Mapag Bulan Puasa (2)


“Mon, nyieun naon waé ieu téh?” Ceuk si Acim ka si Omon bari ngagugusur leunjeuran awi tamiang, ti rungkun awi ka sisi kebon.

“Nya nu penting ayeuna mah éta waé heula sadiakeun heula awina. Perkara jadi nanaonna mah kumaha engké.” Témbal si Omon anu sarua oge ngagugusur awi. Ngan manéhna mah awi anu dialana téh awi tali, ti lebakeun awi tamiang.

Sanggeus duanana nepi ka sisi kebon, maranéhna dariuk heula di handapeun tangkal jéngkol, ngareureuhkeun kacapé. Késang kalaluar tina awak duanana, kusabab capé enggeus nuar awi terus ngagusurna ka sisi kebon anu rada nanjak.

Angin anu ngahiliwir, nuuskeun késang. Sanggeus teu jibreg teuing késangna, si Omon terus mesat bedogna pikeun neukteuk awi tali beubeunanganana.

“Ari éta bakal dijieun naon kitu Mon?” Si Acim nanya deui panasaran.

“Ieu mah urang dijieun kohkol, pikeun ngadulag jeung ngider.” Témbal si Omon.

“Oh, éta. Kuring pangnyieunkeun atuh….” Si Acim curinghak.

“Da kuring ogé teu bisa. Engké waé nyieunna mah ku bapa kuring.” Témbal si Omon bari neukteuk awi tali anu ukuranana teu pati gedé, kira-kira sabitis manéhna.

“Bener manéh arék nyieun?” Si Omon nanya bari neundeun awi meunang neukteuk.

“Heu-euh.” Témbal si Acim bari nangtung.

Sumber gambar: http://www.suarakomunitas.net/content/images/1222406951-m.jpg

“Bisa teu neukteukna?” Si Omon nanya ka si Acim bari ngangtungkeun awi sésa paneukteukanana anu masih kénéh rada panjang.

“Pangneukteukeun waé atuh. Kuring mah bedogna leutik.” Témbal si Acim méré alesan. Padahal mah lain ku bedogna-bedogna teuing. Ngan manéhna mah tacan pati bisa.

Kapaksa si Omon neukteuk deui awi tali pikeun si Acim. Sanggeus bérés terus dijajarkeun jeung awi tali anu tadi meunang neukteuk.

“Ari awi tamiang ieu pikeun naon, Mon?” Si Acim bari meresihan bubuku awi tamiang beunangna.

“Maenya manéh poho deui…? Apanan urang nyieun obor…!” Témbal si Omon.

“Oh, heu-euh nya.” Témbal si Acim kakara surti. “Ku kuring waé atuh neukteukna anu ieu mah.”

“Nya sok. Ngan kadé bisi raheut.” Si Omon ngawanti-wanti.

Ku si Acim awi tamiang téh diteukteukan. Panjangna sabuku-sabuku. Manéhna neukteuk dua teukteuk, pikeun manéhna jeung pikeun si Omon.

Mapag Bulan Puasa


“Is, ari anjeun geus siap nyanghareupan puasana?” Si Onah nanya ka si Euis.

“Nya puguh waé atuh ari abdi mah.” Témbal si Euis, “Ari anjeun kumaha?”

“Nya sarua atuh lamun kitu mah.”

“Siap naon tah…?”

“Nya siap sagala-galana atuh.”

“Maksudna sagala-galana téh naon?”

“Nya sagala-galana pokona mah. Da susah ngajelaskeunana….” Témbal si Onah.

“Kitu nya…?”

“Heu-euh.” Témbal si Onah, “ari Euis siap naon kitu?”

“Nya abdi mah siap pikeun puasana. Hoyongna mah da tamat puasana, entong aya bolong-bolongna.”

“Naha kumaha kitu? Taun kamari teu tamat kitu?”

Si Euis unggeuk.

“Kunaon kitu?”

“Biasa waé éta saurna kasiangan….”

“Pernah kasiangan nya?”

“Dua kali….”

“Kuring mah ari kabeurangan mah henteu. Ngan taun kamari mah kagoda ku alo….” Ceuk si Onah siga anu rada éra.

“Nya éta mah geus kaliwat atuh. Susuganan taun ayeuna mah bisa tamat.”

“Bener kitu.”

“Eh, enya bener. Ari taun kamari biasana mah Euis osok aya kuéh nya. Eta téh osok ngadamel?” Si Onah neuteup ka si Euis.

“Ngawitanana mah ngadamel nyalira.” Témbal si Euis. “Tapi ayeuna mah da males ngadamelna ogé. Sareng pun biangna ogé nuju seueur pidameleun. Janten waé mésér waé ayeuna mah.”

“Mésér di mana?”

“Nya kanu tukang ngadamel atuh.”

“Saha kitu…?”

“Apanan aya Istana Cake & Bakery anu nyadiakeun kue pikeun bulan puasa.” Si Euis ngajelaskeun. “Janten teu kedah sesah-sesah ngadamel sagala. Kantun pésen waé….”