Nyieun Sumur Ulah Jero Teuing


“Yéh, keur naon?” Si Acim ngagentraan si Duyéh anu eukeur ongkoh waé heureuy di tepas imahna.

“Éh, Acim. Ka mana, Cim?” Témbal si Duyéh bari eureun heula heureuyna, manéhna terus nangtung nyampeurkeun ka si Acim anu keur nangtung di buruan imah manéhna.

“Tadina mah arék ulin ka imahna si Omon, ngan keur areuweuh geningan.” Témbal si Acim.

“Oh kitu. Ka imah kuring heula atuh.” Si Duyéh ngajak si Acim pikeun nyimpang heula ka imah manéhna.

“Aya naon kitu?”

Sumur

“Euweuh nanaon. Ngan, nya bisi hayang ulin heula waé di imah kuring. Kabeneran keur euweuh sasaha, da kolot kuring keur ka karebon.”

“Nya…, sok lah. Ngan moal lila nya. Da kuring aya perlu deui di imah.” Ceuk si Acim méré sarat.

Si Duyéh naék ka tepas dituturkeun ku si Acim. Di tepas téh geus aya dahareun, kulub hui jeung buku gambar. Katempo ku si Acim, singhoréng si Duyéh téh eukeur gagambaran.

“Ngagambar naon, Yéh?” Si Acim nanya ka si Duyéh bari diuk deukeuteun buku gambar.

“Teu ngagambar nanaon. Eta mah heureuy waé.” Témbal si Duyéh bari nyokot buku gambarna terus diteundeun dihareupeunana. “Eta, bisi hayang kulub hui, nyokot waé.”

Si Acim ngarérét kana piring. Kabita ogé manéhna. Nya manéhna nyokot hiji, terus di pesék tina kulitna. Terus dihuapkeun, mani amis kareueut.

“Ari tadi téh ka imahna si Omon arék naon kitu?” Si Duyéh nanya perkara kaperluan si Acim nepungan si Omon.

“Éta…, tadina mah arék baranginjeum.”

“Nginjeum naon kitu?”

“Linggis….”

“Keur naon…?”

“Éta keur ngali sumur. Kabeneran perlu linggis anu gedé. Da linggis anu leutik mah di tonggoh ogé aya.”

“Nyieun sumur nya? Apanan geus aya lain sumur mah ti basa éta ogé…?” Si Duyéh melong ka si Acim.

“Éh, heueuh nya. Lain nyieun ieu mah, tapi ngajeroan.” Si Acim ngabéléhém.

“Naha kurang jero kitu? Sabaraha méter kitu jerona?”

“Ceuk Mang Odon mah 12 méter. Ngan caina téh saeutik waé. Jadi waé kudu dijeroan.”

“Sabaraha méter deui kitu dijeroanana?” Si Duyéh siga anu panasaran.

“Teu apal kuring gé….”

“Cim, ceuk kuring mah lamun ngali sumur téh ulah jero-jero teuing….” Si Duyéh satengah ngaharéwos nyaritana téh.

“Naha kunaon kitu?” Si Acim melong kana beungeut si Duyéh, panasaran.

“Apal teu manéh, yén di handapeun taneuh téh aya alam deui. Aya alam di handapeun alam urang.” Si Duyéh ngajéntrékeun.

“Bener éta téh?” Si Acim ngajenghok.

“Ih, bener ieu mah. Kuring ogé euceuk nini kuring.” Témbal si Duyéh siga anu yakin. “Ceuk nini kuring, di handapeun dunya urang téh aya dunya deui. Jadi, lamun jero-jero teuing téh bisi tembus ka dunya anu di handapeun urang, terus murang ka dunya éta.”

Si Acim ngabetem. Mikir. Bener teu, nya????

Kantunkeun Balesan

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Robih )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Robih )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Robih )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Robih )

Connecting to %s