Ngaji Qur’an jeung Ngaji Diri


Mun ngadenge istilah ngaji, nu kapikir teh pasti maca atawa diajar maca Al-Quran. Da di lembur mah nu ngaranna ngaji teh kitu. Ngaji geus jadi kabiasaan pikeun barudak di lembur, teu di budak awewe teu di budak lalaki. Waktuna biasana mah saba’da Sholat Maghrib nepikeun ka waktu Isya. Kadangkala osok ditambahan saentas Ashar jeung Shubuh.

Anu dijadikeun bahan pelajaranana, teu jauh tina Al-Quran. Da nu pokona mah kumaha supaya budak teh bisa maca Al-Quran anu bener. Di luar maca Al-Quran, osok ditambahan ku diajar nadhoman, diajar prak-prakan Sholat, Wudhu jeung diajar biantara atawa ceramah pikeun budak anu manjing dewasa atawa nincak rumaja.

Ngan, sakali mangsa mah aya jelema anu saluhureun dina umurna anu ku kolotna dititah ngaji teh embungeun. Cenah, jawabanana teh mending ngaji diri daripada ngaji Al-Quran mah. Ngaji Al-Quran mah nomer dua, anu kahiji mah nu tadi tea, nyaeta ngaji diri.

Naon atuh anu dimaksud ku ngaji diri teh…?

Nurutkeun caritaan anu nepi ka kuring mah, nu ngaranna ngaji diri teh nyaeta kumaha supaya apal kana dirina: saha atuh dirina teh? Malahan mah cenah, mun ngaji diri teh aya tilu pananya ku kudu dijawab, nyaeta: saha dirina, asal ti mana, ayeuna eukeur naon jeung bakal ka mana…? Mun hiji jalma hasil dina ngaji dirina nyaeta bisa apal kana dirina, tangtuna oge bakal apal kanu nyiptakeunana, bakal apal ka Pangeranana.

Eta meureunan pentingna ngaji diri teh. Mun ngaji Al-Quran mah diajar kumaha macana (eta mah tingkatan awal sapertina mah), sedengkeun ngaji diri mah kumaha apal ka Anu nurunkeun Al-Quranna.

Terus penting mana…? Naha mending milih ngaji Al-Quran atawa milih ngaji diri…? Atawa milih duanana wae…?