Saur Kabeurangan


“Cim, ari manéh geus siap acan…?” Si Omon nanya ka si Acim basa duanana keur balik ti arulin jeung si Atok katut si Duyéh.

“Siap naon?” Si Acim malik nanya.

“Nu tadi tea. Eta…, puasa…?”

“Nya kumaha deui atuh. Da waktuna apanan geus deukeut. Nya kudu siap waé atuh.” Tembal si Acim.

“Eh…, Cim! Inget kénéh kana puasa anu kamari-kamari.”

“Nya inget atuh.” Témbal si Acim, “aya naon kitu?”

“Eta…, kuring mah asa hayang seuri.”

“Naha…?” Si Acim kerung, teu apal kana maksud si Omon.

“Eta, inget kénéh teu basa isuk-isuk eukeur ka sakolakeun.”

“Iraha…?”

“Iraha nya, poho deui kuring ogé. Ngan harita geningan manéh téh, inditna ka sakola téh, bari mamawa réméh….”

“Mamawa réméh kumaha…?” Si Acim melong.

“Heu-euh dina irung manéh. Waktu indit sakola, ku kuring geningan dibéré nyaho yén dina irung manéh aya réméh.” Si Omon ngajelaskeun. “Terus ku kuring ditanya, saurna jam sabaraha?”

Si Acim ngahuleng kénéh.

“Terus manéh ngajawab, yén manéh mah saurna teh jam genep.” Ceuk si Omon deui neruskeun caritanana, “Da manéh mah saurna teh kabeurangan.”

“Oh…, éta téa nya.” Si Acim nepak tarangna. Kakara inget kana kajadian bulan puasa anu geus kaliwat.

“Terus, apanan kuring nanya ka manéh. Naha bet saurna jam genep. Da jam genep mah lain waktuna pikeun saur.”

“Terus kuring ngajawab naon nya?” Si Acim nanya ka sorangan, bari nginget-nginget deui kajadian harita.

“Apanan, ceuk manéh kénéh, keun baé saurna jam genep oge, da manéh mah cenah buka puasana arék jam tujuh peuting.”

“Kitu nya…?” Si Acim melong.

“Heu-euh. Piraku manéh poho deui.” Si Omon malik mencrong, “padahal sanggeus ku kuring ditanyakeun ka Mang Ahmad, teu bisa saperti kitu.”

“Nya éta mah geus kalakoanan atuh. Asal ulah kajadian deui wae.” Si Acim ngupahan sorangan.

“Bener atuh kitu.” Si Omon ngarojong sikep si Acim, “ngan kumaha lamun manéh kabeurangan deui…?”

Si Acim teu ngajawab.

Puasa Sakeudeung Deui


“Cim, apal teu ayeuna tanggal sabaraha?” Si Duyéh nanya ka si Acim mangsa maranéhna keur arulin di sisi lembur, opatan reujeung si Omon ditambah ku si Atok. Opatanana keur nyarieun kokolécéran tina daun kalapa.

“Maenya maneh teu apal, Yéh? Apanan ayeuna mah kakara gé tanggal 20 Mei.” Tembal si Acim ka si Duyéh.

“Heu-euh….” Si Atok ngarojong.

“Lain tanggal batur ieu mah.” Si Duyéh melong ka si Atok. “Tapi tanggal urang.”

“Oh…, eta. Teuing atuh teu apal.” Si Atok unggut-unggutan.

“Tanggal sabaraha nya…?” Si Acim ngahuleng. Mikir….

Ari si Omon mah anteng waé ngaréngsékeun barangjieunna.

“Mon, manéh apal ayeuna tanggal sabaraha?” Si Acim ahirna mah nanyakeun ka si Omon.

“Arék naon kitu tunyu-tanya ngeunaan tanggal sagala?” Si Omon malik nanya, siga anu embungeun pipilueun.

Dikitukeun téh, si Acim bingung. Arék naon nya?

“Ari manéh nanyakeun perkara éta, aya naon kitu?” Tungtungna mah si Acim malik nanya ka si Duyéh.

“Apanan kamari téh geus bulan Rajab lain. Tah apanan ayeuna meureunan geu nincak bulan Ruwah….”

Meunang jawaban kitu, si Acim mikir deui. Geus bulan Ruwah nya? “Terus pakaitna jeung bulan Rajab naon kitu?”

“Ih! Manéh mah kawas anu teu apal kana réntétan bulan waé.” Si Duyéh melong ka si Acim. “Ari geus bulan Ruwah, ceuk manéh bulan naon kitu?”

“Nya bulan…, bulan Puasa atuh.” Rénjag si Acim ngarénjag. Kakara sadar. Heu-euh geus bulan Ruwah mah apanan bulan Puasa.

“Tah ningan manéh apal.”

“Lamun kitu mah atuh sakeudeung deui ogé urang téh bakal puasa nya….” si Atok siga anu nanya ka dirina sorangan.

“Nya heu-euh atuh. Kusabab éta kuring nanya, sugan waé manéh apal, tanggal sabaraha ayeuna téh.” Si Duyéh nganaha-naha.

“Tah si Omon biasana mah apaleun kana tanggal urang mah.” si Acim nuduhkeun ka si Omon anu keur muter-muter kokolécéranana.

“Mon, tanggal sabaraha ari ayeuna?” Si Duyéh nanya ka si Omon.

“Teu apal kuring ogé anu benerna mah. Ngan ceuk indung kuring mah cenah ka puasa téh paling ogé dua mingguan deui.” Tungtungna mah si Omon ngajawab anu daria.

“Dua minggu deui nya?” Anu tiluan ngajarenghok.

Si Omon nyenghél. “Geus siap acan?”