mimiti pisan. Da mimitina mah orok téh teu bisa nanaon. Lamun hayang nanaon téh tacan bisa nyarita nanaon. Anu bisa diucapkeun ku éta orok téh ngan ukur ceurik. Lamun boga kahayang, tinggal ceurik. Kakara lamun geus bisa nyarita béntés jeung diajar cumarita, éta budak (da lain orok deui) bisa ngucapkeun naon anu dipikahayangna. Kitu deui dina ngagunakeun anggauta awakna. Mimitina mah éta orok téh ngan ukur bisa roroésan wungkul, teu bisa nanaon deui. Nya sanggeus waktuna kakara éta budak téh bisa nangkuban, ngorondang jeung bisa leumpang.

Nya ieu hal téh bisa disebut kahirupan jalma mah teu leupas tina nété tarajé nincak hambalan.

Kantunkeun Balesan

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Robih )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Robih )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Robih )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Robih )

Connecting to %s