Angin Jeung Haseup Cempor


“Mon, kuring mah bingung…,” ceuk si Acim ka si Omon anu eukeur diuk dina bangbarung panto imahna. Sedengkeun ari si Acim keur dadapangan bari nyinghareupan buku gambar.

“Bingung ku naon kitu, Cim?” Si Omon nangtung terus diuk di gigireun si Acim. Manehna nyidik-nyidik naon anu eukeur digambar ku si Acim.

“Eta, peuting tadi….” Si Acim ngan sapotong nyaritana. Matak teu pikahartiaeun.

“Ari eta maneh ngagambar naon, Cim…?” Si Omon kalah nanya anu papalingpang reujeung naon anu dipimaksud ku si Acim. “Siga ngagambar kembang…?”

“Ih, apanan ieu mah tugas atuh ti sakola. Ari maneh enggeus acan…?” Si Acim malik nanya.

“Kuring mah gampang. Engke wae peuting migawena.” Tembal si Omon cetek.

“Ah, kuring mah embung migawena peuting teh.”

“Naha kitu…?” si Omon panasaran.

“Nu matak kuring mah bingung.”

“Ti tadi eta anggeur wae anu disebut-sebut teh ngan bingung wungkul.” si Omon katinggali keseleun ku sikep reujeung ucapan si Acim. “Bingung ku naon atuh…?”

“Eta, peuting tadi…,”

“Minggeus, eta mah apanan enggeus tadi.” Si Omon keseleun. “Terusanana ieu mah…!”

“Sakeudeng atuh. Sabar….” Si Acim mepes kakeuheul si Omon.

Si Omon teu ngajawab.

“Kieu…,” si Acim daria. “Waktu kuring ngapalkeun peuting tadi. Apanan make cempor…. Tah, eta cempor teh teuing ku mantangul.”

“Maksudna…?” Si Omon beuki panasaran.

“Heu-euh, eta haseup cempor teh teuing ku teu bisa diatur pisan. Waktu kuring ngapalkeun, haseup eta cempor teh naha bet dengdek ka kuring, bet nyampeurkeun beungeut kuring.”

“Terus…?”

“Sanajan ku kuring geus diputer-puter oge cemporna, tetep wae eta haseup cempor teh bet nyampeurkeun wae ka kuring.” Si Acim ngajelaskeun.

“Diputer-puter nya…? Sabaraha puteran…?” Si Omon panasaran.

“Eta oge geus sababaraha kali puteran. Tapi tetep wae haseupna teh kana beungeut wae.” Si Acim semu anu bingung.

“Nya salah atuh…!” si Omon rada hegar ayeuna mah.

“Naha bet salah sagala…?”

“Nya heueuh atuh. Arek sababaraha kali puteran oge angger wae moal pindah eta haseupna mah. Kajaba lamun maneh obah cicingna. Entong di tempat anu tadi.”

“Naha kumaha kitu? Bingung kuring mah….” Si Acim tacan bisa ngarti kanu dipimaksud ku si Omon.

“Eta, maneh apal teu kunaon haseup cempor teh bet nyampeurkeun beungeut maneh…?”

“Nu matak eta teu apal. Da waktu kuring ngapalkeun teh geus nyampeurkeun beungeut kuring.”

“Tah lamun teu apal mah, ku kuring arej dibere nyaho, nya.”

Si Acim teu ngajawab. Si Acim diuk daria, ngabandungan naon anu arek diucapkeun ku sobat dalitna.

“Eta haseup teh, nyampeurkeunana kana beungeut maneh teh kusabab katebak ku angin. Jadi, eta haseup teh dengdekna teh kusabab angin. Angin anu ngahiliwir ti hareupeun maneh.”

“Tapi da teu karasa aya angin atuh….” Si Acim ngangles.

“Ih…, lain kitu atuh. Ieu mah lain angin ngagelebug, tapi angin anu teu karasa ngahiliwirna. Jadi sanajan arek diputer-puter sababaraha kali oge cemporna, ari tempat cicing maneh reujeung cemporna teu obah mah angger wae haseupna teh nuju kana beungeut maneh.” Si Omon ngajelaskeun kalawan daria. “Ngarti teu…?”

Si Acim ngahuleng. Aya benerna oge…, pikirna.

“Heu-euh nya…. Kakara kapikir.”

Kantunkeun Balesan

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Robih )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Robih )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Robih )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Robih )

Connecting to %s