Aya Bagja Teu Daulat


Balik ti kampus, si Acim heraneun. Naha ngan aya hiji mobilna di sisi jalan teh? Naha henteu nambahan, beubeunngan ti dayeuh Jakartana? Naha henteu nambahan atawa memang henteu diteundeun di sisi jalan…? Kitu gerentes hatena. Turun tina angkot, manehna langsung muru ka imah kosan. Nepi ka imah, nyarampak anu boga imah sakulawarga eukeur pada-pada istirahat di tengah imah. Katempo ku manehna siga anu carape pisan. Nya, ku manehna oge kama’lum, henteu cape kumaha atuh. Da sakulawarga enggeus ngajugjug tempat anu kacida jauhna, ka dayeuh gede, nyaeta Jakarta tea. Mangkaning bulak-balik, indit rebun-rebun, balikna pabeubeurang muru ka sore.

Salian ti eta katempo ku manehna anu bontrakan teh lir ibarat anu pada-pada hanjelu atawa kaduhung jeung keuheul.

“Lamun apal bakal kieu mah meureunan hangeuk teuing kudu jauh-jauh ngajugjug ka Jakarta sagala.” ceuk si Ibu anu boga kontrakan bari rumahuh.

“Bener etana mah. Tapi asa piraku deui lamun tea mah eta undian teh bobohongan. Naha bisa bocor ka luar sagala.” Adina si Ibu anu boga kontrakan mairan.

“Menggeus lah, entong dicaritakeun bae. Da matak kitu oge meureun lain milik urang.” si bapa anu boga kontrakan ngagebes bari diuk dina korsi.

Ari si Acim tacan ngarti kana naon anu eukeur lumangsung. Manehna diuk dina korsi di gigireun si bapa anu boga kosan bari ngaregepkeun sagala anu eukeur diobrolkeun.

“Da lain neuteuli ieu mah. Tapi da kumaha geningan. Apanan urang teh geus hese cape ti mangkukna keneh. Neangan duit pikeun nembusna, terus kudu disusul sagala ka Jakarta. Tapi buktina geningan teu beubeunangan….” si ibu kontrakan tetep handeueuleun.
“Nya dikumaha deui atuh….” Tembal si bapa kontrakan bari nyarande kana korsi bari peupeureuman.

“Naha kumaha kitu Bu…?” Si Acim kakara ngabogaan lolongkrang pikeun nanya.

“Eh…, geus mulang. Sugan teh acan mulang.” si ibu kontrakan ngareret ka si Acim. “Eta…, perkara hadiah tea. Cenah mah teuaya undian nanaon da.”

“Naha, bet tiasa kitu nya…?” Si Acim heraneun.

“Nya kitu tea meureunan. Sigana mah aya anu ngaheureuykeun. Da lamun nilik kana surat anu nepi ka dieu mah apanan jiga anu bener jeung asli. Malahan mah apanan aya cap reujeung paraf ti anu ngayakeun undian reujeung ti kulisi sagala.” Ceuk adina ibu kontrakan.

“Bener eta teh. Da lamun henteu nilik kana suratna mah moal daek kudu ripuh-ripuh, hese-hese neangan duit pikeun nembusna reujeung dijugjugan ka kantorna sagala.” si ibu kontrakan mairan deui. “Lamun apal bakal kieu mah meureunan mending keneh jalan-jalan sakalian liburan.”

“Pami eta, saur ti dituna kumaha kitu…?” Si Acim nanya deui.

“Enya cenah mah da taya undian di dituna mah.” Tembal si ibu kontrakan.

“Enya. Tapi da nempo suratna mah sasaha oge pasti percaya yen eta surat teh asli ti anu ngayakeun undian.” si bapa mairan. “Reujeungna deui naha bisa eta kupon anu dikirim teh bet bisa nyasar ka mana wae. Lamun tea mah henteu ngayakeun undian, naha bet bisa aya dina surat anu dikirimkeun ka dieu.”

Kabehanana ngaharuleng.

“Tapi, geus lah tong dipikiran teuing lah. Sanajan geus bungah bakal meunang hadiah anu gede oge, tapi da lamun lain rejekina mah geningan angger wae teu nepi ka urangna.” Pungkas si bapa kontrakan bari cengkat muru ka kamarna.

Kantunkeun Balesan

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Robih )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Robih )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Robih )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Robih )

Connecting to %s